4 DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



sobą. krzywcmi lliiijami, stawiających iiiejcdnustajny upór czynności deszczu, 

 a w związku z tom i odmiennych cokolwiek w swym składzie petrograficznym. 

 Ghizy narzutowe zdarzają się się w górnćj glinie rozrzucone bezładnie po całej 

 masie, nieł^icdy jednak widzieć można dążność icli do układania się więłiszcnu 

 partyjami w pewnycli kierunkach. 



Okoliczność ta, jak również niejednostajny skład gliny w rozmaitych jćj po- 

 ziomach, mniej łub więcej równoległe rozłożenie gniazd, a niekiedy warstwowa- 

 nie naprzemian gliny z głazami narzutowcmi z takąż gliną, niczawicrającą wcałe 

 wspomnianych głazów, margłem i piasliiem lodowcowym, nadają czasami górnćj 

 glinie lodowcowej pozory warstwowanej budowy. 



Przy liońcu sztucznego przelcroju łcoło stacyi Wilna, ])od lodowcową gliną 

 odsłaniają się warstwy lodowcowego piasku, naprzemian z plastycznym i pyło- 

 wym margłem szarej i zielonej barwy, a niżej jeszcze — dolna odmiana lodowco- 

 wego marglu. Charakter warstwowanycli utworów nie różni się uiczem od ta- 

 kichże utworów jeziornych, opisanych przezemnie w zeszłoroczncm sprawozda- 

 niu. W miarę posuwania się ku południowi, plastyczne i pyłowe niargle coraz 

 są pospolitsze, a domieszka wśród nich matcryjału miejscowego staje się coraz 

 znaczniejszą, czego powodem jest bliskość mlejscowycli starszych skał osadowych, 

 (U-az większe oddalenie od wychodni skał innego rodzaju. Skały osadowe star- 

 szych i'oi'macyj, zdarzają się tutaj niekiedy wśród pokładów dyłuwijałnych w po- 

 staci cienkich warstewełi. 



Im bardziój się posuwamy ku południowi, tem bardziój zmienia się cliarakter 

 górnego dyluwijum. Zrazu sporadycznie, potem, poczynając od olcolicy miastecz- 

 ka Żyrmun, av powiecie Lidzkim, w postaci jednolitej powłoki, okrywającej oko- 

 licę, pokład dyluwijalny utracił swoje cząstki najdrobniejsze i składa się wyłącznie 

 ze żwiru, piasku i głazów narzutowych, niewarstwowanych. Przyczem, jak nale- 

 żało się spodziewać, obfitość większych i niniejszych kamieni w tym polcładzic 

 staje się coraz większą, tali, że pola przedstawiają się usiane kamieniami w takiej 

 ilości, że uprawa icłi staje się możliwą jedynie po usunięciu Icamieni, które gro- 

 madzą na miedzach w wysolcic stosy. 



Opierając się na moich badaniacli dawniejszych w przyległych okolicach, po- 

 wiedzieć mogę, że wogóle najwięlcsza iłość głazów łeży na ])ołudniowój stronie li- 

 tewsłiiego pojezierza. Charakter okołicy, w Ictórej leżą. te odszlamowane utwory 

 lodowcoAve górnego dyluwijum, jest wciąż jeszcze falisty, jakkolwiek wzgórza tu- 

 taj są znacznie niższe, aniżeli w pasie jeziornjnn. Przyczyny tej falistości gruntu 

 dość są rozmaite. W nielctórycli razach kształt wzgórza zależy od kierunlcu 

 warstw utworów osadowycłi, ulcrytych pod dyluwijalną powloką, najczęściej je- 

 dnałv uważałem, że utwory warstwowane, leżące pod warstwą dyluwijałną z gła- 

 zami narzutowcmi, są jakby ścięte, a warstwa górna dyluwijalną przykrywa je 

 dość jednostajnie, nadając kształt wzgórzom; przyczem jeszcze w warstwowato- 

 ści utworów niżój leżących, dostrzegać się dają znaczne zaburzenia. Zbliżając się 

 do stacyi Baranowicz, koło m. Dworca i Mołczadzi, jasno widzimy slaitki działania 

 lodowca, który osadził pokład głazów narzutowych. Głazy te zwykle są tutaj na- 

 gromadzone na Pn stronie wzgó]-za, od Pd natomiast Avidzieć można niżej leżące 

 warstwy lodowcowego piasku i margłu pyłowego silnie zgniecione i podniesione. 



