RUDY CYNKOAYE POLSKIE. 



95 



ostatnich czjjsteczek cynku, które najti'udni(^j zredukować, działałem prą.dem 

 8 — IOCTO3; w przeciągu godziny, a najwyżej 1 '/o^ cały Zn byl wydzielony. Rezul- 

 taty otrzymywane przy takim sposobie działania były bardzo zadawalniające; 

 cynk dobrze przylegał do ścianek miski i można go było bespiecznie przemywać. 

 -Cynk w miejscach zetknięcia z platyną. pi"zylega do niej tak silnie po wysuszeniu, 

 że trudno go poteai rospuścić, dlatego też trzeba pokrywać miseczkę, przed okre- 

 ślaniem cynku, warstwą, miedzi, srebra lub cyny. Jednocześnie z cynkiem wy- 

 dziela się i mangan, osadza się on w postaci dwutlenku (MuO^) na anodzie; prze- 

 myty i wysuszony przy 110" C, waży się on jako taki.. W rostworze, po oddziele- 

 niu wszystkich tych metali, pozostawała tylko magnezyja; osadzałem ją fosfora- 

 nem sodu i ważyłem pirofosforan magnezu '). 



Kwas węglany był określany przez pochłanianie w przyrządzie kulkowym; 

 w obecności siarkowodoru, dla oddzielenia go od dwutlenku węgla, gazy były 

 przepuszczane przez pumeks, nasycony siarczanem miedzi, który absorbował cał- 

 kowicie gaz siarkowodorowy. Siarkę przeprowadzałem w kwas siarczany, utle- 

 niając rudę wodą królewską. Dla oznaczenia tlenku żelaza (FeO) ruda była ros- 

 puszczana w kwasie siarczanym, w atmosferze dwutlenku węgla i rostwór miano- 

 wany natychmiast nadmanganianem potasu, ogólna ilość żelaza była także ozna-. 

 czana pi-zez mianowanie, — ilość tlenniku żelaza (FcaOj ) wypada z różnicy. 



Ciężar właściwy był określany w piknometrze, przy temperaturze 21,6" C. 



Przy obliczaniu związków, t. j. przy wiązaniu kwasów z zasadami, łączyłem 

 ołów z siarką, kwas węglany z tlenkami kadmu, wapnia, magnezu, żelaza i man- 

 ganu, a tylko pozostałą ilość łączyłem z tlenkiem cynku. Resztę tlenku cynku 

 łączyłem z krzemionką, albo też w obecności większych ilości siarki, obliczałem 

 na siarek cynku. W Nr VIII, w którym nie wystarcza kwasu węglanego nawet 

 dla manganu, reszta manganu jest związana z krzemionką jako krzemian wzoru 

 Mn2Si04. Rozumie się samo px'zez się, że wyliczenie takie nie odpowiada w zu- 

 pełności stanowi naturalnemu: ołów, jak tego dowodzi badanie mikroskopowe, 

 znajduje się w rudach nietylko jako siarek, ale i w postaci węglanu; ponieważ zaś 



') Nim przystąpiłem do analizy rud zapomocą elektrolizy, robiłem określenia próbue metali, 

 przy określaniu których w rozbiorze rud cynkowych używałem metody elektrolitycznej. Jako czystych 

 preperatów, używałem: dla cynku — tlenku cynku (ZnO), przygotowanego przez przepalanie do stałej wagi 

 węglanu cynku, otrzymanego przez strącenie z czystego siarczanu cynku zapomocą węglanu amonu; dla 

 ołowiu— tlenku ołowiu, przygotowanego przez ostrożne przepalanie czystego azotanu; dla manganu— tle- 

 notl^niku (Mn304), otrzymanego przez przepalanie węglanu, osadzonego z siarczanu węglanem amonu- 

 Próbue określenia dały rezultaty bardzo zadawalniające: 



Przy redukcyi cynku z podwójnych szczawianów, otrzymałem: 



1) 0, 352651, zamiast 0,3530sr. 2) 0,2832(/— 0,2834 i 3) 0,3036 - 0,3031 c?, 

 przy elektrolizie zaś octanów: 1) 0,3001c? cynku, zamiast 0,30065( i 2) 0,2985 — 0, 2989(/. 



Przy wydzieleniu ołowiu z rostworów zakwaszonych kwasem azotuym: 



1) 0,0236(/, zamiast 0;02205f i 2) 0,0125, zamiast 0,0128^. 



Przy wydzieleniu manganu z podwójnego szczawianu amonijakalnego: 

 1) 0,01 7 3(y— 0,017751 i 2) 0,0095^;— 0,009l5r. 



Przy obliczeniu procentowem okazuje się, że omyłka przy tych określeniach jest mniejs^^ą, niż 

 przy stosowaniu zwykłych metod analitycznych. 



Próby powyższe wykonaliśmy razem z p. Stanisławem Pfafluisem. 



