76 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



skały W tycli punktach, gdzie jasno widzieć było można ich uwarstwienie, mają. 

 dość stromy upad na Pn i obfitują w wodę słodką, ponieważ najjotkano ją nietyl- 

 ko w kilku studniach, w rozmaitych punktach północnej (kredowój) lirawędzi ko- 

 tłiny, łecz pojawia się ona nawet olcoło wsi Szczaworyża, av postaci obfitego samo- 

 dziełnego źródła, litórego wody zasilają mały strumylc, płynący wzdłuż wscho- 

 dniej krawędzi Buskiej Icotliny do jój północno-wschodniego ujścia. 



Fakty powyższe są wielce ciekawe, ponieważ wykazują: 1) że ruch podziem- 

 nych wód w warstwach opold Icredowój, służącej za bespośredni podkład warstw 

 trzeciorzędowych środkowćj części Buskiej kotliny, odbywa się z północy na po- 

 łudnie, a nie odwrotnie, jak mniema p. Rugiewicz; 2) że kotlina oprócz opa- 

 dów atmosferycznych, corocznie spadających w jej basenie, może się zasilać 1 za- 

 sila się też prawdopodobnie w samój rzeczy przez obfite źródła słodkic^j wodj', 

 przepływające w opoce kredowej. 



Pomimo, że ostatni wniosek, dotyczący jakości wody dopływającej do Icotli- 

 ny podziemnemi drogami, różni się od poglądów Inż. górn. Eugiewicza, pogląd 

 mój zasługuje na zupełną wiarę, ponieważ jest jedynie prostym wynikiem faktów 

 obserwowanych i nie zawiera w sobie nic dowolnie przypuszczalnego. W samćj 

 rzeczy, oprócz faktów wyżwymienionych, wykazujących jasno, że opoka kredo- 

 wa, tworząca północną ścianę kotliny, zawiera wyłącznie słodką wodę, mamy 

 jeszcze inne dowody, zmuszające nas do uznania, że poziomy opoki, leżące 

 w środkowćj części kotliny, w spągu gipsów, również zawierają wodę, pozbawio- 

 ną soli mineralnych. 



Ostatni nasz wniosek stwierdzają w sposób najświetniejszy dwie studnie, 

 wywiercone w bardzo niewielkiej odległości od źródeł mineralnych i przytem 

 w środkowój najgłębszej części doliny. 



Pierwsza z tych studzien znajduje się w pobliżu szjntala S-go Michała i wy- 

 kopana jest w opoce kredowej, tworzącej w tern miejscu mały garb, na którego 

 stoku leży studnia. Druga, zwana „Solanką" jest również założona, sądząc z da- 

 nych w literaturze zawartych, w opoce i leży pomiędzy dwoma zdrojami mineral- 

 nemi, oddalonemi od niój zaledwie o kilkadziesiąt sążni. Pomimo takiego są- 

 siedztwa, woda w studni „Solanka" jest słodką. 



Fakty przytoczone powyżćj, zwłaszcza zaś ostatni z nich, mają, zdaniem mo- 

 jem, znaczenie rosstrzygające dla uznania, że cała masa wody, przybywająca do 

 kotliny z zewnątrz po rospadlinach i szparach kredov/ej opoki jest wyłącznie 

 słodką, fakty powyższe bowiem wyłączają możliwość wszelkiego innego przypu- 

 szczenia, Ictóre, niemówiąc już o braku faktycznój podstawy, byłoby bardzo mało 

 prawdopodobne z tego jeszcze względu, że w takim razie należałoby przypuścić 

 równoczesną obecność niejednostajnych pod względem chemicznego swego składu 

 zdrojów w jednych i tych samych poziomach Icredowój opoki i do tego w bardzo 

 nieznacznej od siebie odległości, co, jak mi się zdaje, za zbyt prawdopodobne uwa- 

 żać się nie może. 



W dodatku pozwolę sobie jeszcze i tę zrobić uwagę, że ruch wody w pokła- 

 dach kredowej opoki nie odbywa się według wszelkiego prawdopodobieństwa po 

 płaszczyznach uwarstwienia, jak to widocznie przypuszcza p Rugiewicz, lecz 

 szczelinami, t. j. inaczój mówiąc — obecność wody w opoce nie może być pi-zywią- 



