EUDY CYNKOWE POLSKIE. 



93 



cieniem. Barwa, forma przekrojów i własności optyczne, jiozwalają. z łatwości;}, 

 odróżnić blendę od otaczającycli jjj, cząsteczelc Icałcytu lub smirsonitu. Blenda 

 reaguje przy nagrzewaniu z azotanem srebra Pusch -) opisuje jako odrębny 

 iTiinerał, rudę złożoną z blendy cynkowej i szpatu cynkowego, lluda ta na olco 

 jest rzeczy wiście jednorodną, badanie mikroskopowe wykazało jednak, że jest to 

 tyłlło mięszanina. Oba minerały tworzą w niej odrębne osobniki. Rysunelc V 

 przedstawia szlif, przygotowany z takiej rudy, pochodzącej z Sikorki pod Siewie- 

 rzem. Analiza chemiczna podaną została w VI Tomie P.amiętniłta ^). 



Rozbiory podane w roku zeszłym, były -wykonane podług sposobów ogólnie 

 znanych, opisanych w VI Tomie Pamiętnika. 



Analizy chemiczne rud cynkowycłi dają się wyłionać o wiele ściślej i dogo- 

 dniój zapomocą elektrolizy, podług sposobów opracowanycłi przez Claassena *j. 



Za źródło prądu elektrycznego służ;yła bateryja, złożona z trzech ogniw 

 Bunsena, połączonych zapomocą izolowanych drutów miedzianych z miseczką 

 i ełektrodem platynowym. Miseczka i elektrod mają formę proponowaną przez 

 Claassena ^); siłę prądu regulował nam reostat z połączeniami rtęciowemi •^). 

 Opór całego systematu używanego w laboratoryjum mineralogicznem odpowiada 

 2,3 Ohmom. Największa siła prądu, którą można było rosporządzać, daje przy 

 roslłładzie wody lAcm^ mięszaniny piorunującej w ciągu minuty; siła taka w zupeł- 

 ności W3'starcza dla wszystkicłi określeń tlelctrołitycznycli. 



Przy jednoczesnej obecności ołowiu i kadmu, trzeba, dla ich oddzielenia od 

 reszty metali, poddać rostwór działaniu siarlłowodoru, dla oddzielenia zaś samego 

 ołowiu, możemy posiłl50vvać się elektrolizą Do rostworu ołowiu i reszty me- 

 tali w kwasie azotnym, dodaje się pewna ilość mocnego łcwasu azotnego (ilość te- 

 go kwasu stosuje się do ilości ołowiu). W obecności wolnego kwasu azotnego 

 ołów utlenia się -przy działaniu prądu i wydziela się jako dwutlenek (Pb02) na 

 anodzie; ażeby wydzielić w tej formie ołów z rostworu, potrzebny jest prąd, da- 

 jący tylko łfiłka dziesiętnycli centymetra sześciennego mięszaniny jjiorunującej 

 w ciągu minuty; przy takiój sile prądu i w obecności wolnego kwasu azotnego 

 wszystkie inne metale pozostają się w rostworze. Dwutlenelł ołowiu przemywa 

 się nieprzery wając prądu, suszy się przy 110° C. i waży razem z ełektrodem; mo- 

 żna naturalnie dwutlenek ołowiu rospuścić i zważyć ołów jalco siarczan, ale pierw- 

 szy sposób jest prostszym i ściślejszym, zwłaszcza przy małych ilościacli ołowiu. 



') Lemberg, Zeitscli. d. deut. Geol. Ges. 1876. 28, p. 520. 



^) Pusch. Geogn, Beschr. v. Poleu, p, 250. 



^) Pam. Pi/,. T. VI, Dz, II, p. 84. 



*) Dr. AIex. Claasseu. Qaaut. chcm. Analyso diirch Elektrolyso. Berlin 188G. 



'■•) Ibid. pag. 45, 46. 



Ib. p. 38. 



') Ib. p. 66. 



