KRÓTKI ZARYS GIEOLOGICZNT. 



47 



W środkowem ogniwie kieleckiego dewonu znalazł, ponieważ przytem dane stra- 

 tygraficzne w obu punktach, w których znaleziono skały z Orthis kielcensis, 

 są, o tyle niewyraźne '), że nie mogę dać również żadnych w tym względzie wska- 

 zówek, pozostaje zatem przypuszczenie, iż p. Siemiradzki zdanie swoje opierał je- 

 dynie na faktach petrograficznych. 



O ile ostatni wniosek, jak wszystkie wogóle wywody oparte wyłą.cznie na 

 schematyzowaniu skał podług ich cech litologicznych w paśmie Kieleckiem, mogą. 

 zasługiwać na wiarę, mówić tu nie będę, najbardziej bowiem wybitny przy- 

 kład łączenia w jednę całość skał petrograficznie podobnych, a do różnych nale- 

 żących foi-macyj, wskażę przy opisie utworów kredowych. 



Jeszcze bardzićj dowolnem jest połączenie piaskowców z Orthis kielcen- 

 sis i Streptorhynchus umbraculum z kwarcytami, leżącemi w spągu środ- 

 kowo-dewońskich w^ieni w jedno piętro dolno-dewońskie, które, sądzę ze słów 

 p. Siemiradzkiego, będzie się charakteryzowało opx'ócz dwu dopiero co wzmianko- 

 wanych form, j eszcze Chonetessarcinulata^). Na j akich podstawach oparł 

 p. Siemiradzki to połączenie i skąd się nagle wzięła tutaj nowa skamieniałość 

 Chonetes sarcinulata, co do którój żadnej wzmianki ani w szczegółowym 

 opisie zebranego przez autora materyjału falłtycznego, ani w literaturze przezeń 

 cytowanój nie znalazłem,— jest dla mnie zupełną zagadką 



Tymczasem zaś połączenie w jednę całość piaskowców z Orthis kielcen- 

 sis i dolno-dewońskich kwarcytów, znajduje się w sprzeczności z ogłoszonemi 

 przezemnie faktami, dotyczącemi paleontologicznego charakteru kwarcytów kie- 

 leckich, ponieważ w kwarcytach tych znalazłem bardzo bogatą pod względem 

 ilości okazów faunę, wybitnie się różniącą od fauny piaskowców z Or. kielcen- 

 sis, co pomiędzy innemi było przezemnie zaznaczonem jako dowód różnicy wie- 

 ku tych faun 



Połączywszy w taki sposób zupełnie dowolnie w jednę całość dwa utwory 

 (dolno-syluryjski i dolno- dewoński), których wybitną różnicę wieku i fauny dosta- 

 tecznie udowodniłem już przed Idlku laty na podstawie faktów, pozostających do- 

 tychczas w swej mocy, gdyż nikt ich nie obalił, p. Siemiradzki Avypowiada w je- 

 dnem miejscu swego artykułu dość niespodziane w danym wypadku zdanie, że 

 „być może, okaże się możliwem oddzielenie tego dolnego poziomu ^) od kwarcy- 



Obie te miejscowości zn.ine mi są nietylko z literatury, lecz je osobiście zwiedziłem. Co się 

 tyczy trzeciej miejscowości, mianowicie wsi Grzegorzewie, w ktdrej podług p. Siemiradzkiego (1. c. str. 

 491), Zejszner znalazł jądra Orthis kielcensis i Atrypa reticulari s — wskazówka ta opiera się 

 widocznie na fałszywem zrozumieniu tekstu Zejsznera (Zeitschr. d. D. G. Ges. 1869, str. 264), ,,dies Ge- 

 stein ist ahnlich dem des Berges Bokówka bei Kielce, wo undeutliclie Abdriicke von A. reticularis 

 u. Orthis kielcensis vorkommen". (Przyp. Red.: Trejdosiewicz. O perechodnych f. k. g., tablica, 

 oraz str. 38). 



2) L. c. str. 476, 506. 



3) Prof. Trejdosiewicz znalazł Chonetes sarcinulata w kwarcytach Zwoli pod Garbaczem. 

 O perechodnych formacijach kieleckich gor, str. 39. ( Przijp. Red.). 



*) Te badania p Siemiradzki pomija milczeniem, jakkolwiek mieszczą się one w tym samym ar- 

 tykule, w którym jest mowa o wieku piaskowców gór Dymińskich. 

 ^) Poziomu zOrthiskielcensis. 



