74 



DZIAŁ Ii. GIKOLOGIJA. 



tych grup źródeł mineralnycli niejednostajncmi pomimo podobieiistwa ich po- 

 między sobą. pod względem ogólnych cech gicologicznych. 



Tak np., pomimo, że wszystkie slarczano-slone źródła Kieleckiego terenu 

 trzeciorzędowego należy z punlctu widzenia ogólno gieologicznego uważać za zu- 

 pełnie podobne, ponieważ wszystkie, jak oddawna dowiedzione zostało, biorą, po- 

 czątek w jednym i tym samym pokładzie gipsowym, zajmującym w miocenie Kie- 

 leckim poziom ściśle określony, mogą one w rozmaitych miejscach wielce sic ró- 

 żnić pod względem szczegółów dotyczących pojedynczych faz procesu ich nasyca- 

 nia i ukazania się na powierzchni ziemi. 



Na podstawie wszystkiego, cośmy wyżej powiedzieli, staje' się zrozumiałem, że 

 proste obejrzenie miejscowości i jej naturalnych odkrywek w większości wypad- 

 ków nie wystarcza do rozwiązania tak zawiłej kwestyi, jaką jest określenie racyjo^ 

 nalnego okręgu ochronnego dla pewnej grupy zdrojowisk mineralnych. 



Pomimo, że wszystkie wnioski moje, dotyczące pochodzenia Buskich zdrojo- 

 wisk, są oparte wyłącznie na faktach, które mi się zebrać udało przy czysto gieo- 

 logicznem zbadaniu miejscowości i że zatem nie mogą one mieć pretensyi do nieo- 

 mylno,ści pod względem szczegółów, uważałbym za niebezużyteczne wyłożenie 

 poglądów moich w niniejszem sprawozdaniu, ponieważ poglądy te różnią się zna- 

 cznie od zdań wypowiedzianych przez inż. górn. Rugiewicza 'j, jak również i z te- 

 go względu, że opierają się one na wielu nowych spostrzeżeniach, z któremi, wo- 

 bec zupełnego bralcu. bardziej stanowczycli dat, trzeba będzie zapewne liczyć się 

 w razie określania okręgów oclironnych wyłącznie na podstawie zebranych już 

 wiadomości gieologicznych. 



Zdrojowiska Buskie leżą w zachodniej części eliptycznej kotliny, wydłużonej 

 z zachodu na wschód. Kotlinę tę ogranicza od zacliodu, wschodu i północy je- 

 dnolity i dość stromo się podnoszący wał, którego położenie w przybliżeniu okre- 

 śla linija krzywa, przeprowadzona przez Selistawice, Busk, Broninę, Szczaworyż 

 i Skotniki. Od południa granica wzmianlcowanćj kotliny jest mnicij wyraźną 

 i i^rzedstawia się w postaci dwu luźnych wyniosłości, z których jedna leży pomię- 

 dzy Skotnikami i Owczarami, druga zaś pomiędzy Owczarami i Selisławicami. 



Powierzchnia zawarta w powyższych granicach tworzy zatem zagłębie, od 

 trzecli stron zupełnie zamknięte i łączące się w kierunku południowym z przyle- 

 gającą doń niziną w ti-zech punktacli, przedstawiających zarazem najniższe punk- 

 ty kotliny, którój część środkowa ma pozór dość równej powierzchni, stopniowo 

 ku północy i wschodowi się podnoszącej. 



Pod względem gieologicznej budowy opisywanej miejscowości najclelcawszą 

 jest ta okoliczność, że wyżyny, otaczające kotlinę Buską, składają się wyłącznie 

 z utworów starszych od skał w samem zagłębiu występujących. Tak np. wzgó- 

 rza, ograniczające kotlinę od zachodu, północy i wschodu, składają się bądź z sa- 

 mej ojjold kredowój (od Selisławic mnićj więcej do Broniu), lub też z opoki Iłre- 

 dowej i utworów współrzędnych łejtańskiemu wapieniowi (od Broniu do Skotnik). 



') K. Rugiewicz. Geołogiczeskija izslcdowanij;i w uki-ostnostiacli Buskich mineralnych wod. 

 Goruyj Żurnał, 1684, T. IV.. 



