210 



DZIAP/ III. ZOOLOGIJA. 



Nadzwyczaj podobna do A. obscurata Mg, lecz nieco mniejsza i czoło nieco 

 więcój wystajŁ}ce, szczeciny pokry.wające ciało są delikatniejsze i Itrótsze, oczy gę- 

 ścićj żółto-brunatno uwłosione, lecz oddalenie wzajemne oczu u 2 okazów zupeł- 

 nie jak u poprzedniego gatunku, u 1-go okazu z gubernii Moliylewskiój ,,o. sub- 

 contigui"; różki, szczecina różkowa, listewki twarzowe i policzki, jak u A. ob- 

 scurata. 



Szczecin czołowooboczowych 6 — 7. 



„ 2:)lecowośrodkowych z. 5 (pozaszwowych z. 3). 



„ barkowych 2. 



„ śródbocznych 5 i kilka małych. 



„ piersiobocznych 4. 



„ tarczkowych 6. 



Odwłok podłużny, prawie stożkowato-podlużny; na 2-m p. szereg niekomple- 

 tny szczecin, na 3 i 4-ym pierścieniu po 1 szeregu szczecin pleszkowych (u obscu- 

 rata na 4-ym pierśc. są. 2 szeregi takich szczecin). 



Uszczecinienie ud jak u A. obscurata:, na powierzchni tylnej goleni środko- 

 wych — 3 do 4-ch szczecin, w jednym podłużnym szeregu stojących, 1-a powyżój 

 środka (tćj brak u 1-go okazu), 2-a w środku, następne poniżej. 



Golenie tylne. Szcz. zewnętrzno-pi^zednie: 4—5 (rzadziój 3, jak np. u okazu 

 z gub. Mohyl.) tęgie, zaczynają się nieco powyżój śi-odka goleni i dochodzą do jój 

 wierzchołka. Sz. zewnetrzno-tylne: 2 tęgie, jedna nad, druga poniżój środka gole- 

 ni. Sz. wewnętrzne: poza brzegiem przednim powierzchni wewnętrznej, 1 szereg 

 kilkunastu sztywnych szczecinek miernie długich, skierowanych ku dołowi i na- 

 wewnątrz (jak u A. lucoriim), zaczynający się od '/o — g^i'ii^j części goleni i do- 

 chodzący do cz. dolnych. Ostrogi niema. 



Skrzydła są nieco ciemniejsze niż u A. obscurata^ żółtawo brunatne; ujście 

 ż. łokciow(5j znajduje się nieco przed wierzchołkiem skrzydła; stosunek odcinków 

 ż. pleszkowój = 1:2; odcinek ż. tylnój prawie równy szczeblikowi tylnemu; 

 szczeblik środkowy stoi wprost ujścia ż. podramiennój; szczeblilc tylny mocno eso- 

 wato zgięty; oba szczebliki lekko brunatno żółtawo obrzeżone. 



Zresztą niczem innem (może zapładniaczem?) nie różni się od A. obscurata. 



Zapladniacz. T. III, fig. 5, 7 z góry, 6, 8 z boku. 



Cęga górna podobna nieco do lucorum, formy kwadratowój, z przodu pokry- 

 ta szczecinami; rozdzielona podłużnie na dwie połowy (u okazu z gub. Mohyl. 

 nierozdzielona) ściśle do siebie przylegające, lub też nieco oddzielone i złączone 

 od przodu i dołu chitynowym łącznikiem; wycięcie przednie (łączące się ze szczeli- 

 ną tylną) jest bardzo głębokie i ostrokątne, tylne dość krótlcie, ostrokątne; 2 wy- 

 rostki tylne krótkie, wąskie; kąty tylne zewnętrzne i zagłębienia tylne jak u luco- 

 rum. Cęgi dolne krótkie, u góry łukowato wycięte. 



Posiadam 3 ołcazy (5> 2 z Ciechocinka (saliny na Kujawach, blisko Torunia), 

 złowiojie w Lipcu i na początku Września; 1 okaz stanowiący wybitną odmianę 

 z gubernii Mohylewskiój, ze wsi Zaezernie, w pocz. Lipca. 



A. obscurata i A. obscuratoides podobne są do A. „Spilogaster" quadrum', 

 u ostatniej oczy są „subcohaerentes" i znacznie rzadziej i krócój uwłosione, przy- 

 tem uszczecinienie środkowych i tylnych goleni jest odmienne; barwa ciała u A. 



