46 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



daleko mniej wlarogodnemi od zdania p. Siemiradzkiego, bronią.cego dawniej- 

 szych poglą.dów, przypisujących im wiek dewoński, tak, że niepozostawałoby ml 

 w razie, gdyby faktyczna strona kwesty! istotnie tak się przedstawiała, jak jtj. 

 przedstawia p. Siemiradzkl, — nio innego, jak zrzec się swoich poglądów, lub co- 

 najmniój, uznać je za czysto osobiste, 



W samćj rzeczy atoli, jak widzieliśmy z powyżćj wymienionych faktów, 

 kwestyja przedstawia się nieco inaczej, ponieważ obecność w piaskowcu dymiń- 

 skim niewspomnianćj przez p. Siemiradzkiego Orthisina piana, tak dobrze za- 

 chowanój, że określenie gatunkowe żadnej kwestyi ulegać nie może, zmusza do 

 uznania zdania mojego o dolno-syluryjskim wieku piaskowców za fakt dowiedzio- 

 ny, jak również czyni wielce prawdopodobną tożsamość form Orthis kielcen- 

 sis i Or. moneta. 



Wobec tego wzmiankowane przez pp. Trejdosiewicza i Siemiradzkiego 

 współczesne znajdowanie się w kwai'cycie kleczanowsliim Orthis kielcensis 

 i Streptorhynchus umbraciilum, o którego stopniu zachowania tymczasem 

 nic nie wiemy '), przedstawia się jako pewna anomalija, wymagająca jeszcze 

 sprawdzenia bliższego i w żadnym razie (nawet najdogodniejszym dla wniosków 

 p. Siemiradzkiego) niepodkopująca moich wniosków. 



Jak już wspomniałem, zaliczenie piaskowców z Orthis kielcensis do de- 

 wonu, jak również dalsze uogólnienia p. Siemiradzkiego w tym kierunku, są w zu- 

 pełnej sprzeczności nietylko z faktami paleontologicznemi, zebranemi przezemnie 

 w tych skałach, lecz również i z rezultatami badań moich vv obrębie niezaprzecze- 

 nie dewońskicli utworów kieleckiego pasma, dlatego też przechodzę obecnie do 

 rospatrzenia kwestyi i w tym ostatnim kierunku. 



Zaliczywszy wszystkie piaskowce z Orthis kielcensis do dewonu na t6} 

 podstawie, że w jednym punkcie prof. Trejdosiewicz znalazł tę formę razem ze 

 Streptorliy nclius umbraculum, p. Siemiradzkl nie ogranicza się na tern 

 ogólnem określeniu wielu piaskowców, lecz zalicza je bez dalszych wyjaśnień do 

 „najniższego, bespośrednio w stropie graptolitowyoh łupków leżącego, ogniwa for- 

 macyi dewońskiój". Tymczasem falctyczne motywowanie podobnego zdania by- 

 łoby w danym razie wielce właściwem, wniosek ten bowiem różni się już nietylko 

 z mojemi wnioskami, opartemi na charakterze fauny piaskowców z Orthis kiel- 

 censis, lecz również i ze zdaniem prof. Roemera, który, jak wspomniałem wyż^j, 

 na podstawie dat stratygraficznycli uważał te piaskowce za leżące pomiędzy środ- 

 kowem i górnem ogniwem kieleckiego dewonu. 



Ponieważ Streptorhynchus umbraculum sam przez się nie mógł słu- 

 żyć za podstawę do podobnego wniosku, spotykamy go bowiem we wszystkich 

 piętrach formacyi dewońskiej, a prof. Zejszner dawnićj już skamieniałość tę 



O Jeszcze w sprawozdaniu z ,r. 1883 wspomniałem, że przy określeniu rodzaju Ort his i na ,,ro 

 zumiałem go w tern znaczeniu, jakie mu nadał Dawidson, t. j. niowł^jCzając doń Streptorliynclms". 

 Uwaga ta miała na celu wskazać, iż okazy bgdq.ce w mojem posiadaniu były o tyle dokładnie zachowa- 

 ne, że można l^ylo ze wszelką ścisłością ich rodzaj oznaczyć, co zwłaszcza przy podolńeństwie zewnę- 

 trznych kształtów Str. umbraculum i Or. piana jest ważnem. 



