46 



DZIAŁ 111. BOTANIKA. 



Żeby obejrzeć roślluność \vą-,vozu sandomierskieiio, nie trzeba się daleko 

 z Sandomierza wychylać. W obrębie miasta jest wielki wąwóz, prowadzący od 

 kościoła S-go Pawła lai wiślanej łasze, nazywanój Wisełką. Wprawdzie ten pa- 

 rów nieco odstępuje od typu, bo na drodze spuszczającej się wężykiem po dnie 

 wąwozu dwie fury mogą się wyminąć, ale za to wysokie boki wąwozu są w wielu 

 miejscach zupełnie niedostępne z powodu spadzistości. W czasie mego pobytu, 

 krowa, która się odważyła zejść z wierzchu na boczną ścianę parowu, utkaną róż- 

 nokształtnemi liśćmi i różnokolorowem kwieciem, spadła na drogę i zabiła się na 

 miejscu. ^ ^ 



Przyjezdnego z Warszawy zwraca naprzód uwagę w tym zajmującym wą- 

 wozie mała l-crzewinka, nierosnąca na Mazowszu, która ubiera zieloncmi wianlca- 

 mi szczyty ścian. Jest to lolśnia krzewowata (Pr u nas Chamaecerasus Jac(j). 

 Często krzaczek, utliwlony korzeniem w pionowy obryw gliniasty, zawiesza się 

 w powietrzu. W początlcach Czerwca krzewy te bardzo się pięknie przedstawia- 

 ją, każda bowiem gałązka osypana jest mnóstwem jaskrawo czerwonych bardzo 

 wydłużonych jagódek, w pośrodliu Ictórych gdzieniegdzie zieleni się okrągły, nie- 

 dojrzały owoc wiśni. Liczne, małe, wydłużone jagódłd są to zanikające owoce, 

 nie[)rzeznaczone do zupełnego wykształcenia. Wkrótce po nabraniu jaskrawej 

 barwy opadają wraz z szypułkami, rozstawionemi o.kółkowo. W Lipcu już ich 

 niema, tylko pozostają na krzaczlcach prawidłowo rozwinięte wisienki. Jakób 

 Waga we Florze polskiej wymienia Sandomierz, jako stanowisko iciśni krze- 

 icoicatei. 



SUizuwka turyngijska (hiiy ii tern. thuringiaca L) jest drugą rośliną wą- 

 wozu niespotykającą się na Mazowszu, bo chociaż Pr odr o mus Rostafińskiego 

 wymienia Warszawę między stanowislcami t^j ślazowatej rośliny, jako stanowisko 

 wskazane przez Szuberta, jedn;ikże w nowszych czasach nie była dostrzeżoną 

 w okolicach Warszawy. 



Tak samo rzecz się ma z trzecią rośliną wąwozu z ośmialem (Cerinth e mi- 

 nor L), z tą tylko różnicą^ że go kiedyś pod Warszavvą spotykał nic Szubert, ale 

 Jastrzębowski. 



Między trawami pospolitemi dostrzegłem nieczęsto się trafiającą brzanką 

 mniejszą (Plilcum Bo eh mer i W i b). 



Z rodziny roślin złożonych zapisuję jastrzębiec icyhiegly w odmianie dlugo- 

 rozłogowej (H i e r a c i u m p r a e a 1 1 u m G r i e s e b v a r. 13 a u h i n i) i kozibród ląko- 

 icy (Tragopogon pratensis L), którego kwiaty, rozwarte wgodzlnach przed- 

 południowych, błyszczą jak złote gwiazdy na bokach wąwozu. Zebrałem nasiona 

 tej rośliny; dzióbki były znacznie dłuższe od bladej barwy ziarniaków, M'ięc jest 

 rzeczywistym kozibrodem folnym. Oznaczanie z samych kwiatów, polegające na 

 ocenieniu względnój długości płatków do działek kielicha, często zawodzi i kozi- 

 bród wschodni (T. orlentalis L) bywa oznaczony jako kozibród łąkowi/, lub od- 

 wrotnie. Kozibród tcschodni rośnie w Sandomierzu, na łąkach. 



Z rodziny baldaszkowatych spotyka się w wąwozie między innemi gatunka- 

 mi sierpjticę ftaWasz.^oifą (Falcaria Eivini Host). Jest to jeden z pospoli- 

 tych baldaszków w całój okolicy. Dużo go wszędzie na miedzach i nieuży- 

 tkach. 



