214 DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Uda przednie: na stronie tylnej jest szereg szczecin i szczecinki włosowate; 

 na brzegu górnym lud środkowych niema szczecin; na powierzchni przedniój szcze- 

 cinki; na brzegu dolnym o szeregi szczecin i szczecinek włosowatych, z którycli 

 przedni składa się z Iłilkunastu dość długich włosowatych szczecineli; średni — 

 z krótkich szczecinel?; włosowatych, tylny — z kilku (4 — 5) tęgich, dość długich 

 szczecin w połowie nasadowej uda, skierowanych ku dołowi i tyłowi; uda tylne: 

 prócz zwykłych szczecin na brzegu górnym i dolnym (ostatnie są długie), jest je- 

 szcze drugi szereg włosowatych krótkich szczecinek na brzegu dolnym. 



Golenie średnie: 4—5 szczecin (niekiedy 3) na stronie tylnój, górna najwięk- 

 sza, ponad środkiem, reszta poniżdj. 



Golenie tylne, S. zewnętrzno-przednie rozmieszczone od '/i cz. górnej aż do 

 wierzchołka, 7 — 8 (u jednc^j odmiany 4) bardzo długich włosowatych, lecz dość 

 tęgich szczecin, skierowanych naze wnętrz, ku przodowi i dołowi; s. zewnętrzno- 

 tylne: 2 tęgie szczeciny, o połowę krótsze od poprzednich; 1-a w środku goleni, 

 2-ga poniżej. S. wewnętrzno-przednie, skierowane nawewną-trz, ku przodowi 

 i dołowi: 1 szereg gęstych, bardzo długich (10 — 12) włosowatych lecz dość tęgich 

 szczecin (tak długich jak s. zewnętrzno-przednie), rozmieszczonych jak te ostatnie. 

 xS. ^r^^ecZme: kilkanaście szczecin (u jednój odmiaiiy 5 — 6) bardzo długich i cien- 

 kich, rzęsowatych, rozmieszczonych jak szczeciny zewnętrzno-przednie i wewnę- 

 trzno-przednie. Ostrogi niema. 



Szalki białawo żółte; przeźmianki żółte. 



Skrzydła. Z. międzystojna zakończona długim kolcem; ż. łokciowa kończy 

 się nieco przed wierzchołkiem skrzydła; stosunek odcinków żyłki pleszkowćj 

 = 1: 2'/4:3; odcinek końcowy ż. tylnój prawie równy szczeblikowi tylnemu; 

 szczeblik środkowy stoi nazewnątrz łub nieco nawewną,trz albo wprost ujścia ż. 

 podramiennej i nazewnątrz środka komórki pleszkowój; szczeblik tylny w środku 

 miernie zgięty. Nasada i przedni brzeg skrzydła brunatne; wszystkie żyłki prócz 

 końcowych odcinków ż łokciowej i pleszkowćj, brunatnawo obwiedzione. 



Zapładniacz. T. III fig. 9 z góry, 10 z boku. 



Cęga górna podobna bardziój do cęgi u marmorata aniżeli u lucorum, kwa- 

 dratowa, z przodu nieco szersza i uwłosiona; wycięcie przednie osti-okątne, dość 

 głębokie; szczelina tylna dość krótka (jak u lucorum); dwa wyrostki tylne wewnę- 

 trzne długie, tworzą, wą^skie wydłużone brodawki; ką.ty tylne zewnętrzne wydłu- 

 żone w postaci dwu grubych, dość długich i nieco spiczastych brodawek; wierz- 

 chołki ostatnich stoję, powyżój brodawek wewnętrznych; zagłębienia tylne głębo- 

 kie, ostroką.tne. Cęgi dolne u góry lekko łukowato wycięte. 



Porównano 3 okazy; 1 okaz (5 złowiony dnia 17 Maja 1864 r., w gubernii 

 Mińskiej, przez ś. p. Jana Wańkowicza; 2-gi ok. ^ w okolicach Lublina; 3-ci ok. 

 (5 w okolicach Kalisza; dwa ostatnie okazy stanowią, dwie odmiany. 



2-ga odmiana A. dispar. Wielkość bmm. Policzki dość wąskie; szczecin 

 czoło wooboczo wy ch 6 — 7, s. barkowych 3; 4 plamy czarno brunatne na odwłoku, 

 bardzo wyraźnie ograniczone, na 2-im pierścieniu duże, kwadratovve, zajmują, ca- 

 łą długość pierścienia; na 3-m p. mniejsze, trapezowe, prawie trójkątne, wierz- 

 chołkiem nie dochodzą do przedniego brzegu pierścienia. 



