ŹKÓDEA BUSKIE. 



75 



Co się zaś tyczy dwu pagórków na poludniowćj 2;vanicy kotliny polożon_ycli, je- 

 den z nich (wschodni), jak wskazały mi moje poszukiwania, składa się ze stromo 

 na Pn upadaj ą.cych warstw jurajskich i kredowych, przykrytych z wierzchu wa- 

 pieniem litotamniowym, drugi zaś, w pobliżu wsi Zbidowic położony i polcryty 

 grubą warstwą piasków dyluwijalnych, sliłada się prawdopodobnie również z ja- 

 kichś skał twardycli, posiada bowiem znaczną- wysokość i strome stoki. 



Zupełnie odmiennym jest skład gieologiczny środkowej części kotliny zaró- 

 wno pod względem wieku jalc i petrograficznego charakteru skał w ni^j odsłonię- 

 tych. Część tę tworzą, miękkie sikały gipsowego i sarmackiego piętra, t. j. osady 

 stosunkowo nowsze od tych, z których są utworzone otaczające skały. 



Skały obu tych poziomów, zwłaszcza pierwszego z nich, są bardzo szeroko 

 rospowszechnione w obrębie kotliny, udało mi się bowiem slconstatować prawie 

 nieprzerwany ich ciąg, poczynając od wsi Pęczelic, przy wschodnim krańcu ko- 

 tliny położonej do Selisławic, na zachodnim jej krańcu '). W tych razach, gdzie 

 było możliwem zbadanie osadów poniżój gipsowego piętra w kotlinie Buskiój le- 

 żących — przedstawiały się one w postaci skał gliniastych, przedstawiających głę- 

 binowy typ wapienia litotamniowego i leżących ze swej strony bespośrednio na 

 opoce kredowej. 



Fakty przytoczone powyżej wykazują wyraźnie, że utworzenie się Buskiój 

 kotliny poprzedziło osadzenie się utworów miocenicznych, które w części kotlinę 

 tę wypełniły, niezmieni wszy przytem głównych jój kształtów, zachowanych do- 

 tychczas oczywiście bez wszelkich zmian bijących w oczy. 



Prócz tego fakty te dowodzą,~że gipsowy pokład Buskiój kotliny jest w zna- 

 cznym stopniu odosobniony, ponieważ w trzech tylko punktach, stanowiących dzi- 

 siejsze wyjście z kotliny, można przypuszczać bespośrednią jego łączność z odpo- 

 wiedniemi skalami, rozwiniętemi na równej i niskiój powierzchni, do kotliny od 

 południa przylegającej. 



Zanim przejdziemy do szczegółów, pozwolę sobie zrobić uwagę, że te dane 

 ogólne, dotyczące gieologicznej budowy Buskiój kotliny, mogą służyć za dowód 

 wystarczający, ażeby zdrojowiska tutejsze uważać za zjawisko czysto lokalnej 

 natury. 



W istocie, znaczne zamknięcie Busldij kotliny pod względem orograficznym, 

 jak również istnienie w niej znacznych i do tego mocno odosobnionych pokładów 

 gipsowych, spoczywających na opoce kredo wój, którój powierzchnia przedstawia 

 również zagłębie żłobkowate, przemawiają, mojem zdaniemj za tern, ażeby źródła 

 mineralne tutaj występujące uznać za produkt wyługowania rozwiniętych w sa- 

 mój kotlinie skał przez wody zaskórne. 



Wniosek ten potwierdzają również fakty następujące, dotyczące podziemne- 

 go dopływu wody do Buskiej kotliny. 



Jak już wspomniałem, kotlinę ogranicza od północy wysoki wal, całkowicie 

 lub tylko w dolnych swych częściach złożony z opoki kredowej. Warstwy tój 



Na mapie p. Kontkiewiczn,. gTauicc rnspowszochnicnia gipsów w oliręljic. kotliny Buskiej, sa 

 oznaczone niedoklailnie. 



