ROŚLINNOŚĆ SANDOMIERZA I GÓR TJEPRZOW YCH K ŁAPCZYŃSKJEGO. 



53 



i 20 TO dla gliny. Chociaż Wisła pod skałami nie robi żadnego zakrętu, ale pły- 

 nie prosto na całej 2 km długości, ubocze nie przedstawia się jednak jako pła- 

 szczyzna, bo jest przez wody śniegowe i deszczowe poszarpane w rozmaite wyrwy 

 i wq wozy. Wielkich wywozów jest dwa, położonych w takiej od siebie odległości, 

 że dzielą Pieprzowe góry na trzy mniej więcej równe części. Przy dalszym od 

 Sandomierza wąwozie, zdała od Wisły, umieściła się wysołco małeiika Avioska: 

 Kamień Łukawski. Tak więc z trzech stron skalistego obnażenia leżą trzy wsi 

 Kamienie: Plebański, Mściowski i Łukawski. Z czwartej strouy jest Wisła, a na 

 jej galicyjskim brzegu wieś Zalesie. 



Pieprzowe góry dla patrzącego na nie z Wisły przedstawiają sic jako 

 wzgórza pozbawione roślinności, suche i jałowe. Drzew nigdzie niema, tylko 

 zdała dostrzega oko drobne jałdeś krzaczki, porozrzucane po skalach i gliniastych 

 obrywach. 



Bliskie zaznajomienie się z górami Pieprzowemi potwierdza ich suchość, 

 gdyż tylko w jednym wąwozie sączy się odrobina wody, przytem niewielkich 

 źródeł mineralnych jest killca. Co do roślinności, ta zbliska oglądana nastręcza 

 wiele zajmujących spostrzeżeń, d rozpada się na trzy działy: roślinność łupków, 

 roślinność obrywów gliny, roślinność obszernych pól nad Pieprzowemi górami 

 położonych. 



Roślinność obnażonych łupków. 



Przyjęliśmy średnią grubość ławicy łupliów ponad poziomem rzeki 20 m, 

 długość obnażenia w^ynosi, jak wiemy, 2 km; przyjąwszy średnią pochyłość slcał 

 45°, wypadnie ołłoło 4 hektarów powierzcłmi slcalistego obnażenia, rozumie się, 

 liczonej na rzucie poziomym. 



Chociaż między warstwy łuplcu mogą się wcisltać korzenie roślin i chociaż, 

 z wyjątkiem miejsc o bai-dzo stromych, spadkach, łapek pokryty jest wszędzie 

 warstwą drobnych okruchów zwietrzałej skały, ułatwiających osiedlanie się roślin, 

 mimo to bardzo szczupły zastęp gatunków kwiatowych wyżyć może na tej suchej 

 skale, ku południowemu wschodowi zwróconej. Wyszukiwałem starannie pier- 

 wszych pionierów wegetacji i bardzo mało gatunków naliczyłem. Większa część 

 biednie wygląda np. grusza pospolita (Pyrus comraunis L), przeistoczona w ma- 

 łe krzaczki, płasko ścielące się po skale; ale są i takie gatunki, na które dość spoj- 

 rzeć, żeby się upewnić, że im wybornie się powodzi na tych suchych lupkach np. 

 róiom. 



Nigdzie u nas nie widziałem talciego róż nagromadzenia. Ani wapienne nic- 

 uż}'tki w Zborowie i Magiero wie w stopnickiem, ani gliniaste wzgórza nadwiślań- 

 sliie, powyżej Raciążka na Kujawach, gdzie bardzo dużo róż rośnie, nie mogą iść 

 w porównanie z Pieprzowemi górami. Chociaż na nich Icrzak od krzaka oddziela 

 niekiedy przestrzeń łupku, zupełnie z roślin ogołocona, wynosząca kroków kilka- 

 naście, że jednak gdzieniegdzie róże gęsto się tłoczą, a rosną na całej 41iektarowćj 



