194 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



pleszkowej (v. discoidalis s. long. 4) ' do odcinka ostatniego ma się jak 1 : 2 lub 

 1 : ly^; szczehlik tylny (u. transversa posticalis) najczęściój mocno esowato zgięty 

 (u niektórych okazów slabiój zgięty lecz zawsze wyraźnie); odcinek końcowy żyłki 

 tylnej (v. posticaUs v. long. 5) nieco krótszy od szczeblika tylnego. U 9 zacie- 

 mnienie szczeblika środkowego często jest nieznaczne lub wcale go niema. Jeden 

 z najpospolitszych gatunków. W zbiorze moim znajdują, się liczne okazy z gu- 

 bernii Warszawskiój (okolic Warszawy i Ciechocinka), Mińskićj, Mohylewskićj, 

 również z Austryi i Szląska (Wiedeń, Grafenberg, Altvater), łowione od Maja do 

 końca Października. ^ 



Trzy okazy (5, pochodzjjce z gubernii Mohylowskiej, stanowią bardzo wybi- 

 tną odmianę; są one koloru znacznie jaśniejszego od zwykłój A. lucorum, wię- 

 cój ciemno- albo szaro-popielatego; oczy u nich są bardziej przylegające, tak, że 

 między niemi niema czarnćj, bardzo wąski ćj linijki (o. ai cte cohaerentes); skrzydła 

 u przedniego brzegu i u nasady nie są brunatnawe lecz żółtawe, takiegoż koloru 

 jest bardzo lekkie obrzeżenie szczeblika tylnego; szczeblik środkowy wcale nie- 

 ściemnialy. Smugi {Vittae) na jasno-popielatem tułowiu, są bardzo wyraźne. Pla- 

 my na brzuchu są bardzo mało widoczne, nieograniczone i tylko w pewnym kie- 

 runku względem światła rospatrywane występują w postaci nieokreślonćj jako 

 miejsca ciemnobrunatne, mieniące się, na szaro-popielatem tle odwłoku. Szcze- 

 cinki na wewnętrznej stronie tylnych goleni są dłuższe i więcój odstające, aniżeli 

 u okazów zwykłych. 



U niektórych znowu okazów z gub. Miiiskiój, nieróżniącycli się zresztą ni- 

 czem od okazów zwykłych, oczy są ,,arcte cohaerentes". 



Jedna 9 z gub. Mińskiej, odznacza się stosunkowo olbrzymim wzrostem; 

 wielkość j^j = lOmm. 



Zapładniacz {hypopygium) Tab. III, fig. 1 z góry, fig. 2 z boku, fig. 3 u va7\ 

 lucorum z góry, fig. 4 z boku. 



Cęga górna z góry rospatry wana, przedstawia się w postaci tarczy kwadra- 

 towej formy, w przedniej swój części ])orosłój szczecinkami; środkowe jój wycię- 

 cie {Excavatio) przednie miernie głębokie, prostokątne; tylne tworzy wąską szcze- 

 linę niedochodzącą do środka; dwa wyrostki wewnętrzne tylne krótkie, brodawko- 

 wate (będę je nazywał dla Icrótkości „brodawkami"); kąty tylne zewnętrzne 

 i'ozwarte, zaokrąglone, nie tworzą kątów ani wyrostków, stąd zagłębienia czyli 

 obustronne wycięcia tylne płytkie. Obie cęgi dolne nagie, krótkie, dolne ich 

 brzegi wypukłe, górne zagłębione, U va7\ lucorum cęgi bardzo podobne do po- 

 przedzających, tylko boczne brzegi cęgi górnćj bardziój są zaokrąglone i bardziej 

 spadzisto zbiegają ku wyrostkom tylnym brodawkowatym, tak że kątów tylnych 

 zewnętrznych wcale niema, stąd forma cęgi górnój bardziej sercowata, aniżeli kwa- 

 dratowa, 



2. A. guadrinotata Mg 



z wejrzenia bardzo podobna do A. signata, lecz bardziój zbliżona do A. luco- 

 rum', od ostatni(^j cokolwiek większa i od nićj jaśniejsza. Tułów więcój białawo- 



