OWADY DWUSKRZYDLE J. SZNABLA. 



221 



szczecinki pozaszwowe wewnętrzne na plecach, u obu gatunków słabo rozwinięte 

 i w liczbie nieokreślonej, s^ tęższe u hirsutula aniżeli u semicinerea. Nalot na 

 odwłoku barwy popielato-niebieskawój (jerzynowej, Gaesius); dość wąska czarna 

 smuga na środku odwłoka, rosszerza się nieco ku brzegom tylnym 2-go i 3-go 

 pierścienia. 



Uszczecinienie nóg przednich, ud^ środkowych i tylnych, podobne jak u A. se- 

 micinerea, brak tylko szeregu szczecin na brzegu górnym ud środkowych, na brze- 

 gu zaś dolnym tychże w polowie nasadowej stojące szczeciny są tęższe; prócz te- 

 go, szereg szczecinek krótkich, znajdujących się w -J3 cz. nasadowych uda, składa 

 się z grubszych i nieco dłuższych szczecinek, aniżeli u A. semicinerea, przyczem 

 są one nieco zgięte; szczecinki włosowate są również dłuższe; na brzegu dol- 

 nym ud tylnych, szczeciny są znacznie dłuższe i tęż«ze niż u A semicinerea; rozło- 

 żone są one na całym brzegu dolnym, lecz przy wierzchołlai uda najdłuższe. 



Na stronie tylnój goleni środkowych jest podłużny szereg, złożony z 4, rza- 

 dziej 3-ch szczecin. Uszczecinienie goleni tylnych zupełnie różne od odpowie- 

 dniego u A. semicinerea (zob. przy opisie rodzaju Aricia w ogólności) i bardziój 

 zbliżone do uszczecinienia goleni tylnych u A. haicalensis, longipes i variahilis. 



Skrzydła. Z. międzystojna najczęściej zakończona bardzo małym kolcem; 

 ż. podramienna kończy się nieco przed środkiem przedniego brzegu skrzydła; 

 ż. łokciowa kończy się u wierzchołka skrzydła i bieży zupełnie równolegle do 

 pleszkowej; szczeblik środkowy i stosunek odcinków końcowych ż. pleszkowój zu- 

 pełnie jak u semicinerea; odcinek końcowy ż tylnój tak długi jak szczeblik tylny. 



Porównano 18 okazów ^; 16 złowiłem w m. Czerwcu i Lipcu, w gubernii 

 Mińskiej (w pobliżu wsi Olchówki, 7 wiorst od majątku Zazierze, w lesie sosno- 

 wym z trochą świerków, w gęstem podszyciu zielnem) i Mohylowskiej (wieś Za- 

 czernić); 2 okazy (5 złapał Dr H. Dziedzicki, na stokach góry Altvater, na Szlą- 

 sku Austryjackim, 29 Czewca 1885; 2 te okazy stanowią wybitną odmianę A. hir- 

 sutulae; są one nieco mniejsze od poprzednich (tylko 5mm, gdy poprzednie do- 

 chodzą do 6mm), oczy u nich są mniej ściśle zbliżone (nie ,.arcte cohaerentes'''' lecz 

 ,^cohaerentes„), t. j. oddzielone bardzo wąską, czarną linijką, odwłok pokryty nalo- 

 tem szarawo-popielato-żóltawym, a nie niebieskawym, szczecinki rzęso wate na 

 tylnych goleniach są stosunkowo gęstsze i dłuższe; zapładniacz także bardzo mało 

 się różni od zapładniacza u typowych okazów, zresztą identyczne z okazami ty- 

 powemi. 



Zapładniacz. Tab. IV, fig, 23, 25 z góry, 24, 26 z boku, fig. 27 (var.) z gó- 

 i-y, 28 z boliu. 



Zapładniacz bardzo podobny do longipes i haicalensis; cęga górna z przodu 

 wycięta jak u haicalensis, wyrostki brodawkowate tylne wewnętrzne, tak niezna- 

 czne jak u Zo»!(/ipes,brzegi boczne mocno łukowato wygięte; kąty tylne zewnętrzne 

 nardziej wydłużone i zaostrzone aniżeli u longipes i haicalensis. 



U odmiany ze Szląska, cęga górna bardziój poprzeczno-prostokątna, szczelina 

 tylna nieco dłuższa, kąty tylne zewnętrzne nieco krótsze i więcej zaokrąglone. 

 Cęgi dolne u góry okrągło wycięte. 



Uwaga. Zapładniacz u A. variahilis niczem się nie różni od hirsutula, mia- 

 nowicie odmiany Szląskiej. 



