30 



DZIAŁ II. GIEOLOGI.TA. 



łupki wapienne, w których Pasch znalazł Po si don o my a vennsta. Ruiny 

 zaralcu Krzyżtoporsklego i wieś Ujazd, stoją na cli-obnoziai-nistyni, szarym dolomi- 

 cie, bardzo nieznacznie upadającym na wschód pod kątem 5°. 



W Bratkowie nad stawem pokazują się górno dewońskie łupki palne z Po- 

 sidonomya venusta, Cardiola rctrostriata i Clymenia sp. cf. spe- 

 ciosa (fig. 8). Cokolwiek na północ, w sadzie dworskim, widzimy skałę żółtawe- 

 go, gruboziarnistego marmuru z Atrypa reticularis. Podług Puscha, po- 

 dobne utwory są odsłonięte w sąsiednich wsiach Ozieblowie i Kohylankacli. 



Na Pd wsi Kohylany, w dolinie rzeki pomiędzy Bomanowem i Krempa, uka- 

 zuje się ciemno-szary wapień z Calamopora filiformis Roem (fig. 7)- Ta- 

 kież same wapienie wychodzą na powierzchnię około Wymyslowa i Mydlowa. 

 Upad warstw PnZ — h . 8, kierunek — h. 2. Dal(^j ku południowi, przy młynie jBo- 

 duszowskim, napotykamy już wychodnie dewońskiego kwarcytu i syluryjskich 

 łupków. 



Na PdW od Opatowa, wapienie dewońskie wychodzą na powierzchnię w na- 

 stępujących punktach: 



We wsi Gaj, przy drodze od szosy Sandomierskiej do Tudorowa prowadzą- 

 cej, po prawej stronie drogi, widzimy skałę szarego, zbitego wapienia. W paro- 

 wie idącym od wsi Gaj, na zachód odsłaniają się też same wapienie. W Tudoro- 

 loie ruiny starożytnej baszty stoją na skale zbitego, białawego, pólkrystalicznego 

 -dolomitu, z gniazdami białego kalcytu. Wapień ukazuje się również w parowie, 

 pomiędzy Tudoroicem i Karwoioem. 



We wsi Leszczków, podjeżdżając do dworu od strony wsi Podgaje, na lewej 

 stronie drogi widzimy pod pokryciem lossu nieznaczne obnażenie wapienia. Po 

 tejże stronie drogi, cokolwiek dalej przed samym mostem, na znacznej przestrzeni 

 odsłania się skala żółtawego marglistego wapienia; kierunek h . 3, upad PnW 30° 

 Na prawym brzegu rzeki dwór Leszczkowski stoi na wysokiera wzgórzu, zlożo- 

 nem z twardego, szarego, krystaliczno-ziarnistego dolomitu, którego grube płyty 

 tworzą jakby naturalne schody, prowadzące od brzegu rzeki do dworu. 



W głębokim parowie rzecznym pomiędzy Leszczkotcem i Zui awnikami Y)0 

 obu stronach widzimy liczne obnażenia dewońskiego wapienia; we wszystkich pa- 

 rowach poprzecznych, na lewej stronie rzeki, przekroje wykazują u góry pod 

 lossem żółtawy, grubopłytowy wapień marglowy, z wai-stewkami wapiennego 

 łupku — niżej zaś — miękki, cienkowarstwowy margiel. 



W parowie idącym od Zwraionik do Lipniczka, na przestrzeni 200 kroków 

 od brzegu rzeki, odstania się szary, półkrystaliczny dolomit dewoński; upad jego 

 Pn = 23°.' We wsi Lipniczek, podług Zejsznera, pokazują się jużkwarcyty z tym 

 samym upadem Pn — 23°. 



Ażeby zakończyć opis dewońskich utworów gór Sandomierskich, pozostaje 

 nam jeszcze powiedzieć słów kilka o wychodniach dewońskich wapieni na połu- 

 dniowej stronie gór około Pierzchnicy i Osin. 



Na PdZ Pierzchnicy vvidzimy czerwone margle tryjasowe, zaś na wscho- 

 dniój stronie miasteczka, doły na ziemniaki mieszczan są wykopane w wapieniu de- 

 wońskira. Wapień ten biały lub szaro żółty, upada na PdZ h , 2 i zawiera ska- 

 mieniałości Stromatopora polymorpha i Atrypa reticularis. Wapień 



