SPRAWOZDANIE z BADAŃ GIEOLOGICZNYCH. 



21 



brzegu rzeki do Iwanisk; stijd na PdZ wzdłuż tegoż brzegu do Konar, gdzie prze- 

 chodzi na prawy brzeg rzeki. Od tego miejsca ciągnie się wąski pas lussu ku Pu 

 Zachodowi, dochodzący do Łagowa i lasów Cisowskich. Granice tego pasa są na- 

 stępujące: od Konar na PnZ prawym brzegiem rzeki Konarskiej przez Gryzika- 

 mień i Fipale do rz. Łagowicy: prawym brzegiem Łagowicy do Łagowa; od Łago- 

 wa na Z, do wsi Sendek, stąd na Pd prawym brzegiem rz. Czarnej przez Czyżów 

 do Kierdon; stąd na PnW do Barda, dalćj zaś na PdW przez ZtJjesie, Szumsko, 

 Radostów, Małkowice i Kielczyne do Kopi-zywnicy. 



Utwory lodowcowe są przeważnie natury piaszczystej —tylko we wschodniej 

 ich części, w pobliżu granicy lossu napotykamy mniój lub więcej piaszczyste gli- 

 ny z głazami narzutowemi. Oddzielenie ich od piasków dylu wijalnych przepro- 

 wadzić się nic daje, należą one bowiem do jednego ]^>oziomu gieologicznego i za- 

 stępują się wzajemnie. 



W trzech miejscowościach: w Zalesiu Opatowskiem, Karwowie i Gromadzi- 

 cach, znaleziono wapienne martwice dykuyijalne, leżące na granicy utworów lo- 

 dowcowych i lossu. 



Po tym ogólnym zarysie przechodzimy obecnie do szczególowego opisu, 

 zwiedzonych przezemnic obnażeń, zaczynając od najstarszych. 



Najstarszemi utworami gór Sandomierskich, są łupki syluryjskie okolic San- 

 domierza. 



W odległości '/a mili na Pu od tego miasta, na stromym brzegu ^yisły, po- 

 między Kamieniem Plebańskim i Kamieniem Mściowskim, widzieć można czarno, 

 lśniące, twarde lupki ilaste z podrzędnemi warstwami szarego kwarcytu, piaskow- 

 ca, oraz czarnego zle[)ieńca kwarcytowego z żyłkami białego szpatu wapiennego, 

 rzadziej zaś pirytu i gipsu. Łiiplci te, znane pod imieniem Gór Pieprzowych, są 

 mocno pofałdowane i wygięte, upadając stromo na Pn i Pd pod Icątem 50 — 80° h. 1 

 i przecłiodzą łcu południowi, w stronę Sandomierza, w pstre, czerwono i zielono 

 plamiste łupki margłowe. Wysokość odsłonięcia wynosi około 30 sążni. Na łup- 

 kach, w górze, leży niegruba warstwa miocenu i lossu. Zejszner zaliczał tć łupłii 

 do syłuru, na podstawie jedynie danych stratygraficznych, skamieniałości bowiem 

 w nicłi nie znalazł. Byłem w tym względzie szczęśliwszym — udało mi się bowiem 

 we wzmiankowanym wyżej czarnym Iconglomeracie znałeść liczne okazy doskona- 

 le zachowanej Linguli z gruppy L. exunguis Eicław (fig. 6), szary zaś piasko- 

 wiec zawiera dobrze zachowane skorupki Obołus siluricus Eichw. 



W odległości 2 mil od Sandomierza, po lewej stronie szosy do Opatowa 

 prowadzącej, leży znana ze swej fauny syluryjskiej wieś Kleczanów. Obecnie 

 obnażenie w parowie Klęczano wskim jest zupełnie zasypane; ponieważ jednak 

 miejscowość ta dla znajomości tutejszych utworów syłuryjskicłi wielce jest ważną, 

 uważam za niezbędne przytoczyć tutaj główne wyniki badań prof. Zejsznera 

 i Trejdosiewicza, nad warstwami Kłeczanowsłciemi. Najniższe piętro tworzy mar- 

 gicl dolomitowy, nad nim leży łupek ilasty z górnosyłuryjskiemi graptolitami, 



