OWADY DWUSKRZYDŁE J. SZNABLA. 213 



U dwu poprzedzaj E}cych; U o&scttmia (5 oczy są dość rzadko i krótko uwłosione, 

 u Wilhelmi tylko omszone, u reszty gęsto uwłosione; u WilKelmi jest „Arista suh- 

 plumosa", u ę „pubescens'''; u lucorum różki są. długie, u Wilhelmi krótkie, u re- 

 szty miernie długie; u lucorum są 3 szczeciny bai"lcowe, u reszty 2 — 3; vl ohscurato- 

 ides i dispar są po 3 sz. pozaszwowe zewnętrzne, u reszty po 4; u 5 lucorum od- 

 włok jest podłużnie jajowaty, u reszty prawie stożkowaty i stożkowato podłużny; 

 u lucorum i ohscurata są 2 szeregi szczecin pleszkowycli na 4-ym pierścieniu od- 

 włoka, gdy u reszty wsporanianycli gatunków tylko po jednym; u dispar Fali sto- 

 sunek odcinka przedostatniego żyłki pleszlcowój dojój odcinka końcowego, ma 

 się jak 1 : 2'/^ : 3, gdy u reszty pozostałycłi najwyżej ]nk. 1:2; u A. Wilhelmi odci- 

 nek końcowy ż. tylnej jest znacznie Itrótszy od szczeblika tylnego, gdy u pozosta- 

 łycli prawie równy co do długości. 



Zapładniacze u lucorum, ohscurata i dispar są dosyć podobne. U dispar Fali 

 i Wilhelmi Selm 4 plamy na odwłolcu są duże, zajmują całą długość pierścieni i są 

 Iłwadratowe, kańczaste, gdy u lucorum Fali, ohscurata Mg i ohscuratoides Schn, 

 plamy są znacznie mniejsze, okrągła we i najczęściej o mnićj wyraźnych kon- 

 turach. 



IV. Grupa A. longipedis. 



13. A. dispar Fali s- 



nivalis Zett. 



Potylica dość płaska, czoło miernie wystające (bardziój niż u lucorum), oczy 

 u (5 gęsto uwłosione, zbliżone tak jak u J.. Wilhelmi, lecz bardziój aniżeli u oh- 

 sćurata i ohscuratoides (rozdzielone są dość szeroką, czarną linijką). Różki mier- 

 nej długości, dochodzą do cz. dolnych twarzy; 3-ci członek 2'/2 i"aza dłuższy od 

 nasadowych; szczecinlia różkowa długo lecz rzadko pierzasta, policzki miernie sze- 

 rokie, niekiedy zaś dość wąskie; dolne kąty listewek twarzowych wystające. 



Szczecin czoło wooboczowych 8—9; s. barkowych 2 — 3; s. plecowośrodko- 

 wych zewnętrznych 5 (3 pozaszwowych); s. śródbocznych 4 większych i kilka 

 mniejszych; s. piersiobocznych 3: s. tarczkowych 8 (4 większe). 



Odwłok prawie walcowato-podłużny („subcylindrico oUongum" ); na bokach 

 2-go pierścienia kilka dłuższych szczecin; na 3 i 4-ym pierścieniu po 1 szeregu sz. 

 pleszkowych. 



Cztery plamy na odwłoku duze, brunatne, takiej wielkości jak u 4. Wilhelmi, 

 zaczynają się prawie od przedniego brzegu pierścieni (2-go i 3-go) i dochodzą aż 

 do tylnego ich brzegu, z przodu zatem każdej plamy jest wąsld pasek białawo- 

 szarawy, należący do tła odwłoku (u A. Wilhelmi plamy zaczynają się od przed- 

 niego brzegu pierścienia i dochodzą prawie do tylnego brzegu, — zatem jasny, wąs- 

 ki rąbek znajduje się z tyłu plamy; tylna para plam jest również prawie kwadra- 

 towej formy, małoco węższa od przedniej; po bokach odwłoka ciemne plamiaste 

 refleksy przedstawiają się w postaci nieokreślonych plam). 



