22 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



wyżej zaś, podług pi-of. Trejdosiewicza, znajdować się ma drobnozianiisty piasko- 

 wiec zielonkawej barwy, przechodzijcy stopniowo w zielona wy kwarcyt, podobny 

 do kwarcytów w pobliskim parowie Międzygórskiui odsłoniętych. Piaslvov/iec ten, 

 litórego stosunek do łuplców górnosyluryjskicli nic został zbadanym, zawiera li- 

 czne odciski O r tli i s kielcensis Roem. i Strej) torhynchus umbraculum. 

 Okaz jedyny tego ostatniego w kolekcyi prof. Trejdosiewicza jest odciskiem o ty- 

 le niedoskonałym, że podanego określenia za nieomylne uważać nie można, zwła- 

 szcza, iż w zupełnie podobnym do Klęczano wskiego piaskowcu gór Dymińskich, 

 obok Orthis kielcensis Roem, któr;]. taki znawca syluro, jak akademik Fr. 

 Schmidt, za identyczna z dolnosyluryjskj^ Orthis moneta uważa, znajduje się 

 liczne odciski Orthis całligramma, oraz Orthisina piana Pead, z tegoż sa- 

 mego co Orthis moneta poziomu gieologicznego pochodz!),ca, z ogólnego kształtu 

 łudząco do Streptorliynchus umbraculum podobna. Na okoliczność tę zwra- 

 ca uwagę prof. Karpinskij w Petersburgu, posiadający w swoich ręku bardzo bo- 

 gatą kolekcyją skamieniałości, zebranych w piaslłowcu Dymińskim przez pana 

 Michalskiego, a których określenie sprawdzone przez Fr. Schmidta żadnej nie 

 przedstawia wątpliwości. Poziom tego piaskowca, według prof. Karpińskiego, 

 odpowiada w zupełności poziomowi łupków gór Pieprzowycłi, a więc dolnemu sy- 

 luro wi, podczas gdy łupki Klęczano wskie zawierają w sobie faunę górno syłuryj- 

 ską. Kwestyja ta sporną pozostanie, dopóki przez sztuczne obnażenia stosunek 

 piaskowca Kleczanowskicgo z Orthis kielcensis do łupków graptolitowych 

 należycie wyjaśnionym nie zostanie. Tymczasem zaś argumenty przez prof. Kar- 

 pińskiego w uwagach nad ogłoszonemi już rezultatami niniejszej pracy mojój (Iz- 

 wiestija Gieologiczeskago Komitieta, 1886), zdoją się mieć wszelką słuszność za 

 sobą, cłiętnie więc wyrażone uprzednio zdanie moje co do dewońskiego wieku tych 

 piaskowców ') cofam i przypuszczam wraz z prof. Karpińskim, że piaskowiec 

 Kleczanowski leży nie w strofie, lecz w spągu łupków graptolitowych, co wielce 

 jest możliwem ze względu na silne wygięcie izoklinalue, jakie w blisldem sąsiedz- 

 twie Kleczanowa, np. w Ussarzowie wśród warstw syluryjskicli widzimy. Pias- 

 kowce petrograficznie podobne do Dymińskich, lecz należące, jak się zdaje, do 

 najniższego ogniwa dewonu, występują w stropie utworów syluryjskicłi w Grze- 

 gorzewicach, Serwisie, Bielinach, Bardzie etc. Być może, że z czasem okaże się 

 możliwem oddzielenie tego najniższego piętra piaskowcowego od kwarcytów Swię- 

 tokrzysldch, w łłtórych Kosiński znalazł odcisk Spirifer 1 aevicosta, tymcza- 

 sem atoli dla braku skamieniałości, podział ten przeprowadzić się nie daje. 



Od Kleczanowa ku PnZ, ciągnie się do wsi Międzygórza parów, w którym 

 znajdujemy odsłonięte utwory syluryjskie i dewońskie, podobne do Kleczanow- 

 skich, lecz niezawierające wcałe skamieniałości. W gaju za szosą widnieją na 

 dnie parowu łupki ilaste, oraz brunatny cienkoplyto wy piaslcowieo szaro wako wy, 

 w przemiennem uławiceniu. W odległości 200 kroków od gaju, w stronę Mię- 



') Izwiestija gieologiczeskago komitieta, 1886; oraz Jahrbucla cl. K. K. geologischen Keichs' 

 austalt. 1886. 



