OWADY DWUSKRZYDŁE J. SZNABLA. 



219 



chołkowźj dłuższych i skierowanych ku przodowi i dołowi, a prócz tego jeszcze 

 dwa całkowite szeregi długicłi i bardzo cienliich szczecinelc włosowatych, dłuż- 

 szych w części uda wierzcliołkowej, z którycli szereg przedni skierowany ku do- 

 łowi, tylny łłu dołowi i nieco ku tyłowi. 



Na powierzchni tylnój goleni środkowych: 3—4 szczeciny, z którycli górna 

 ponad środkiem gołeni, druga w środku. 



Uszczecinienie goleni tylnych bardzo podobne do uszczecinienia u A. longipes 

 i hirsutula; na stronie zewnętrznej stoją 3 podłużne szeregi szczecin, zajmujące na 

 goleni mnićj więcćj jednał^ową i odpowiednią przestrzeń; s. zewnętrzna- przednie: 

 tworzą rzadki szereg, złożony z 6 — 8 bardzo długich włosowatych szczecin, sliie- 

 rowanych więcój ku przodowi niż nazewnątrz; szereg zaczyna się powyżej środka 

 gołeni i kończy się nieco ponad jej wierzchołlciem; szereg szczecinek zewnętrrno- 

 środkowych do poprzedniego równoległy, sldada się z rzadko ustawionych i o po- 

 łowę aniżeli w poprzednim szeregu krótszycli szczecinek, skierowanych naze- 

 wnątrz; 1-a łub 2-ie sz. zewnetrzno-tylne, skierowane nazewnątrz i więcćj ku tyło- 

 wi: jedna duża na środlcu goleni, mało co krótsza od ostrogi — i niełdedy jeszcze 

 ponad nią druga, krótsza; 1 szereg włosowatych szczecin w ewnętrzno- ■przednich 

 (w części przedniój strony wewnętrznej), składający się z 11 — 15 bardzo długich 

 szczecin, skierowanycli ku wewnątrz i przodowi, na wysokości goleni odpowied- 

 nićj dwu pierwszym szeregom zewnętrznym, lub też (u 1-go okazu) na całej stro- 

 nie wewnętrznój. Na całym brzegu tylnym krótkie, rzęsowate szczecinki, skiero- 

 wane ku dołowi i 1 długa ostroga poniżaj połowy goleni, t, j. na granicy Y3 gór- 

 nych z '/s dolną, skierowana ku tyłowi i nieco nawewnątrz na tymże brzegu, tuż 

 ponad szczecinami przed wierzchołkowemi stoi 1 dość duża szczecina, skierowana 

 ku tyłowi i nieco nazewnątrz. Na stronie przedniej: szereg szczecinek włosowa- 

 tych, miernie długich, rozmieszezonycli na Ys cz. dolnych gołeni. 



Skrzydła lekko żółtawo naleciałe, u podstawy i z przodu bardzlój żółtawe 

 niż brunatna we; ż. międzystojna kończy się bardzo małym kolcem; ż. podramienna 

 kończy się przed środkiem skrzydła; ż. łokciowa zalcończona ściśle u wierzchołka 

 skrzydła, koniec jój nie odgięty; szczebłik środkowy stoi wprost ujścia ż podra- 

 miennój i poza środkiem (t. j. nazewnątrz środka) komórki pleszkowój; szczebłik 

 tylny prosty; stosunek długości odcinka przedostatniego ż. pleszkowćj do jej od- 

 cinka końcowego, jak 1 : 2 lub 1 : 2^1^; odcinek końcowy ż. tylnej bardzo zna- 

 cznie krótszy (prawie o połowę) od szezebłika tylnego (u A. hirsutula równój dłu- 

 gości, u A. longipes i A. semicinerea tyllło nieco łłrótszy, a u tój ostatniej często 

 równój długości). 



Szalki białawo żółte; przeźmianki żółte. 



Zapładniacz. Tab. IV, fig. 29 z góry, 30 z boku. 



Cęga górna bardzo podobna do longipes, z tą tylko nieznaczną różnicą, że 

 brzeg jśj górny jest mocno kątowato wycięty, brzegi boczne bardziej łuliowato al- 

 bo beczułkowato wypukłe, wyrostki tylne wewnętrzne cokolwiek dłuższe. Cęgi 

 dolne u góry okrągło wycięte. 



3 okazy ^ złowione przez prof. Benedykta Dybowskiego w Syberyi Wscho- 

 dnićj, na stokach gór Chamardaban, w pobliżu Bajkału. 



