OWADY DWUSKRZYDŁE J. SZNABLA. 



211 



jest znacznie jaśniejsza, więcej żółtawo-popielata, odwłok wysmuklej- 

 szj i bardziej koniczny, skrzydła jaśniejsze, blado-żóltawe, szczeblik tylny nieco 

 mniej zgięty; stosunek odcinków żyłki 4-ej i 5 -ej jak u A. obscitrata; golenie żółte, 

 gdy u poprzednich dwu gatunków nogi całe są, czarne; u A. ąuadrum — s, humera- 

 les 3, s. ponesuturales ext. 4 (u A. obscurata 4, u obscuratoides 3); na 2-m pierście- 

 niu odwłoka niema (większych) szczecin pleszkowych, na 3-im i 4-ym po 1 szere- 

 gu (na 4-ym szereg szczecin nieregularnie ustawionych). Obadwa gatunki (lecz 

 najbardzi(^j A. obscuratoides) s% również podobne do Ilyospila meditabunda, osta- 

 tnia jednakże, nienależą-ca już do rodziny Anthomyidae, różni się użyłkowaniem 

 skrzydeł. 



■ 12. A. Wilhelmi s ? ^o^. spec 



dispar Ztt, Zetterstedtii Schn. 



A. Wilhelmi można załączyć do grupy „Spilogaster"; z wejrzenia, wielkości 

 i wielu innych cech nadzwyczaj podobna do A. dispar ¥a\[ (=nivalis Ztt); długość 

 ciała 6 mm. Potylica bardziej wypukła niż u dispar Fali {—nivcdis Ztt), czoło 

 mało wystają,ce, oczy u (5 prawie nagie, zaledwie u dołu nieco omszone (subjpubes- 

 centes), u 9 zupełnie nagie; u (5 zbliżone, tak jak u A. dispar YaW; różki dość 

 krótkie (krótsze niż u dispar Fali), kończą, się nieco poniżój połowy twarzy, 3-ci 

 członek 2 razy dłuższy od nasadowych; szczecina rożkowa u (5 prawie pierzasta 

 (subplumata), u 9 wyi-aźnie omszona; kąty dolne listewek twarzowych dosyć wy- 

 stające, policzki miernie szerokie (jak u dispar Fali), u $ dość wąskie, o połowę 

 węższe niż u (5. 



Szczecin czołowooboczowych 10 (bardzo długie). 



„ barkowych 2; plecowośrodkowych z. 6 (pozaszwowych 4). 

 „ śródbocznych 4 większe, piersiobocznycli 2 większe. 

 „ tarczkowych? 

 Odwłok u (5 prawie stożkowaty, u $ podłużno-jajowaty; 4 czarne kwadra- 

 t to we plamy na odwłoku u (5 (po dwie na 2-im i 3-im p ) są wyraźniejsze, aniżeli 

 ! u dispar E^all, z powodu, że są czarniejsze i odbijają wyraźniój od jaśniejszego 

 i tła odwłoku: na 2-im pierścieniu są duże i znacznie większe od tylnych, kwadra- 

 towe; na 3-im są długie, prostokątne, o połowę węższe od poprzednich i tak samo, 

 iijak te ostatnie są ku sobie nieco ukośnie zwrócone, tak, że kąty przednie ich są 

 ?,bardziój zbliżone od tylnych; powstaje stąd na środku odwłoka wyraźna jasno- 

 ., popielata smuga, rosszerzająca się nieco ku brzegom tylnym 2-go i 3-go pierście- 

 nia, bardzo wąsko szarawo obrzeżonym; u jedynego 9 okazu, pochodzącego ze 

 Szwecyi (ze zbioru Ko warzą, z kartką Zetterstedta), plam na odwłoku niema, 

 a tylko mieniące się miejsca. 



Na 2-m, 3-m i 4-ym p. odwłoku: po 1 szeregu szczecin pleszkowych. 

 Uszczecinienie ud przednich i tylnych jak u dispar Fali. 



Na brzegu górnym ud środkowych, szereg bardzo krótkicli szczecinek, scho- 

 dzących na powierzchnię przednią; na brzegu dolnym 2 całkowite szeregi szczeci^ 



