56 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



dostateczne dla wyprowadzenia jakichkolwiek ścisłych wniosków; jakkolwiek- 

 bądź wskazują, one, zdaniem mojem, że pośród utworów, składających w regijo- 

 nie Kieleckim najniższe piętro miocenu istnieją dwa poziomy, z których dolny 

 przedstawia osad wód głębszych, górny zaś— bardzi(^j płytkiego morza. 



Przypuszczenie podobne stwierdza oczywiście ta okoliczność, że w roku 1880, 

 w piaskach około wsi Małoszów, położonych bespośrednio w stropie opoki kredo- 

 wej, znalazłem faunę, najbardziej zbliżoną do fauny piasków G rund u, które 

 gieologowie wiedeńscy uważają za utwór starszy od wapienia łejtańskiego i utwo- 

 rów mu ściśle współrzędnych, do których się niezaprzeczenie zaliczają wapienie 

 lltotamniowe Kieleckiego regijonu. 



W miarę oddalenia od brzegów miocenicznćj kotliny, poziom dolny, czyli 

 jak nazywać odtąd będę — łitotaraniowy '), niknie coraz bardziej, natomiast zaś 

 występują marglowate iły, pod względem faunistycznym charakteryzujące się ob- 

 fitością Ostraea cohlear, oraz Przegrzebków, przypominających gatunki P. cri- 

 status, P. Coheni i Pecten de n u dat u s ^). 



W niektórych wypadkach grubość tego poziomu jest tak nieznaczną, że gi- 

 }isy górnego poziomu napozór bespośrednio leżą na kredowćj opoce, co też było 

 powodem do zaliczenia gipsów kieleckich przez Puscha do utworów kredowych. 



Niewdając się tutaj w szczegółowe zestawienia, pozwolę sobie zauważyć, że 

 l)od względem paleontologicznym poziom litotamniowy jest daleko bliższy osa- 

 dów kotliny Wiedeńskiej, aniżeli odpowiednich pokładów Galicyjskich, przyczem 

 uwaga ta stosuje się nietylko do jego części dolnej, gastropodowój (gliny Kory- 

 tnicy, piaski Maloszowa), lecz i do skał litotamniowych w ścisłem znaczeniu, któ- 

 rych fauna różni się od galicyjskli^j, co wskazał już dawniój Hilber ^). 



Następującym w kierunku pionowym za dopiero co opisanym poziomem, jest 

 szereg skał, przeważnie gliniastych, których charakterystyczną cechą są znaczne 

 warstwy gipsu. 



Jak wiadomo, wiek połdadów gipsowycli w Kieleckiem przez długi czas 

 uważano za sporny, a i dziś jeszcze, pomimo licznych w tym kierunku badań, 

 kwestyja ta nie przez wszystkich uczonych słusznie byw^a ocenioną., jak widać 

 z tego np. że w jednt^j z ostatnich prac swoich prof. Suess zalicza te gipsy do 

 pierwszego piętra śródziemnego, podczas gdy one leżą niewątpliwie wyżój od 

 utworów współrzędnych drugiemu piętru śródziemnemu *). 



') Pomimo tego, że na podstawie slow powyższych skały litotaamiowe prawtlopodohnię w regi- 

 jonie Kieleckim są rospowszechnione jedynie w górnym poziomie dolnego (czysto morskiego) piętra, 

 lirak ich zaś w poziomie dolnym, tymeza.sowo, jedynie dla udogodnienia opisu, całemu piętru nadaje 

 miano litotamniowego. 



■■^) Na podstawie pewnych wskazo'wek należy przypuszczać, iż Pecten denudatus napotyka 

 się jedynie w najniższych warstwach iłowego poziomu, odpowiadajf^cych wogdle dolnym warstwom ga- 

 stropodowym brzegowego typu. 



^) Hilber. Geolog, studien ia d. Ostgalizischen Miocon. Gebiete. Jahrb. d. K. K. geol. Eeisclis- 

 anstalt 1882, str. 298. 



4) Suess. Das Antlitz der Erde. I t. 1885, str. 410. 



