202 



DZIAE I. BIETEOROLOGIJA I HIDROGRAFIJA. 



żytym porzijdku pi-zetamowanin, Nr. o, któremu grozi nieu-stanne niebespieczeń- 

 stwo od lodóvv i wylewów, komisyja międzynarodowa r. 1883 uznała potrzebnem 

 przetamowanie odnogi C zabespieczyć jeszcze zaporaocą. tamy podłużnój 'Nr. 4 

 długości 250 saż., która pobudowaną być ma od wysepki środłsowćj do dolnój 

 w Icierunlcu linii normalnój lewego brzegu. Prócz tego postanowiono zwrócić 

 jaknajbaczniejszą, uwagę na drzewienie odsepów piaszczystych w miejscowości tćj 

 powstałych, aby nietylko utrwalić złożone już piaski, ale przyczynić się również 

 do stopniowego coraz obfitszego ich składania, co naturalną koleją rzeczy wywiera 

 wpływ zbawienny na trwałość wzniesionych w miejscach tych budowli. Ze wzglę- 

 dów na tworzenie się odsepisk pomiędzy wyspami D i E wzdłuż w projekcie bę- 

 dącej tamy, do pobudowania jej nie przystępowano i jest nadzieja, że w razie po- 

 myślnego rozwijania się plantaoyj wikliny, w zupełności będzie można bez niej 

 się obejść. 



CJ Łęg Osiecki. 



Do liczby nieudanych, choć najtrudniejszych przedsięwzięć na pogranicznej 

 części Wisły, bez zaprzeczenia zaliczyć można roboty regulacyjne na przestrzeni 

 od 126-ój do l29-ej wior. pod Łęgiem Osieckim. 



Ponieważ roboty zaczęto w r. 1874, przez następne lat dziesięć z konieczno- 

 ści już potem wypadło stosować się do trasy, wytkniętój przez komisyją między- 

 narodową r. 1864. 



Od pierwszego roku robót trzeba było toczyć nieustanną walkę z prądem 

 rzeki i wznosić budowle pod silnem parciem prądu wody, skierowanego w ostrem 

 zakolu na lewy brzeg. W latach następnych warunki jeszcze się pogorszyły, po- 

 nieważ niezależnie od mnożących się przeszkód przy wznoszeniu nowych budowli, 

 w istniejących już skonstatowano poważne uszkodzenia, na naprawę Ictórych po- 

 trzeba było rokrocznie wydawać olbrzymie sumy i marnować rosporządzalne 

 siły robocze, które mogłyby być użytemi przy innych, niemniój ważnych zaję- 

 ciach. 



Pomimo tego, dzięki energii miejscowej władzy inżyniersldój w r. 1882 ro- 

 boty o tyle były naprzód posunięte, że do ostatecznego uregulowania brzegu lewe- 

 go brakowało jednćj lub dwu najwyżej budowli regulacyjnych. W tym stanie, 

 przy najstaranniej szym dozorze i bezustannera pielęgnowaniu, przetrwały urzą- 

 dzenia regulacyjne pod Łęgiem Osieckim do r. 1884, kiedy skutkiem powodzi latem 

 tegoż roku w znacznej części uległy zburzeniu łub zagładzie, przyczem prąd 

 główny rzeki rzuciwszy koryto normalne, skierował się pomiędzy brzeg przyro- 

 dzony i dawniejszą jego liniją regulacyjną. Ponieważ po opadnięciu wód niektóre 

 z uszkodzonych budowli były zamulone, a nowe koryto miało już 4 saż. głęboko- 

 ści, przeto, w celu uniknięcia nazbyt wielkich kosztów przy powrocie do pierwo- 

 tnie wytkniętój trasy, postanowiono koryto normalne rzeki przysunąć bliżej ku 

 brzegowi, a sam brzeg umocnić opaskami. Koboty powyższe wykonano w roku 

 1884 i 1885. 



Zupełnie niesprzyjające warunki miejscowe, nieprawidłowe wytlcnięcie trasy 



