SPEAWOZDAIslE Z BABAŃ GIEOLOGTCZNYCtl. 



23 



dzygórza, -wzgórze po prawój sti-onie parowu składa się z ciemnozielonego kwar- 

 cyf-u, upadającego pod kątem 70*^11 2-/3 na PnW; dalćj zaś u stóp wzgórza, spoty- 

 kamy na dnie parowu skalę białego, zwięzłego kwarcytu. Około samój wsi, pi'zy 

 końcu parowu, ź pod pokrycia gliny lodowcowej, ukazuje się biały, drobnoziarni- 

 sty, w górze zaś pomarań.czowo-żólty piasek mioceniczny. Do wsi Międzygórza 

 przylega od północnej strony stroma góra, złożona z utworów miocenicznycli i dy- 

 lu wij alnych. U stóp tej góry widnieje biały, miękki margiel, wyżój napotykamy 

 luźne bryły konglomeratu cerithiowego; o 50' nad poziomem wioski, zaczynają się 

 napływy dyłuwijalne; najniżej — warstwa zlepieńca, złożonego z zaokrąglonych 

 kamyków skał krystalicznych, zlepionych wapiennym cementem. 



Cokolwielc na zachód od wsi obok folwarku, stoją ruiny zamczyska na skale 

 kwarcytowej, porosłej lasem; wai^stwy kwarcytu ujiadają prawie pionowo na 

 PnW; dolne warstwy są barwy zielonkawej, górne zaś — białej. 



W odległości 1 Aviorsty na zachód od Opatowa, w dolinie rz. Kochówka, od- 

 słaniają się utwory syluryjskie i dewońskie we wsi Marcinkowicach. Jadąc od 

 szosy Iwaniskiej do wsi, widzimy na prawej stronie drogi w kamieniołomie nad 

 brzegiem rzeki następujący przekrój: lOss — 8', niżój warstwa glinki dyluwijalnej, 

 różniącej się od lossu jedynie nieco ciemniejszą barwą, oraz di'obnemi okruchami 

 skał krystalicznych — 10'. Niżój jeszcze odsłania się jasno siwy kwarcyt z czerwo- 

 nenii plamami i żyłkami, w zupełności podobny do kwarcytów Swiętol<;rzyskic]i. 

 Grubość jego około 10', pod nim zaś leży biały, mikowo kwarcowy łupek. War- 

 stwy kwarcytu upadają na Pu pod kątem 70°. Po lewej stronie drogi pod lus- 

 sera, odsłaniają się już tylko szare łupki ilaste, dalej zaś w górę strumienia urwi- 

 sty brzeg jego prawy składa się z naprzemianległych warstw łupków ilastych 

 i kwarcowych, upadających stromo na Pd. Przy końcu wsi odsłania się w kamie- 

 niołomie grubopłytowy, bogaty w mikę, zielonkawy piaskowiec, prawdopodobnie 

 odpowiadający piaskowcowi Kleczanowskiemu z Orthis kielcensis. Upad 

 Pd = 60° — 90°. Łupki warstwują się naprzemian z piaskowcami, uwarstwienie 

 wogóle zawile. Za wsią kończy się obnażenie, dalój zaś ku zachodowi, już tylko 

 środkowo i górno-dewońskie wapienie napotykamy pod pokrywą lussu. 



Około wsi Szczeglo, na śamój drodze, widnieje wychodnia szarego, mikowe- 

 go piaskowca, upadająca na PdZ pod 40°. Pomiędzy Szćzeglem i Zwolą ukazują 

 się, podług prof. Trejdosiewicza, kwarcyty dewońskie z upadem Pn. W parowie 

 pomiędzy Szczegłem i Truskolasami, pod nieznacznym pokładem lossu, ukazuje się 

 glina dylu wij alna z wiełkiemi głazami granitu etc. Na drodze ze Szczegla do Słupi 

 Noioej, charakter roślinności wykazuje, że grunty są mocno sapówate z powodu bli- 

 skości nieprzepuszczalnych dla wody łupków ilastych (sylur), oznaczonych w tym 

 regijonie na specyjalnćj mapie Puscha, Około Starej Słupi, na zakręcie drogi 

 do Jeleniowa w rowie przydrożnym, ukazu.ją się żóltawo-szare łupki ilaste i ruda- 

 wo-szary cienkoptytowy piaskowiec szarowakowy; oba utwory zawierają Cteno- 

 crinus pinnatus Goldf. (fig. 2). Upad łupków północny. 



Krańcowy punkt zalegania pokładów syluryjskich i dolno-dewońskich, ku 

 północy przedstawia podnóże góry Ptkanowskiej, pomiędzy wsiami Podolem i Li- 

 foicą, gdzie pod grubą warstwą lóssu i osadów kajprowych odsłaniają się pstre 



