78 



DZIAŁ TI. GIKOLOGI.tA. 



odpowiadnjtjce przytem iiajniższyin punktom całej doliny, wskutek czego miejsca 

 te z teoretycznego punktu widzenia najbardziej sprzyjają, ukazaniu się na powierz- 

 chnię ziemi zdrojowisk mineralnych. Położenie geograficzne dziś eksploatowa- 

 nych zdrojów, jak również obecność źródeł mineralnych około wsi Owczary i Sko- 

 tniki t. j. właśnie na początku trzecli orograficznych wyjść z doliny Buskiej, 

 stwierdzają w zupełno'5ci apriorystyczne przypuszczenie nasze, a zarazem zasa- 

 dniczą myśl o czysto miejseowem pochodzeniu mineralnych zdrojowisk Buskiej 

 liotliny. 



Na podstawie wszystkiego, cośmy wyż(^j powiedzieli, należy uznać istnienie 

 Av kotlinie Buski(^j dwu poziomów wodnych: górnego — mineralnego i dolnego — 

 słodkiego. 



Wskutek nagromadzenia wody mineralnej przeważnie w zagłębieniach po- 

 wierzchni kredowej opoki, dolna granica warstwy mineralnej nie będzie przedsta- 

 wiała równćj płaszczyzny, lecz pewną powierzchnię nieprawidłową, odpowiadają- 

 cą wogóle zewnętrznej powierzchni pokładu Icredowego, tworzącego podstawę 

 skat trzecioi'zędowych w cal(!'j środkowej części doliny. 



Na podstawie powyższt^j okoliczności dwie studnie, położone w najbliższem 

 nawet sąsiedztwie, mogą się wielce różnić pod Avzględera ilości wody mineralnej 

 do nich dopływającej. 



Tak np. studnia, założona w miejscu odpowiadającem wypukłości opoki, na- 

 potka kredowy margiel bądź zaraZj bądź przejdzie przez nieznaczny pokład slcał 

 trzeciorzędowych. 



W obu wypadkach dopływ wody mineralnej będzie bardzo nieznacznym, 

 w pierwszym zaś może jój nie być wcale, ponieważ opoka l^redowa przy braku 

 szczelin przypadkowych może w zupełności oddzielić górną część studni w niej 

 wywierconej od dopływu wód mineralnych, pomimo że te wody w sąsiednich stu- 

 dniach mogą sic napotykać na poziomie, odpowiadającym górnej części danej stu- 

 dni. Do kategoi-yi powyższej zaliczyć należy oczywiście słodką studnię zw. So- 

 lanką, położoną, jak wspomniałem pomiędzy dwoma źródłami minerałnemi i która 

 tylko przy początku swego istnienia dawała wodę słabo mineralną, następnie zaś 

 zupełnie się wysłodziła. 



Nieco odmienne rezultaty otrzymamy, jeżeli studnia leży w punkcie odpo- 

 wiadającym zagłębieniom powierzchni opoki kredowej. W tym wypadku studnia 

 przetnie mniój lub więcej znaczny polclad słvał trzeciorzędowych i napotlia w dol- 

 nym ich poziomie, blisko granicy opoki, obfite źródła wody mineralnej, której 

 ilość znajdować się będzie w prostym stosunku zależności od rozmiarów i kształ- 

 tu zagłębia, którego wody je zasilają. Dalsze pogłębianie studni będzie miało ta- 

 lii skutek, że na pewnej głębokości w opoce kredowej napotkamy wodę słodką, 

 która mięszając się w samej studni z mineralną, powiększy wogóle wydajność 

 studni, zmniejszając przytem odpowiednio stopień jej nasycenia solą. 



W położeniu podobnem znajduje się oczywiście większość dziś działającycli 

 w l^usku studzien, których znaczna głębokość, przewyższająca wogóle przeciętną 

 grubość pokładów trzeciorzędowych, lvaże mniemać, że dolne części tych studzien 

 leżą już w liredowej opoce i są stamtąd słodką, wodą zasilane. 



