ROŚLTNISrOŚĆ SANDOMIERZA I GÓR PIEPUZOWYCH K. LAPCZ YŃSKIEGO. 



47 



7i motylkowatych imlw]^^^^] na bokach wq,wozu cieciorki pospolitej (Coro- 

 nilla vai'ia L), dosyć tragnnku peclierzykowatego (Astragalus Cicei' L) i loyki 

 /)f«S(e/ (Vicia cracca L). Listki liści pierzastych ma tu ona bardzo wydłużo- 

 ne, co niejednokrotnie dostrzegałem w połndniowój cjzęści Królestwa. 



Oprócz v:iśni krzewowatej i roślin zielnych spotyka się gdzieniegdzie, na 

 mniej stromych boltach wywozu, di-zewa i krzewy. Między ostatniemi notuję 

 berberys (Berbe ris vulgaris L). 



Na gruncie uprawnym nad wąwozem bardzo dużo widziałem sałaty polnej 

 (Lactuca scariola L) rosnącej jako chwast. 



Stromy i wysoki brzeg Wisły, dawne 



winnice. 



w obrębie Sandomierza nietylko wąwóz, od S-go Pawła do Wisełki prowa- 

 dzący, wart obejrzenia ze względu na roślinność. Jeszcze godniejszem odwiedzin 

 jest obszerne, strome ubocze góry z minsta ku Wiśle spadające, tam bowiem ro- 

 śnie największa osobliwość flory Sandomierza: paro/i.si ?f;scAofZ'u (Zygophyllum 

 FabagoL). Dość powiedzieć, że Sandomierz to jedyne stanowisko tej rośliny 

 na całą Polskę, na całe Niemcy i na całą zachodnią i północną Europę. Posuwa- 

 jąc się od Sandomierza ku wschodowi, dopiero ją spotkać można w Carycynie nad 

 Wołgą, albo nad rzeką Uralem. Na południowym zaś wschodzie spotyka się ją 

 na wybrzeżach czarnomorskich, w Krymie i na Kaukazie. Rośnie także w Syryi 

 i (Ledebour) w Maurytanii (Prod. DC). 



Jakób Waga przed 40 laty pisze we Florze Polskiej (T. 1 str. 647 J: 



„Ze źródła godnego wiary mara wiadomość, że roślina ta kiedyś przez 00. 

 Jezuitów z Hiszpanii iimyślnie sprowadzoną została i do ustalenia nadwiślańskich 

 piaszczystych wybrzeżów użyta. Polubiwszy klimat i giunt sandomiersłci, z cza- 

 sem się wzdłuż Wisły rozrosła i dotychczas się utrzymuje." 



Do tej wskazówki szanownego profesoi-a dodać wypada, źe obecnie parolist 

 rośnie w Sandomierzu tyllto na wspomnianej stromej pochyłości pod miastem na 

 gruncie gliniastym, najliczniej w sąsiedztwie gruzów dawnego muru fortecznego. 



Krzaki są 0,6 m wysokie, gęsto łodygami i liśćmi nabite. Korzenie bardzo 

 wielkie, o czeni się mogli naocznie przekonać lubownicy flory krajowej, zwiedza- 

 jąc w rolvU zaprzeszł3'm Avystawę ogrodniczą w W^arszawlc. 



Żeby pogodzić słowa Jakóba Wagi z Prodi-omusem De Candolla, niczali- 

 czającym Hiszpanii do zasiągu parolistic wschodniego, przypuścić należy, że roślina 

 ta była tam sprowadzoną z Syryi, albo z północnej Afryki i może sztucznie ho- 

 dowaną. 



Obok parolistu zadomowił się na podmiejskiej spadzistości ku Wiśle bar- 

 dzo rzadki w królestwie dwurząd wąskolistny (Diplotaxis tenuifolia DC), do 

 rodziny krzyżowych należący, o którym, że rośnie w Sandomierzu, także wiedział 



