KRÓTKI ZARYS GIEOLOGICZNY. 



49 



Na utworach dewońskicli w wielu punktach Kieleckiego grzbietu leży zlc- 

 pieniec, złożony w większości wypadków z otoczaków wapieni dewońskicli, zle- 

 pionych wapiennym cementem. Wiek tój skały ze wszystkich skał Kieleckiego 

 pasma najbardzi(^j jest zagadkowym, skamieniałości bowiem nie zawiera, a batro- 

 logiczne granice są bardzo rozlegle, mają. one bowiem w spggu utwory dewoń- 

 skie, w stropie zaś tryjasowe. Znajdowanie się w górach Kieleckich około Kaje- 

 tanowa permskiego wapienia z Pro d. horridus Avcale nie wyjaśnia nam wielsu 

 Iłonglomeratu, zaliczanego przez większość gieologów do formacyi permskiój, po- 

 nieważ w miejscowościach najbliżej Kajetanowa położonych zlepieńca tego wła- 

 śnie brak, jak również z tego powodu, że sama obecność kajetanowskiego wapie- 

 nia w paśmie kieleckiem niezupełnie jest zrozumiała, gdyż jestto punkt zupełnie 

 izolowany. Podczas zeszlorocznycli poszukiwań udało mi się zebrać lvilka bardzo 

 cennych i nowych faktów, dotyczących wzmiankowanego pokładu konglomerato- 

 wego, fakty te wszakże więcej dotyczą szczegółów, niedając bespośrednich wslia- 

 zówek co do wieku skały zlepieńcowej, wskutek czego nie uważam za właściwe 

 w tem miejscu się nad niemi bliżej zastanawiać. 



Z kolei za konglomeratem następują utwory tryjasoAve, rospadającc się na 

 3 oddziały, z których środkowy ma charakter wapienny, dwa inne zaś piaskowco- 

 wy. Jedynie oddział środkowy zawiera w paśmie kieleckiem dostateczną ilość 

 szczątliów organicznych, na podstawie których można uznać jego zupełną współ- 

 rzędność z wapieniem muszlo wym Niemiec. Co się tyczy skał piaskowcowycli 

 te albo nie zawierają żadnych, albo też zawierają tak nieokreślone skamieniałości, 

 że paralelizacyją ich z utworami pstrego piaskowca i kajpru uważać można jedy- 

 nie za mnićj łub więcćj prawdopodobną, przyczem nie jest wylvluczoną możli- 

 wość, że krańcowe warstwy obu oddziałów przekraczają już granice tryjasu, wcho- 

 dząc z jednój strony w obręb formacyi permskiej, z drugiej zaś jurajsldt>j. 



Środkowe ogniwo tryjasu nietylko pod względem paleontologicznym, lecz 

 również i petrograficznym, Avielkie ma znaczenie przy wyjaśnieniu tektonicznych 

 stosunków łiieleckiego pasma, jest ono bowiem jedynym środldem oddzielenia 

 pstrego piaskowca od kajpru, podobnych do siebie pod względem litologicznym. 

 Znaczenie jego osłabia nieco ta okoliczność, że wapień rauszłowy w nielctórych 

 swych odmianach bywa wielce podobnym do wapieni dewońslvich, w innych zaś 

 do jurajskich, tak, iż przy oznaczeniu niewielkich jego obnażeń, należy postępo- 

 wać z wielką ostrożnością. 



Ogólny cliarakter tryjasu kieleckiego, opisałem dość szczegółowo w sprawo- 

 zdaniu przedstawionem Komitetowi gieologicznemu za rok 1883 '), tak że w obe- 

 cnym wypadku mogę się ograniczyć do wskazania, iż górne oddziały tryjasu na 

 przestrzeni nas zajmującej, leżącćj, jak wiadomo, na Pd stoku pasma Ideleckiego, 



Izw. geołog. Komiteta, 1884. 

 Pam. Fizyj. Tom YII. 



Dział II. 7 



