OWADY DWUSKRZYDLE J. SZNABLA. 



231 



3 smugi jasne na tułowiu (vitłae) u luguhrls s;]. daleko mniój wyraźne aniżeli 

 u Morio, sfj. bowiem bardzo wrjskie i ciemniejsze niż u ostatniej, środkowa smuga 

 jest tylko w części tylnej wyraźna; tylko u 9 lugubris, smugi jasne tułowia s^ 

 bardzo wyraźne. Boki tułowia u ^ czarne. 



Odwłok podłużno-jajowaty, krótszy niż u Morio; cały odwłok jednostajnej 

 żółtaw o-brunatnćj barwy, z jaśniejszemi odblaskami, stosownie do położenia, 

 z wyją,tkiem tylko przedniej, ciemniejszej cze^^ci 1-go pierścienia. Na 2-im pier- 

 ścieniu 1 niecałkowity szereg szczecin pleszkowych (t. j. po bokacli kilka szczecin 

 i w środku pierścienia 2 długie szczeciny); na o-im p. 2 szeregi, na 4-ym p. 

 3 szeregi. 



Nogi. Całą powierzclmię tylną, i brzeg dolny tod 'przednich i środkowych 

 u (5 2:)okrywajt'j. liczne, długie włosovvate szczecinki, krótsze na powierzchni tyl- 

 nej ud środkoioych i w połowie uda wierzchołkowej; u ę krótlde. Uda tylne 

 uszczecinione w zwykły sposób. 



Na stronie zewnętrznej goleni przednich u 9, są 2 szczeciny, z których 1-na 

 umieszczona powyżej środka, 2-ga poniżej środka goleni. Na stronie tylnćj gole- 

 ni środkowych: 1 szereg z 3-ch tęgich szczecin złożony, z których środlcowa naj- 

 dłuższa umieszczona u (5 w środku, u (5 poniżćj środka goleni; u ę na stronie 

 ]u-zedni(5j goleni środkowj^ch są jeszcze 2 szczeciny, z których 1-na stoi w środku, 

 2-ga pomiędzy nią a wierzchołldem goleni. 



Golenie tylne. Sz. zewnętrzna- przednie dwie, długości jak u Morio; 1-sza stoi 

 w środku goleni, 2-ga między n\ą a wierzchołldem goleni (lecz bliżój środka); tale 

 samo rozmieszczone są. 2 duże i długie szczeciny zewnętrzno-tylne (u 9 o), z któ- 

 rych górna krótka stoi powyżćj środka goleni; szczecinki loeionetrzne u (5 takie 

 jak u Morio lecz nieco rzadsze i zajmują środkową '/s część goleni; u 9 ich nie- 

 ma; ostroga jak u Mario. 



Skrzydła. Z. międzystojna zakończona bardzo małym kolcem u (5, wyra- 

 źniejszym jednak niż u Morio; u 9 kolec jest dość długi. Z. podramienna zakoń- 

 czona nieco przed środkiem przedniego brzegu skrzydła; ż. łokciowa kończy się 

 przed wierzcliołkicm skrzydła, koniec jc^j nieco odgięty; stosunek odcinków koń- 

 cowych ż. pleszli;ow('^j = 1 : ly^— 2 u (5; 1 : l'/2 " 9; stosunek odcinka końcowego 

 ż. tylnej, do szczeblika tylnego jak 1 : 1'/, — 1'/2; szczeblik środkowy stoi wprost 

 ujścia (bardzo rzadlco nieco przed ujściem) ż. podraraiennej; szczeblik tylny zale- 

 dwie esowato zgięty, niekiedy prawie prosty, kąty zagięć niewidoczne. Oba szcze- 

 bliki lekko brunatnawo obrzeżone. 



Zapładniacz. Tab. IV, fig. 19 z góry, 20 z boku. 



Gęga górna podobna do incana, lecz nieco szersza; formy krótko prostokąt- 

 nej o zaokrąglonych nieco bokach i kątacli, z przodu pokryta włoskami; wycięcie 

 przednie łukowate miernie głębokie; zamiast szczeliny tylnej bardzo krótkie ostro- 

 Icątne wycięcie; 2 wyrostki tylne wewnętrzne bardzo małe, ponieważ tylne brzegi 

 tarczy cęgowej zaledwie są esowato wygięte, prawie proste; zagłębienia tylnego 

 prawie niema. Cęgi dolne u góry lelcko łulvOwato wycięte. 



Porównałem 19 okazów, 8 (5 i 11 9, między któremi 1 ok. (5 ze zbioru Ko- 

 warza (Eisenacli, Maj), 1 ok. (5 2 gubernii Mohylowskiej (Zaczernić, początek 



