220 



DZIAŁ lU. ZOOLOGIJA. 



TJioaga, A. haicalensis jest znacznie większą, od A, hirsutula Ztt; oczy 

 u pierwsziśj są. zbliżone mniej ściśle, szczecina rożkowa jest długo uwiosiona, gdy 

 u A. hirsutula tylko kosmata; u A. haicalensis jest znacznie więcój szczecinek czo- 

 łowooboczowych i na brzegu dolnym ud środkowych niema charakterystycznego 

 szeregu krótkich i grubych szczecinek, jakie są u (5 A. hirsutula (i sp.micinerea); 

 tylne golenie u A. haicalensis są mocno łukowato zgięte, a uszczecinienie ich cho- 

 ciaż do hirsutula podobne, lecz stosunkowo dłuższe i rzadsze (u hirsutula np. nie- 

 ma przedniego szeregu szczecin; \i haicalensis jest tylko jedna szczecina zewnę- 

 trzna, rzadziej dwie, gdy u hirsutula jest cały szereg małych szczecin i t. d.); 

 u haicalensis jest 1 ostroga (lub 2-ie, jeżeli za ostrogę poczytamy 1-ną szczecinkę, 

 umieszczoną tuż ponad szczecinami przedwierzchołkowemi, lecz w inną stronę 

 skierowaną aniżeli ostroga), u hirsutula 2 lub o ostrogi; u haicalensis brak tęgie- 

 go, sztywnego kolca, znajdującego się u hirsutula, u wierzchołka goleni tylnych 

 od przodu. Stosunek odcinków ż. pleszkowćj i tylnej u obii gatunków jest ró- 

 żny. Odwłok u haicalensis jest jasno-popielaty, u hirsutula barwy jerzynowej 

 (caesius) lub szarawo-popiełato-żóttawej. Zapładniacze u obu gatunków bardzo 

 są do siebie podobne. 



Od A. longipes i variahilis, do Ictórych również jest bardzo podobną, jest 

 mniejszą, mniej połyskującą i znacznie jaśniejszą z powodu białawego nalotu na 

 tułowiu i odwłoku; stosunek długości odcinlców końcowych ż. pleszkowej u haica- 

 lensis 1 : 2 (lub 2 'A), u longipes 1 : 2'/2 do 1 : 2^4, u vai iahilis najczęściej 1 : 3. Od- 

 cinek końcowy ż. tylnej znacznie Isrótszy niż u longipes i variahilis. 



U longipes (5 stronie zewnętrznej goleni pi'zednich są 3 szczeciny (rza- 

 dziej 2 — 1 lub 0), u variahilis 1 szczecina, u haicalensis niema szczecin; u haicalen- 

 sis, oprócz 1-ój ostrogi, skierowanój jak zwylde ku tyłowi i nawewnątrz, jest je- 

 szcze na brzegu tylnym goleni tylnych, jak powyżój wspomniano, 1-a szczecina, 

 skierowana ku tyłowi i nazewnątrz; tćj ostatniej brak u longipes i variahilis; — 

 uszczecinienie goleni tylnych u wszystkich trzech wspomnianych gatunków, cho- 

 ciaż jest podobne, lecz w szczegółach różne. 



17. A. Mrsitula Ztt (j. 



z wielu względów (np. kształtu i uszczecinienla ciała, formy zapładniacza 

 etc.) spowinowacona z A. semicinerea, longipes, variahilis i haicalensis. Z wejrze- 

 nia podobna do A. longipes, lecz prawie o połowę od niój mniejsza. Kształt gło- 

 wy, czoło, twarz, zbliżenie gęsto uwłosionych oczu u (5, zupełnie jak u A. semici- 

 nerea Wied; różld bardzo mało ki-ótsze niż u ostatniej, dochodzą nieco poniżój po- 

 łowy twarzy, 3-ci członek dwa razy dłuższy od nasadowych; szczecinka różkowa 

 jeszcze krócej piei-zasta, aniżeli u semicinerea i można ją określić jako „arista hre- 

 viter suh-plumata s. distincte (longe) puhescens". Listewki twarzowe od dołu bar- 

 dzo mało wystające, policzki wąskie, lecz nieco szersze niż u A. semicinerea. 



Uszczecinienie głowy, tułowia i odwłoka zupełnie podobne jak u A. semici- 

 nerea (zob. nast. gatunek), z tym wszakże wyjątkiem, że drobne szczecinki, pokry- 

 wające całą powierzchnię górną pierścieni brzusznycli u A. hirsutula, jakoteż 



