KRÓTKI ZARYS GIE0L06ICZNT. 



55 



ne ')> nikomu bowiem nie udało się dostrzedz żadnój w tym kierunku prawi- 

 dłowości. 



Co się tyczy udziału utworów miocenicznycli przy powstawaniu Kiełeckiego 

 pasma, pomimo Idlku w tym celu przedsiębranycłi wycieczeli, nie vidało mi się do 

 żadnych pozytywnycla dojść wniosliów, jalę:ko1 wiele niepodobna przemilczeć, że 

 niektóre fakty przemawiają za zmienionem uwarstwieniem tutejszych skał mio- 

 cenicznycli; czy jednak wypadki podobne przedstawiają zjawiska czysto lokalne, 

 czy też zależą od przyczyn ogólniejszych, pozostaje dotychczas nierosstrzygnię- 

 tem, ponieważ do tego należałoby koniecznie przeprowadzić bardziej szczegóło- 

 we badania, których charakter i czas na nie potrzebny nie odpowiadały zakreso- 

 wi moich poszukiwań. 



Wskazawszy niektóre gieotełctoniczne właściwości wschodniej części trzecio- 

 rzędowego regijonu gubernii Kieleckiej, przechodzę do wyłożenia ogólnój charak- 

 terystyki utworów miocenicznych tego terenu, ponieważ skały kredowe nie przed- 

 stawiają tutaj nic wybitnego w porównaniu do tych, które opisałem w moicli spra- 

 wozdaniach uprzednich. 



Najstarsżemi warstwami IŁieleckiego miocenu są utwory, które na podstawie 

 ich charakteru paleontologicznego, należy uważać za współrzędne drugiego piętra 

 śródziemnego w schemacie, ustanowionym dla utworów trzeciorzędowych Wiedeń- 

 skiój kotliny. 



W granicach Kieleckiego terytoryjum piętro to może być podzielonem na 

 dwa czysto lokalne poziomy, z których górny składa się jirzeważnie z gipsów 

 i iłów gipsonośnych, dolny zaś z wapieni pochodzenia organicznego, oraz z pia- 

 sków i glin, zawierających normalną faunę morską. 



W rospowszeclinićniu słcał tworzących dolny poziom, jak również av ich cha- 

 rakterze paleontologicznym dostrzega się pewna prawidłowość, polegająca na tem, 

 że właściwy wapień litotamniowy, oraz różne jego odmiany, są głównie rozwinię- 

 te w pasie brzegowym i tylko wyjątkowo napotykają się w paśmie Wójczo-Piń- 

 czowskiem, którego niektóre części są dość znacznie oddalone od brzegów mioce- 

 nicznego zagłębia Rzeczą godną jest uwagi, że w granicach swego rospowszech- 

 nienia, waj^ień litotamniowy leży zwykle na starszych utworach niebezpośrednio 

 lecz przedzielony od nich nieznacznej grubości warstwą margli łub piasków 

 i iłów, zawierających bogatą faunę gastropodów. Tak np. znane z doskonale za- 

 chowanych skamieniałości pleurotomowe gliny Korytnicy, leżą, podług Kontliie- 

 wicza, pod wapieniem litotamniowym; obok wsi Szczecna, przedstawiającój jeden 

 z najdalej na północ wysuniętych punktów Kieleckiego miocenu i leżącej już 

 w paleozoicznej części pasma, wapień litotamniowy, jalł mogłem się przekonać, 

 leży na piaskach, zawierających również mnóstwo odlewów Tur r i t e 1 1 a sp. 

 i wielkie mnóstwo kawałków Ostraea crassissima. 



Niewielka ilość faktów podobnych, oraz niemożność przeprowadzenia 

 w tym kierunku badań szczegółowych, nie dozwalają mi faktów tych uważać za 



') Pusch. Geogn. Beschr. v. Polen. II t., str. 368. Kontkiewicz. Pam. Fizyjogr.. t. II, 

 str. 181. Rugiewicz. Gornyj Żurnal, 1884, t. V., str. 199. 



