OWADY DWDSKRZYDŁE J. SZNABLA. 



177 



chni przedniej ud środkowych szczecin albo niema, lub jest jeden do dwu szere- 

 gów najczęściej małych szczecin; na powierzchni tylnej tychże ud bywają szczeci- 

 ny tylko wyjątkowo (np. u „ TrichophtJiicus^'' paUid}squama Ztt, w części wierzchoł- 

 koAYĆj uda). 



Prócz tego przed wierzchołkiem ud środkowych bywają dwie lub trzy wię- 

 ksze szzeciny przedioierzcholkowe {S. fraeapicaleś)^ skierowane ku tyłowi i na ze- 

 wnątrz i kiłlca szczecin małych. 



Na brzegu (lub przy brzegu) górnym ud tylnych najczęściej znajduje się je- 

 den całkowity szereg szczecin różnej długości, skierowanych ku przodowi, górze 

 i na zewnątrz, zwykłe lvu wierzchołlcowi uda coraz dłuższych; niekiedy są dwa 

 szeregi szczecin, z których przedni zwykle całkowity, tylny zaś złożony z niewie- 

 lu rzadko ułożonych szczecin, umieszczonych bliżej wierzchołka uda; czasem na 

 brzegu górnym jest tylko kilka szczecin w części wierzchołkowej uda; na brzegu 

 dolnymi ud tylnych bywa najczęściej pojedynczy szereg szczecin różnej wielkości, 

 częstokroć krótkich, gęsto łub rzadko ustawionych (np. u A. perdita tylko 5 — 6 

 szczecin), jednostajnej długości lub też coraz dłuższycłi łiu wierzcliołkowi uda; 

 niekiedy jest tylko kilka szczecin w części wierzchołkowój (czasem rzęsowatych 

 t, j, długicłi i cienkich); rzadko występują dwa szeregi szczecin całłcowite (prze- 

 dni) lub niekompletne (tylny; szczególniej w części uda wierzcłiołkowój, np. 

 u A. lucorum). 



Na powierzchni przedniój ud tylnych bywają zwykle bardzo drobne, rozrzu- 

 cone szczecinki; rzadko występuje tu szereg całkowity dużycłi szczecin, które 

 w części uda wierzchołkowej zbliżają się ku dolnemu brzegowi (np. u A. acule- 

 ata Lw). 



Oprócz powyższych są jeszcze szczeciny przedwierzcholkowe (najczęściój 

 dvvie, na brzegu górnym). 



Golenie lirzednie najczęściej nagie (a raczej tylko omszone), niekiedy na stro- 

 nie zewnętrznej bywa jedna szczecina (u A. lucorum, fuscata^ w środku) lub dwie 

 (u A. vagans), albo trzy szczeciny (u longipes, powyżój środka). 



Prżedwierzchołkowych szczecin zwykle trzy większe i kilka (1 — 3) mniej- 

 szych. Golenie środkowe osadzone na stronie tylnej, najczęściej jednym szeregiem 

 szczecin wzdłuż stojących, złożonym z 2 do 5 szczecin; bywają jednak, chociaż 

 rzadko i dioa równoległe szeregi szczecin (z 4 do 8 szczecin złożone; np. u A. va- 

 gans, A. aculeata i t. d.) '); na stronie zewnętrznej goleni środkowych szczeciny zda- 

 rzają się, lecz bardzo rzadko (np. u „Tricho^ihthicics" pallidisqiiama Ztt i t. d.). 



1) Obecność jednego szeregu szczecin na stronie tylnej średnich goleni, według Eondaniego, ma 

 chariikteryzowaó r. Yetodesia; tymczasem w ostatnim rodzaju z('arzają, się gatunki posiadające i po dwa 

 szeregi szczecin (np. u Y. vagans, Y. morio Ztt, Y. aculeata i incana), a z drugiej strony w rodzajach. 

 Mydaea, Spilogasłer, Limnopliora i Trichophtliicits, bywają, gatunki mające po jednym szeregu szczecin na 

 stronic tylnej goleni środkowych. 



Pam. Fizyj. Tom VII. 



Dział III. 23 



