60 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



skich domostw, wiją się w różnych kierunkiicli. Przy dróżkacli pod cliruściane- 

 mi plotami i na słonecznych nieużytkach spotyka się między innemi: szparagi (As- 

 paragus officinalis L), szałwię loielokwiatową (Salvia verticillata L), 

 dzwonek jednostronny \ drohno-kwiatowy (Campanula r a p u n culo i d es L, C. 

 bononiensis L), iidewkę mniejszą (Thalictrum minus L), judre upraioia- 

 ??rt (Camelina sativa Crantz), ślaz dloniasiy (Malva Alcea L), ostromlecz 

 pilkowany, lancetowaty i szerokoliściowy (FiUY>]\ovhia helioscopia L, E. Esu- 

 la,, E. platyphyllos L). Ten ostatni ma w Sandomierzu inny wygląd niż w Kar- 

 patach, ale taki jak na Kujawach, a mianowicie: jest mało galęzisty, brodawki na 

 torebkach są drobne, nasiona większe i okrąglejsze niż karpackie. 



W sadach pod drzewami widzieć można w stanie zupełnie dzilcira szczatoik 

 żółty (O X al i s stricta L). 



W jednym z ogrodów zebrałem na miejscu słonecznem rzadko trafiający się 

 w Królestwie stulisz Loesela (Sisymbrium Loeselii L) i w dołku zacienionym 

 rzeżuchą obosieczną (Nasturium anceps Rclib), zgadzającą się zupełnie z ry- 

 sunłłiem Sclilechtendała i Langethala (Tom 14. N. 1328). 



Ponad przedmieściem wznoszą się szacłiownicą coraz wyżej i wyżej miej- 

 skie pola uprawne. Między zbożem rośnie nie w całym liraju spotykana zasłon- 

 ka, (dorwie, n, pulla DC), miłek letni (Adonis aestivalis Li), pszeniec polny, 

 (M e ł a m p y r u m a r v e n s e L), czarn uszka polna (Nigełła aryensis L), lędźio ia7i 

 percsa/t; (L a t h y r u s tuberosus L) i /ie6(i (Sambucus EbulusL). Ten osta- 

 tni niezbyt często się tutaj spotyka na szczęście mieszczan sandomiersldch, bo na 

 Podolu, gdzie go dużo, walka z nim uciążliwa. 



Po połach miejskich silnie pagórłiowatycłi snują się w różnych liierunkach 

 miedze graniczne, a że przyteni polnych drożynek jest kilka, z nieodstępnemi wą- 

 wozikami i gdzieniegdzie łśawałki nieużytków, na miejscach tak spadzistycli, że 

 icłi zaorać niesposób; więc dziko rosnące rośliny mają się gdzie pomieścić. Mię- 

 dzy pospolitemi są i warte zapisania: kostrzeioa owcza w odmianie modrej (Festu- 

 ca ovina glauca Sehr), barwica farhierska {A.?,-ęQvn\(i t i neto r i a L), (^zitJo- 

 nek sybirski (Campanula sybirica Li), jastrzębiec szorstki (Hieracium echio- 

 ides Liumn), sparceta pastewna {On ohv y chis sativa Lmck). 



Przetacznik austryjacki (Veronica austriaca L), wszędzie bardzo zmien- 

 ny, zebrałem w zajmująci^j formie, pośredniej między formą, uważaną dawniej za 

 odmianę: adentata i między Ve ro n i ca prostrata L. Jakkolwiek długie 

 działki Iłieliclia zbliżają moje okazy do opisów i wizerunków tego ostatniego ga- 

 tunku, że jednak szypułki kwiatowe są przeszło dwa razy dłuższe od przysadek^ 

 więc oznaczyłem te przetaczniłii jako Veronica austriaca L. Jak są niepe- 

 w^ne odmiany tego gatunku poświadczają Schłeclitendal i Langetłaal w wychodzą- 

 cej obecnie wielkiej Florze Niemiec (Tom 17 str. 123). 



Macierzanka (Th y mus serpylłum L), jak wszędzie, przedstawia się w po- 

 bliżu Sandomierza w rozlicznycłi formach. Zdarza się spotykać formę dużą o od- 

 ległych okółkach i liściach dorodnych. Czy tę postać Jastrzębowsld, zebrawszy 

 w Sandomierzu, oznaczył jako Thymus pannonicus Ali (Prod. Rost. n. 486), 

 czy inną, trudno wiedzieć, niemając sposobności sprawdzenia w pozostałym po 

 profesorze zielniku. Bądźcobądż, gatunek Th. pannonicus Ali nie przez 



