ąOŚLiNEOŚĆ SAPOMIERZA 



i gór Pieprzowych 



przez 



Kazimierza Lapczyńskiego. 



O 9 km powyżej iijścia tSanu tlo Wisły, n;i lewym jej bi'zegu, leży muisto 

 Sandomierz. 



Odkopywane urny świadcz;]., że okolica była już zaludnioną w przedchrze- 

 ścijańskich u nas czasach. Pierwszą wzmiankę w kronikach o Sandomierzu spo- 

 tyka się pod rokiem 1097 *). Podział Polski przez Krzywoustego między sy- 

 nów spowodował, że Sandomierz został stolicą osobnej dzielnicy. Najświetniej- 

 sze jednak czasy miasta przypadają na epokę Jagiellonów i pierwszych królów 

 obieralnych, aż do Jana Kazimierza, 



Ponieważ znaczna ludność od dawna nagromadzoną tu była i ponieważ miej- 

 scowość sławi się urodzajnością gruntu, więc nic dziwnego, że w calój okolicy, 

 na lewym brzegu Wisły, lasy znikły od niepamiętnych czasów. 



Mimo braku lasów i mimo gorliwości mieszkańców do zużytkowania pod za- 

 siewy najmniejszego ka waliza ziemi, flora sandomierska wcale ubogą nie jest. 

 Złożyły się na to przyczyny trzy: Wisła, żyzność gruntu i jego Iconfiguracyja. 



Co do Wisły, wiadomo, że flory okolic położonych nad dnżemi rzekami są 

 zawsze bogatsze od flor bliskich miejscowości pozbawionych takiego sąsiedztwa. 



*) Wyczerpująco opracowaną jest historyja miasta w dziele: „Monografija miasta Sando- 

 mierza przez księdza M. Bulińskiego. ^Yarszav\a 1879 r." 



