48 



DZTAŁ IIT. BOTANIKA. 



Jilkób Waga. Rz.adkość ta floi"3'stj^czna jest w mieście jednym z naj pospolitszych 

 chwa,stó\v. Wszędzie go pełno; zapuszc.:a nawet korzenie w spojeniach cioso- 

 wych kamieni na ścianach katedry sandomierskiej, zbudowanej przez Kazimierza 

 Wielkiego. Rośnie on na murach świątyni razem z drobną paprocią: Asple- 

 n i u m Kuta ni u r a r i a L. 



ISIa stromej pochyłości nadwiślańskiej obok wszechwładnego dwurządu icąs- 

 holistnego rozsiadają się gdzieniegdzie zbite kępy rzepienia kolczastego (Xan- 

 tium spinosum L), Ictóry w drugim dziesiątku naszego wieku nie rósł jeszcze 

 w Sandomierzu, skoro go Waga nie spotkał i wcale nie zamieścił we Florze 

 Polskiej. 



Jastrzębowski prawdopodobnie później niż AYaga nawiedził Sandomierz 

 i około roku 1820 dostrzegł tu i w Pińczowie tego roślinnego ze AVSchod!i przyby- 

 sza. (Prod. Rostaf. n. 624). 



Rzepień współzawodnik to dla dwurządu niebezpieczny i gotów go z czasem 

 wyrugować z tf\j obszernój uboczy. Mieszkańcy Sandomierza najlepiejby zrobili, 

 żeby wmięszawszy się świadomie do bezwiednej wałki dwu chwastów, urządzi- 

 li tarasy na tych wygrzewający cli się vv słońcu, lvu południowemu wschodowi 

 zwróconych pochyłościacli i pozakładali winnice. 



Byłoby to najlepszem poparciem tradycyi dawnych winnic sandomierskich. 

 Że miejscowe o nich podania nie są ])ozba wionę rzeczywistej podstawy, dowodzą 

 świadectwa z dawnych akt, skrzętnie pozbierane przez księdza Bulińskiego. 

 W Monografii Sandomierza w§ 31 traktującym o dawnych winnicach zamieszczo- 

 ne są bardzo ciekawe wiadomości, które zapisuję w streszczeniu. 



Księża Dominikanie od przybycia do Sandomierza posiadali w innicę dostar- 

 czającą wina do mszy dla wszystkich członków zgromadzenia (lu libro benef, 

 pag. 145). , 



Drugą winnicę nabyli Dominikanie od Izaaka wikarj-jusza przy kościele 

 S-go Pawła w zamian za inne place i za ogród. Zamianę potwierdził Włady- 

 sław Ijokietek (Acta ecclesiae Sancti Pauli). 



Benedyktyni Świętokrzyscy mieli w Sandomierzu niektóre place oraz win- 

 nicę, która, zdaje się, była pod górą, na lewej stronie dzisiejszej drogi od Wiseł- 

 ki ku kościołowi S-go Pawła wiodącój. 



Księża wikaryusze mieli winnicę na przedmieściu za bramą zawichoską. 



Klasztor S-go Ducha kanoniltów regularnych de Saxia posiadał na przed- 

 n\ieściu winnicę zwaną Tuszłcowską albo Radłużyńslłą, nad strumykiem w Pisz- 

 czelach. Winnicę darował w r, 1399 Mikołaj Kamp, obywatel sandomierski. Da- 

 rowizna zrobiona przed urzędem ławniczym w przytomności wójta (Libro benef. 

 pag. 53). 



Do tego lionwentu należała druga winnica na przedmieściu ku kościołowi 

 tS go Pawła, darowana przez Oszankę, obywatelkę sandomierską (Libro benef. 

 pag. 53). 



Księża mansyjonarze, do których wyposażenia przyczyniły się starania sła- 

 wnego Jana Długosza kanonika kolegijaty sandomicrsłcićj, nabjdi w roku 1590 

 winnicę zwaną IMazurowską od Barbary Koudratowej, obywatelki miasta San- 

 domierza. 



