176 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



albo zupełnie prosty lub też zgięty esowato w rozmaitym stopniu; odcinek żyłki 

 tylnźj {v. long. 5), zawarty między szczeblikiera tylnym a ujściem żyłki tylnej, by- 

 wa zwykle nieco krótszy, niekiedy znacznie krótszy (rzadko równ<5j długości) od 

 szczeblika tylnego, Oba szczebliki często bywają, plamiaste. 



Nogi miernej długości, pokryte mniej lub loiecej Ucznemi szczecinami, szczecin- 

 kami wloskowatemi i mikroskopowemi włoskami. Na biodrze przedniem są zwykle 

 dwa pionowe szeregi szczecin różnój długości u różnycłi gatunków; niekiedy jeden 

 szereg składa się z tak małych szczecinek, że zdaje się, jak gdyby był tylko 1 sze- 

 reg szczecin; na biodrze średniem jeden lub dwa szeregi szczecin; na tylnem najczę- 

 ściej dwa szeregi, z których górny pionowy składa się z małych szczecinełf, dolny 

 poprzeczny z większych szczecin lub szczecinek włosowatych, skierowanycli ku 

 dołowi i tyłowi. 



Tałłjak wogóle u większości Anthomyidae etc, stale znajduje się szereg 

 szczecin na brzegu górnym ud przednich, szereg szczecin (rzadko dwa szeregi) 

 długich i gęsto ustawionych na brzegu dolnym tychże ud (przytem czasami jeszcze 

 szczecinki włosowate) i szereg szczecin na dolnym brzegu ud tylnych. Na po- 

 wierzchni tylnćj ud przednich, szczecin albo wcale niema, lub też znajdują, się ró- 

 żnej grubości i długości szczeciny (stosownie do gatunków), najczęściój krótkie, 

 nieldedy jednak bardzo długie (np. u A. aculeata), ustawione w jednym szeregu 

 poprzecznym (np. A- aculeata, pallida, erratica i t. d.) lub w dwu szeregacli", często 

 jeden szereg jest tuż pod brzegiem górnym; niekiedy powierzchnię tylną ud prze- 

 dnich polcrywają. liczne szczecinki włosowate (np. A. lugubris). Na brzegu gór- 

 nym ud środkowych, najczęścit^ brak szczecin, a zamiast nich są gęste, bardzo 

 krótkie szczecinki; niekiedy jednak jest szereg szczecin całkowity (t. j. na całym 

 brzegu), lub niekompletny (na pewnej części brzegu, jalc np. w części nasadowój 

 ud u A. hirsuttda lub w środkowój u A perdifa); na brzegu dolnym ud środko- 

 wych bywają liczne, długie szczecinki włosowate lub (niekiedy obok poprzednich) 

 odjednój do ośmiu szczecin, niekiedy więcój, w części nasadowej uda, albo też 

 jeden do dwu szeregów (całkowitych lub niekompletnych) szczecin różnój długo- 

 ści (czasem grubych i zarazem bardzo krótkich, jak np. u A hirsutula); najczę- 

 ściej szereg przedni, niekompletny, składa się z małych szczecinek, szereg tylny 

 (często kompletny) z długich i tęgich szczecin, rzadko ustawionych; na powicrz- 



tt ostatniego: 2-6 t r an.s v ers ale sise plns loin cle la 1-re (transv.) que de rextremite de 

 la 5-e longitii dinale". J. Bigot cytuje poniżej: Eond Prodr. 1877, vol. Vr, skąd powyższe szczegó- 

 ły co do żyłek skrzydłowych u obu powyższych rodzajów zaczerpnął. Charakterystyka jednakże olni tych 

 rodzajów, jedynie na użyłkowaniu skrzydeł oparta, chociaż krótka i zdaje się jasna, jest niedokładna, a na- 

 wet, według mego zdania, zupełnie chybiona; u niektórych bowiem gatunków r. Yetodesia, szczeblik środ- 

 kowy stoi wprost ujścia ż, podramiennej (np. u A. lucorum, 4-notata, signata, serva, lasiophthalma, longtpes- 

 variahilis, pallida, vaitegata, scutellaris etc), a nawet na zewnątrz tego ujścia, t. j. poza niem (np. u^. mar- 

 morata, dispar Fali, meridionalis. laela, fuscata), u innycli znowu gatunków stoi na wewnątrz ujścia czyli 

 przed ujściem (np. u A. erratica, errans, erronea Schn, perdila, obsciirałoides Selm, Mo7-io Ztt, incana, urn- 

 hratica (v. carho Schin), Kowarzii Schn), zupełnie tak samo, jak u obu gatunków rodzaju Polietes (P. lar- 

 daria et albolineata). 



Z drugiej znów stron}^ u P, alholinmta szczelilik tylnj' znacznie wiyc<_y zl)liżony jest do szczelilika 

 .środkowego, aniżeli do ujścia żyłki pleszkowej, czyli zupełnie t.alc jak w rodzaju Yelodesia> Rdu. 



