OWADY DWUSKRZYDŁE J. SZNABLA. 



237 



śi-odku pierścienia, we dwa, rzędy ułożone; u 9 j^st 1 niekompletny szereg cien- 

 kich szczecin; na 4-ym pierścieniu u (5 2 szeregi szczecin, u 9 1 szereg. 



Nogi. Oprócz zwykłych brzeżnycli szczecin na udach przednich, stoi na 

 środliu powierzchni tyln<śj 1 podłużny całkowity szereg dłuższych szczecin. Na 

 brzegu dolnym połowy nasadowej ud środkoioych, jest 6 tęgich szczecin; oprócz 

 nich, na powierzchni przedniej i brzegu dolnym znajdują się liczne, krótkie szcze- 

 cinki włosowate. 



Oprócz zwykłych szeregów szczecin brzeżnych na udach tylnych, u (5 znaj- 

 dują się 2 ki-ótkie, tęgie szczeciny na brzegu dolnym, nieco nazewnątrz środka 

 uda i poza zwykłemi, dolnemi szczecinami. 



Na stronie tylnój goleni środkowych, u obu płci: 1 szereg złożony z 3-cli 

 szczecin (u 9 z Tatr: z 2-u szczecin), z których górna stoi nad, dwie pod środ- 

 kiem goleni. 



Golenie tylne. Sz. zewnętrzno-przednieh 3; górna nad środkiem (u erratica 

 w środku lub poniżćj środka goleni); sz. zewnęirzno-tylne 2 miernej długości, od 

 poprzednicłi dłuższe, 1-na w środku, 2-ga nieco poniżaj; sz. wewnętrzne bardzo 

 krótlcie, na całym brzegu tylnym powierzchni wewnętrznej. 



Ostroga nieco dłuższa od szczecin zewnętrzno-tylnycli, znajduje się na gi"a- 

 nicy Yg górnych z Yo dolną goleni. 



Skrzydła. Z. międzystojna nie zakończona kolcem; ż. podramienna kończy 

 się nieco przed środkiem przedniego brzegu skrzydła; ż. łokciowa kończy się przed 

 wierzchołkiem skrzydła^ koniec jej odgięty: stosunek odcinków ż. pleszkowej 

 u (5 = 1 : u 9 1 : 172; odcinek ż. tylnój równy co do długości szczeblikowi 

 tylnemu; szczeblik środkowy stoi cokolwiek nawewnątrz ujścia ż. podramiennój, 

 lecz nieco nazewnątrz środka komórki pleszkowej; szczeblik tylny u obu płci mo- 

 cno esowato zgięty (u 1-go 9 okazu z Tatr, słabo zgięty); oba szczebliki bardzo 

 lekko brunatnawo naleciałe. 



Zapladniacz. T. VI, fig. 65 z góry, 66 z boku. 



A. errans i A. eri atica posiadają zapładniacze zupełnie we wszystlcich szcze- 

 gółach do siebie podobne, a także nadzwyczajnie zbliżone do zapładniacza u A. 

 perdita Mg, z tą tylko nieznaczną różnicą, że u dwu pierwszych cęga górna ma 

 kształt bardzi(5j okrągły aniżeli owalny i brzeg jej tylny jest jeszcze więcej uko- 

 śnie ścięty aniżeli u perdita; z tego powodu wydłużenia brodawkowate tylne ze- 

 wnętrzne są nieco dłuższe i bardziej Iłu tyłowi cofnięte aniżeli u perdita. 



Cęgi dolne u góry, są 2 razy łukowato wycięte. 



Porównano 4 okazy: 1 okaz (5 z gub. Mińskiej, 1 ok. 9 ^ Tatr, 1 ok. 9 ze 

 zbioru Ko warzą, z dyjagnozą Zetterstedta i H. Loewa, złowiony na Szląsku, 3-go 

 Maja 1842 r.; 1 ok. (5 z Freiwaldau, na Szląsku Austryjackim (Lipiec), od prof. 

 Tiefa. 



Uioaga. A. errans Mg jest także bardzo podobną do A. perdita Mg; ta osta- 

 tnia jednak jest nieco mniejsza i smaglejsza, odwłok ma jajowato podłużny, oczy 

 u (5 znacznie bardzićj oddalone, aniżeli u A. errans (oc. approximati), różki zna- 

 cznie krótsze, szczecin czoło wooboczowych ma więcćj niż errans, tarczka n perdi- 

 ta zaledwie żółtawa na końcu, uda wszystkie brunatne, stosunek odcinków żyłki 

 pleszkowój = 1:2, gdy u errans = I72 : 1%, szczeblik tylny u perdita zawsze 



