184 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



strzeżemy wkrótce, Że pi'zymioty tych ostatnich i różne ich kombinacyje taksą 

 urozmaicone, że czynifi dyjagnozowanie nadspodziewanie łatwem. Chociaż więc 

 kształt zapladnlacza najczęściej wszelktj. WE},tpliwość dyjagnostyczn^ usuwa, to je- 

 dnakże co do wartości dyjagnostycznój nie ustępuje mu uszczecinienie pewnych 

 części ciała, a ze wzgłędu praktyczności i szyblcości w zastosowaniu, jalcoteż mo- 

 żności oznaczenia tałc osobnilców męsldch jak i odpowiednicli żeńskich, ma przed 

 nim niejalde pierwszeństwo. \¥ogóle jednak, cecliy te dopiero w połączeniu z in- 

 nemi, mają, znaczenie decydujące ') i, dyjagnozując. nie nałeży nigdy zbytecznćj 

 przywiązywać wagi do jednego oderwanego, choćby względnie ważnego szczegó- 

 łu, z pominięciem innych, napozór mało ważnycli inaczej, niemożnaby uniknąć 

 omyłek. Gdybyśmy np. oplerałi naszę dyjagnozę wyłącznie na Icształcie cęgi gór- 

 nej zapładniacza A. umhraticae Mg ( = carho Scliln), wtedy A. urhana Mg, mająca 

 cęoi górne bardzo podobne do A. umhratica, mogłaby być wziętą za tę ostatnią, 

 cliociaż zgoła nie jest do niój podobną. Z drugiej strony, jeżelibyśmy uważali 

 A. vagans Fałł za jedno z A. urbana Mg (z powodu wielkiego podobieństwa tych 

 dwu gatunków), nieporównawszy Icli zapładnlaczy łub uszczeclnienia, również 

 popełnilibyśmy błąd dyjagnostyczny. Najczęściej jednak znaczna różnica w for- 

 mie zapładniacza, sprowadza także i różnicę w innycli szczegółacłi; np. A. umhra- 

 tica Mg, z pozoru i kształtu ciała tak podobna do A hirsutula Ztt, haicalensis 

 Selm, longipes Ztt i variabilis Fałł (Ictóre, jako pod wieloma względami ściśle do 

 siebie podobne, należą do jednego pokrewnego skupienia), różni się od nich nie- 

 tyłko formą zapladnlacza, lecz także i zupełnie odmiennem uszczecinieuiem tył- 

 nych goleni. 



W gatunkach tu należących, naj ważniej szemi cechami gatunkowemi są: o o-ól- 

 ny kształt ciała lub odwłoku, forma zapładniacza, mniejsze lub więlisze wzajemne 

 zbliżenie się oczu u (5, wystawanie ku przodowi dolnćj części twarzy i brzegu 

 ust (rzadko czoła), liczba szczecin (^3 lub 4) znaj duj ącycli się poza poprzecznym 

 szwem pleców (sutura transversa mesonoti), w szeregu szczecin zewnętrznym ^), 



1) W pewn}'ch jednak rodzinach owaddw dwuskrzydlych, jak np. Mycetophilidae, niektóre ga- 

 tunki r Mycetopliila, Boletina i t. d., tak ściśle są, do .siebie podobno we wszystkich szczegółach mikro- 

 skopijnych, że Wlnnertz zaliczał je niejednokrotnie do jednego i tegoż samego gatunku; tymczasem, 

 jak to stwierdził H. Dziodzicki, posiadają, one zupełnie różne zapładniacze. 



2) Pomimo to, tablice analityczne albo synoptyczne mają niezaprzeczoną, wartość dla szybkiego 

 (i dokładnego, w razie uwzględnienia szczegółowych opisów) -oryjontowania s\ą w chaosie gatunków; nie 

 należy tylko przeceniać ich wartości. W końcu tej pracy podaję tabelkę synoptyczną gatunków należą- 

 cych do r. Aricia in s. str., podane są w niej przeważnie tylko gatunki europejskie. Przy układaniu tej 

 tablicy, w wielu ra-;ach nie zwracałem uwagi na cechy stalsze, mniej zmienne aniżeli ubarwienie, pla- 

 my, nalot, smugi i t. p., nieposiadając bowiem znacznej części gatunków w mym zbiorze, znałem je tyl- 

 ko z opisów mniej lub więcej dokładnych. Tablica podana opartą jest głównie na wzorach odpowiednich 

 Schinera i Kondaniego; dopóki więc lepszej niema, może być w pewnej mierze użyteczną. 



3) Weiwętrznym inneren Dorsalborsten"), według nomenklatury Mika i KoM'arza, 

 według zaś Oston-Sackena ,,2ew«fJr2nj/;K" („the on ter rows"). Osten Sacken uważując obecność 4-ch 

 szeregów szczecin (mniej lub więcej kompletnych w różnych rodzinach) w okolicy środkowo-plecowej 

 ,,dorso-central region") za zwykłą u owadów dwusltrzydłych, gwoli jednostajności terminologi 

 (odrzuca dowolne (odpowiednio do obecności lub braku pewnych szeregów) zamiany nazw powyższych, 



