196 



DZIAŁ III. ZOOLOGMCJA. 



nycli z '/a cz. zewnętrzną,, składa się z 4-ch do^G-iuJszczecinekikrótszych, skierowa- 

 nych ku tyłowi i dołowi; są tu prócz tego drobne szczecinki włosowate. 



Na środłcu (lub nieco poniżój) strony zewnętrznej przednich goleni są 2 obok 

 siebie położone szczeciny, skierowane nazewnątrz i ku tyłowi. Na stronie tylnój 

 goleni środkowych 3 szczeciny, jedna nad połową, druga poniżój środlca goleni. Na 

 stronie zewnętrznej goleni tylnych szereg szczecin zewnętrzno-przednich, złożony 

 z 4-cli szczecin (3-ch u 9 ) krótkich, z których pierwsza (czyli górna) nad środ- 

 kiem goleni, 3-ia poniżaj środka; szczecin zewnętrzno-łylnych 2; są. one dłuższe 

 od poprzednicli i blisko siebie stoją na środku goleni. U (5 są jeszcze 3 — 4 szcze- 

 ciny loewnetrzno-środkowe (na środlcu strony wewnętrznej goleni tylnych), umiesz- 

 czone na '/g cz. środkowej goleni; są one krótkie lecz dość tęgie. Na brzegu 

 tylnym goleni tylnych 1 tęga, długa szczecina przed wierzchołkowa, podobna do 

 ostrogi, skierowana ku tyłowi i nieco ku dołowi. 



U 9 szczeciny podobnie rozłożone jak u (5, lecz jak zwykłe tęższe. 



Skrzydła. Z. międzystojna łtończy się bardzo małym kolcem; ż. łokciowa 

 ku końcowi nieco odgięta, kończy się przed wierzchołkiem skrzydła; szczeblik 

 środkowy stoi wprost ujścia żyłki podramiennój; stosunek długości odcinlca prze- 

 dostatniego ż. pleszkowój do jój odcinka końcowego, j ale 1 : l'/2; odcinek ż. tylnej 

 nieco krótszy od szczebłika tylnego; ten ostatni mocno esowato zgięty (mniój je- 

 dnakże niż u A. erraus) tak, że oba łuki zgięcia prawie równe (tak samo jak u kil- 

 ku okazów A. lucorum zlapanycłi w końcu m. Października 188.5 r. w Warszaw- 

 skim Ogrodzie Botanicznym). Oba szczebliki bardzo lekko brunatnawo naleciało. 



Zapladniacz. T. III. fig. 13 z góry, 14 z boku Gęga górna podobna do luco- 

 rum, ma kształt poprzecznego prostolcąta, z przodu pokryta szczecinkami; wycię- 

 cie przednie dość płytlcie, roz warfcokątne; tylne tworzy długą szczelinę przecho- 

 dzącą poza środełt tarczy cęgowej; 2 tylne wyrostki bardzo krótkie nie tworzą 

 brodawek; kąty tylne zewnętrzne zaokrąglone, mniój rozwarte niż u lucorum, ale 

 nie tworzą wyrostków, zagłębień tylnych prawie niema. Z boku cęga górna węż- 

 sza niż u lucorum. Cęgi dolne bez zagłębień górnych. Porównywałem 7 oka- 

 zów, 3 (5149; z nicłi 2 pochodziły ze zbioru Kowarza; jeden z nich zao- 

 patrzony własnoręczną kartką Zetterstedta, ze Szwecyi, drugi z Asch 29yVIIl 78 

 2 okazy 9 z okolic Warszawy (Ruda Guzowska 23/VI[I 85 i 6/IX 85), 1 okaz (5 

 z Ojcowa, złowiony w Lipcu, 1 9 z Suliszewa (w okolicach Skierniewic) i 1 9 

 z Ciechocinka, blisko Torunia. 



3. A. lasioplithalma EdE c5. 



Czoło dość wystające, oczy gęsto uwłosione, ściśle stykające się, obocza czo- 

 łowe wąskie, srebrzyste; różki miernie długie, 3-ci członek 2'/2 i*aza dłuższy od 

 nasadowych, szczecina różkowa bardzo krótko pierzasta, czyli wyraźnie omszona 

 {dist. puhescens), listewki twarzowe wyraźnie esowato zgięte, dolne kąty ich wysta- 

 jące ku przodowi. Policzki dość szerokie. Ciemne smugi na tułowiu względem 

 siebie dosyć oddalone, szczecinki na tułowiu długie i cienkie, prawie jałc 

 u A. serva. 



