28 • bZIAE II. GIEOLOGIJA. 



dylu wij alnego piasku. Odłamy kwarcytu, napotykane po di-odze, s% barwy ja- 

 sno-szarej z żyłkami czerwonego twardego kwarcu. 



Podjeżdżając do Bielin, mamy po prawej stronie przelcrój warstw dyluwi- 

 jalnycli: z wierzcliu glinl^a lodowcowa, poniżej warstwa żwiru, dalej piasek i zno- 

 wu żwir lodowcowy. Grubość pokładów nieznaczna. 



Około Bielin, po lewój stronie drogi, ci<'}gnie się w;jski grzbiet piaskowcowy, 

 odsłonięty w sztucznem obnażeniu nad rzeczkf}. Piaskowiec ten drobnoziarnisty, 

 barwy żółtawej, miejscami silnie przesiąknięty ochrą, zawiera liczne lecz źle za- 

 chowane odciski ramionopławów, spomiędzy których udało mi się jedynie olcreślie 

 wielce wydłużoną odmianę Leptaena deltoidea (dług. szer. = 4:3), oraz 

 ułamki skorupy Spirifer ostiołatus? W piaslcowcu znajdujemy gdzienie- 

 gdzie podrzędne warstwy grubego zlepieńca kwarcowego i kawałki sinawego łup- 

 ku ilastego. Upad warstw PdZ. 



Piaskowce i kwarcyty szeroko są rospowszechnione w obrębie lasów Cisow- 

 skich. Obnażenia icli widzieć można na każdym Icroku, pod cienką \var- 

 stewką piasku dyluwijalnego. Na szczytach wzgórz wszędzie pod cienką powło- 

 ką huriausu ukazuje się kwarcyt. I tutaj, równie jak w górach Swiętokrzyslcich, 

 na górach przeważa jodła, świerk zaś i sosna panują w dolinach piaszczystych. 



Od wychodni łuplvów kwarcytowych w Szumsku udałem się na PnZ. W kie- 

 runku tym najpierw ukazuje się z pod jjokrj^cia dyluwijalnego piasku kwarcyt, 

 stromo na PdZ upadający u podnóża skały, na którc^j wśród lasku są ukryte ruiny 

 zamczyska na gruntach dóbr Rembowskich. Stąd zwróciwszy na północ do wsi 

 Bardo, przecinamy na szczycie Avzgórza w lesie nasamprzód kwarcyty z upadem 

 PdZ, dalej łupki ilaste, dalćj jeszcze, przy końcu lasu — piaskowiec kwarcytowy 

 żółtawej barwy, z niewyraźnemi odcislcamł ramionopławów — tworzący grzbiet, 

 ograniczający od południa wieś Bardo; upad warstw PnW. U wjazdu do wsi spo- 

 tykamy loss mocno piaszczysty. 



Na drodze z Barda do Czyżoioa, w głębokim parowie rz. Czarnej, przy da- 

 wnym młynie, na prawym brzegu mamy przekrój następujący: loss = 4 sążnie,, 

 pod nim warstwa lodnikowego żwiru, złożonego z ostrych kamyków kwarcyto- 

 wych; niżój jeszcze — ^na poziomie wody — warstwa piasku i żwiru przemięszanycli 

 ze szczątkami roślinnemi. 



Poniżćj młyna, wysoki brzeg rzeki przedstawia przelcrój następujący: pod 

 pokładem lussu 2 sążnie grubym, av Ictóryra widnieją rossianc tu i owdzie wielkie 

 bryły kwarcytu i łupków, odsłania się równej grubości szereg warstwowanych 

 utworów dylu wij alnycli lodnikowego okresu. Naprzemianległe warstewki piasku 

 i ostrego żwiru kwarcytowego, przemięszanego z zaokrąglonemi kamykami skał 

 krystalicznycli, przykrywają wzmiankowany wyżej pokład roślinny. Niejirawi- 

 dłowe uwarstwienie napływów, wielkość kamieni w nich zawartych, zwłaszcza zaś 

 charakter wai'stwy roślinnc^j, w zupełności podobnej do namulisk rzecznycli, two- 

 rzących się podczas wylewów wiosennych, wreszcie położenie tych utworów^ pod 

 lossem, na poziomie łupków z Helix liispida, każą mi zaliczyć utwory ]iowyż- 

 sze do namulisk lodowcowego strumienia. 



Lewy brzeg strumienia tworzy skała kwarcytowa z upadem 20° na Pn. Na 

 tymże samym brzegu widzimy przekrój poziomo uwarstwionych pokładów napły- 



