NAFTA W WÓJCZY. 



69 



padku jój batrologiczna współrzędna ma w szybie Soleckim zaledwie 20 cali 

 grubości. 



Przypuszczenie podobne wogóle nie może się nazywać zbyt prawdopodo- 

 bnem, jeżeli go nie potwierdzaj;} jakieś fakty bardzo stanowczój natury, w danym 

 zaś wypadku staje się wprost niemożliwem, nie zgadza się bowiem z innym jesz- 

 cze faktem, tym mianowicie, że gipsowy poziom i poziom glin łupkowych (sar- 

 macki) w szybie Soleckim są. niewątpliwie silnićj aniżeli odpowiadające im osady 

 pod Załuczem rozwinięte '), tak, że zupełne niemal wykliuienie się spągowego pię- 

 tra formacyi trzeciorzędowćj byłoby w danym wypadłai zupełnie niezrozumiałym 

 wyjątkiem. 



Tak więc zaliczenie margli, napotkanych w otworach świdrowych w okoli- 

 cy Załucza na naftę wierconych do epoki kredo wćj, przedstawia nietylko wniosek 

 zgodny ze wszystkiemi datami faktycznemi, zebranemi na miejscu przez większość 

 badaczy, lecz jest zarazem jedynym wnioslłiem, możliwym z punktu widzenia teo- 

 retycznego, wskutek czego wątpić o jego słuszności i>vzy obecnym stanie naszych 

 wiadomości faktycznych niema najmniejszej racyi. 



Skończywszy w ten sposób z kwestyją wieku skał, napotkanycli przy robo- 

 tach poszukiwawczych we wsi Załuczu, przechodzę obecnie do krytycznej oceny 

 faktów, dotyczących znajdowania się tamże nafty. 



Widzieliśmy, że nafta ukazywała się w studniach killcakrotnie, na bardzo 

 różnycli poziomach. Pierwsze j^j ślady pojawiały się zwykle na nieznacznej 

 i zwykle dość stałćj głębokości, waliającej się pomiędzy 12 — 18 metrami, w ska- 

 łach niewątpliwie trzeciorzędowych (glinacli i gipsach). Gdy porównamy cyfry, 

 określające grubość tych pokładów, zwróci uwagę ta okoliczność, że w pierwszym 

 otworze, Avysuniętym najdalćj na południe i najbliżej do pagórka kredowego, gru- 

 bość skał trzeciorzędowych, jak się tego z góry spodziewać było można, jest 

 mniejszą niż w pozostałycli przekrojach, dałój na północ wysunięty cli. Wskazuje 

 to, że osady trzeciorzędowe za przybliżeniem do wzgórza wykłiniają się, grubiejąc 

 w kierunku północnym i jeśli zatem przypuścimy, że osady trzeciorzędowe leżą 

 tutaj nie poziomo, na co niema dotycłiczas dowodów, naj naturalniej będzie przy- 

 puścić, że mają one upad ku Pn, a nie na Pd jak mniema p. Szymanowski. 



Ten ostatni autor wypowiada wprawdzie zdanie, że górne warstwy osadów 

 miocenicznych napotykanycli w szurfach, są „poziome lub prawie poziome" ^) dla 

 dolny cli jednak, podług jego zdania również trzeciorzędowych, przyjmuje upad 

 Pd < 15°. 



Dat, na l^tórych się p. Szymanowski w tym razie opierał, dotłaię poniżój, tu- 

 taj zaś pozwolę sobie tyllco zauważyć, że wniosek podobny, dopuszczający nie- 



>) Znaczniejsze niiąszości skal trzeciorzędowych w szybie Soleckim w pordwnaniii do ich gru- 

 bości w okolicy Zahicza pozostają, w prostym związku z okolicznością, że pierwszy z tych punktów jest 

 znacznie bardziej oddalonym od wychodni skal kredowych, aniżeli drugi i odpowiada zatem głębszej czę- 

 ści trzeciorzędowego basenu, którego poziomy wypełniają, jak to wyżej wykazałem, nierówności po- 

 wierzchni kredowej opoki, grubszcmi będąc w jej zagłębieniach, cieńszemi zaś na wypukłościach. 



2) 1. c. str. 383. 



