52 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



Sandomierz, odsuwają się powyżt^j miasta coraz bardzit''j od Wisły, tak, że wsi Ko- 

 ćmierzów, Zajezierze, Skotniki, Kamieniec, Bogory^a, Błonie, Ostrołęka i t.d. leżą 

 w nadrzecznej dołinie, prawic na jednym poziomie z nizin.'} gałicyjską prawego 

 brzegu. 



Lewy brzeg Wisły poniżej Sandomierza. 



Pieprzowe góry. 



Poniżćj Sandomierza, to jest na północny wscliód od miasta nadbrzeżne 

 wzgórza taliże się odsuwają od Wisły, ałe zatoczywszy obszerny łuk, wracają do 

 brzegu rzelci przy wsi Kamieniu Płebańskim, odłeglym o 3 liiłometry od Sando- 

 mierza. Dolinlcę nadrzeczną, utworzoną przez odsunięcie się wzgórz od l)rzcgu 

 Wisły, zapełniają łąłii, pastwisłia i wiśłana łaclia. Na ląkacłi mnóstwo koniczyny 

 rozesłanej (Trifolium repens L), napastwisłcacłi s/o/croci (B e 1 1 i s perennis L), 

 niewszędzie u nas rosnącej. Gdzieniegdzie na nabrzeżu, jak pod Warszawą, ster- 

 czą wysokie krzaki szczeci 'polnej (Dipsaeus silvestris Mili) i kolące wilżyny 

 ciernistej (O n o n i s s p i n o s a L). 



Za Kamieniem Plebańsłcim wzgórza nadrzeczne znacznie wyższe są, niż 

 w Sandomierzu, ho wznoszą się przeszło 40 m nad poziom Wisły, a tak blisko przy- 

 suwają się do rzeki i tałc są u podstawy spadziste, że -przy nieco więlvszej wodzie, 

 przejście po nal>rzeżu niemożliwe. Przez <l\va km ciągną się te strome spadzisto- 

 ści nad samym brzegiem, opierając się skutecznie podmulaniu i po«wodziom, gdyż 

 woda niema tu do czynienia z gliną, jak zv,'ykle w sandomierslciem, ale wyjątkowo 

 z obnażonemi sylurskiemi łupinami, rozcielcawinjącemi geologów. 



Gdzie się kończy obnażenie skal, a na nabrzeżu znowu występuje glinaj wi- 

 dać zaraz ślady słabej wytrzymałości brzegów, bo nadrzeczne wzgórza, nagłe pod 

 kątem prostym cofają się w głąb, ciągnąc się w znacznej od rzeki odległości. Na 

 nabrzeżu zaś rozkłada się nowa nadwiślańslca nizina, na ł^tórej leży wieś Kamień 

 Mściowski. 



Przestrzeń d wulciłometrowa wysol<iego, obrywistego, slcalistego brzegu na- 

 zywa się górami Pieprzowemi, ałbo w słcróceniu Pieprzówkami. Skąd ta nazwa 

 powstała nie umiem objaśnić. 



Płynąc Wisłą z Zawicliosta do Sandomierza już zdałeka Pieprzowe góry 

 spostrzedz możemy, gdyż wysuwają się z nadbrzeżnycłi wzgórzy i jak obszerny 

 przylądek wlcraczają w dolinę Wisły. 



Gdy statek mija Piep]'zowe góry, można im się z Wisły bardzo dobrze przy- 

 patrzcie. Nad szaremi lupkami widać obrywy gliniaste. Skały tyłko nad samym 

 brzegiem są pionowe, wyżej, choć strome są jednakże dostępne. Linija zetlcnięcla 

 łupliów z gliną, słcutlciem zsuu anlasię gliniastych obrywÓAV na skały, jest w ro- 

 zmaite krzywizny powyginnna. Średnio można przyjąć, że linija ta dzieli cale 

 zbocze na dwie równe części. Wiemy, już, że wzgórza w tem miejscu wznoszą 

 się przeszło 40 m nad Wisłą, ^vięc wypadnie około 20 m dla obnażonych łupków 



