KRÓTKI ZARYS GIEOLOGICZNY. 



51 



grubości pośród szarych gliu, bdsłoniętycli ró wnież w pobliżu i zawieraji^cych tak- 

 że piryt żelazny, oraz ślady czarnój substancyi węglowej. Pomimo braku ska- 

 mieniałości, nie waham się zaliczyć cały szereg skał powyżój wymienionych, do 

 poziomu parkinsoniowego, nietylko na podstawie właściwości petrograficznych, 

 lecz również i to przeważnie na podstawie ich położenia batrologicznego, określo- 

 nego przez topograficzne położenie wsi Drochów. Leży ona w dolinie izoklinal- 

 nćj, ograniczonej od północy wysokim wałem wapienia rnuszlowego, którego po- 

 łudniowy stok pokrywają piaskowce kajprowe, od południa zaś wyżynami, zlożo- 

 nemi z krzemienno-piaszczystych i wapiennych skał formacyi jurajski(^'j. Dolina 

 ta cią,gnie się na znacznój przestrzeni z Z — W i posiada wiele analogij w innych 

 częściach pasma kieleckiego, zawdzięcza bowiem istnienie swoje tej okoliczności, 

 że upadające jednostronnie (Pd) warstwy tryjasowe i jurajskie mają. skład nieje- 

 dnostajny, wskutek czego przy erozyi warstwy rnuszlowego i jurajskiego wapie- 

 nia pozostały nietkniętemi, ^^odczas, gdy szereg utworów pośrednich, złożony 

 z miękkich glin i piaskowców kajprowych i środkowo-jurajskich uległ w znacznój 

 części zniszczeniu. 



Wobec tój okoliczności, że dotychczas rudy żelazne znanemi były jedynie na 

 północnym stoku gór Kieleckich, a poczęści w okolicach środkowych, znalezienie 

 ich w południowych przedgój-zach i do tego w zupełnie nowym poziomie gieolo- 

 gicznym, jest faktem zupełnie niespodziewanym, a przez to samo wielce ważnym 

 pod względem praktycznym. 



Najnowszemi z utworów, których udział w górotwórczych procesach Kieleo- 

 Idego za dowiedziony można uważać, są osady formacyi Icredowej. Utwory te 

 pod względem litologicznym rospadają się dość wyraźnie na dwa piętra: dolne — 

 piaskowcowe, oraz górne — marglowe. W budowie gieologicznćj tej powierzchni, 

 którą dotychczas za wchodzącą w skład pasma Kieleckiego uważano, przyjmuje 

 udział jedynie dolne piętro piaskowcowe. 



Co się tyczy górnego piętra marglowego, odstania się ono zwykle w punk- 

 tach znacznie od pasma oddalonych i leży w więłiszości wypadków zupełnie po- 

 ziomo, różniąc się pod tym względem wybitnie od piętra dolnego, które, odsłania- 

 jąc się w pobliżu pasma górskiego, przedstawia wszędzie warstwowanie pochyłe. 



Ta różnica obu poziomów zarówno pod względem litologicznym jak tektoni- 

 cznym, była przyczyną, że skały niższego piętra zaliczano kolejno do syluryjskich, 

 tryjasowych i jurajskich utworów '), nikt zaś z moich poprzedników nie przypu- 

 szczał nawet możliwości ich wieku kredowego. 



1) Pusch. Geogn. Beschr. v. Polen. T. I, 1831, str. 195. Piisch. Nowe przyczynki do 

 gieognozyi Polski. Pam. Pizyjogr. T. III, str. 185, 186. Zeuschuer. Uber d. Yorkommen voii 

 Diceras arietiiia Zeitschr. d. D. g. G. 1868. Hempel. Descriptiou gćologique des environs de Kiel- 

 ce. Annales des mines 7-e Serie, T. XII, 1867. 



