KRÓTKI ZARYS GIEOLOGICZNY. 



45 



Za powód zaliczenia do utworów dewońskicli piaskowców góry Bokówki, 

 uważanych przeżeranie za dolnosyluryjskie, posłużyła p. Siemiradzliiemu ta olvO- 

 liczność, że olłoło Kleczanowa jirof. Trejdoslewicz ') znalazł w kwarcycie Or- 

 this Icielcensis razem ze Strept. umbraculum, o czem p. S. mógł się oso- 

 biście przekonać, oglą-dajEjc kolelccyją prof. Tr. Współczesne znajdowanie się 

 Ortliis kielcensis z tak „niewątpliwie dewońską" zdaniem p. Siemiradzkiego 

 slcamienlałością, jaką, jest Strep torhynchus umbraculum, autor ten uznaje 

 za fakt wielkiej wagi, przemawia bowiem przeciwko tożsamości Orthis liielcen- 

 sis z dolno-syluryjską Orthis moneta, a zatem i przeciwko dolno-syluryjsl^ic- 

 mu wielcowi piaskowców dymińskich, który, sądząc podług słów autora ^), opierał 

 się jedynie na znajdowaniu się w tym piaslłowcu dwu gatunków Orthis, uważa- 

 nych przeżeranie za Orthis całligramma 1 Orthis moneta. 



Uważałbym za zbyteczne rozwodzić się tutaj nad tera, o ile podstawa wnio- 

 sków p. Siemiradzkiego, t. j. zaliczenie piaskowca Kleczanowskiego do utworów 

 dewońsldch na zasadzie odcisków uważanych przfe tego autora za Streptorhyn- 

 chus umbraculum, może być uważaną za tak dalece niewzruszoną, ażeby mo- 

 gła służyć za gi-unt do jakichlcol wiek uogólnień, kwestyją tę bowiem rospatrzyt 

 już al<ad. Karpinskij, uważający skałę Kleczanowską wbrew mniemaniu p. Siemi- 

 radzlłiego, za utwór dolno-syluryjski w przypuszczeniu, że wzmiankowany przez 

 pp. Trejdosiewicza i Siemiradzkiego Str. umbraculum jest zewnętrznym od- 

 ciskiem O r t h i s i n a piana 



Pozwolę sobie tylko przy tój sposobności zrobić uwagę co do pewnc^j niedo- 

 liładności w obchodzeniu się z materyjalem literatury, jaki zauważyłem w artyku- 

 le p. Siemiradzkiego, tój mianowicie, że obalając wnioski moje co do dolno-syłu- 

 ryjskiego wieku piaskowców dymińsl^ich, p. Siemiradzki nigdzie nie wspomina 

 o znalezieniu przeżeranie w ty cli skałach Orthisina piana, gdy tymczasem ta 

 właśnie slcamieniałość stanowiła i stanowi dzisiaj najważniejszy dowód słuszności 

 moicli zapatrywań. 



Wskutek tego opuszczenia, czytelnikowi, nieobeznanemu bliżej z literaturą 

 przedmiotu, zdawaćby się mogło, że zaliczyłem piaskowce dymińskie do dolnego 

 syluru jedynie na podstawie przypuszczanej przeżeranie tożsamości Orthis 

 kielcensis, z dolno-syłuryjską Orthis moneta, oraz podobieństwa innych od- 

 cisków, znajdowanych w piaskowcu dymińskim, do Orthis calłigramraa, t. j. 

 na podstawie faktów conajmniój wątpliwego znaczenia, ponieważ dawniej już ta- 

 ka powaga gieologiczna, jak prof. Roemer, uznał piaskowiec dymiński za utwór 

 samodzielny, a wiele jego za dewoński, z czem się zupełnie zgadza wskazany pó- 

 źnićj przez prof. Trejdosiewicza falit znajdowania się w Kleczanowie Orthis 

 kielcensis razem ze S t r e p t o r h y n c łi u s u m b r a c u 1 u m. 



Ma się rozumieć, że przy takiem postawieniu kwestyi, wnioski moje, dowo- 

 dzące dolno-syluryjskiego wieleu piaskowców dymińsldch, powinny się zdawać 



') Trejdosiewicz. Opis badań gieologicznyeli w Królestwie Polskiem, w r. 1878. 

 ■-) L. c. str. 481. 



Karpinskij. Zamietki o niżuiesiluryjskich otlożcaijaeh Carstwa Polskago. (Izw. gieołog. 

 Kora. 188G, str. .512. 



