240 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Szczecin czolowooboczowych 5 — 6 u ^, 6 — 7 u 9; s. barkowych 2: s. pleco- 

 wośrodkowych zewnętrznych 6; s. śródbocznych 4 większe, 1 średniój wielkości 

 i kilka mniejszych; s. piersiobocznych 3; s. tarczkowycli 8, rzadziej 10 (4 większe). 



Oc^wło/^ jajowaty; na bokach 2-go pierścienia szczeciny pleszkowe, na 3-im 

 pierścieniu 1 rzęd szczecin; ua 4-ym p. 1 rzęd. 



Na powierzchni tylnej ud przednich: oprócz szczecinek włosowatych, znajdu- 

 jących się tu w niewielkiej ilości, jest jeszcze szereg bardzo długich szczecin, tęż- 

 szych aniżeli u A. va)%egata. Na brzegu górnym ud środkoioych niema szcjzecin; 

 natomiast na nasadowych powierzchni przedniej tychże ud są. 2 szeregi szcze- 

 cinek, z których górny składa się z tęższych i dłuższych; na Y4 nasadowej powierz- 

 chni tylnej gęste szczecinki. Na brzegu dolnym ud środkowych są 3 szeregi 

 szczecin; przedni i tylny składają, się z dość długich, tęgich szczecin (przedni 

 z krótszych); przedni szereg stoi na połowie nasadowej uda (5—7 szczecin): tylny 

 na całym brzegu lub nasadowych (6 — 8 szczecin); między powyższemi dwoma 

 szeregami jest szereg krótkich włosowatych szczecinek; u niektórych okazów odm. 

 populi Ztt, są 2 szeregi: przedni, złożony z tęgich szczecin, znajduje się na całym 

 przednim brzegu, tylny składa się z krótkich włosowatych szczecinek; na brzegu 

 górnym ud tylnych są zwykle szczeciny miernćj długości; na brzegu dolnym: dwa 

 szeregi szczecin, z których przedni (zwyłily) całkowity, składa się z rzadko uło- 

 żonych szczecin, tylny składa się z nieco krótszych szczecin, rozłożonych na 

 lub nasadowycli uda, skierowanych ku tyłowi i dołowi. 



Golenie środkowe: na powierzchni tylnej 3, rzadziej 4 szczeciny (1-na nad 

 środkiem, 2-ga tuż poniżej środka). 



Golenie tylne. Sz. zewnętrzno-przednich najczęściej 4, niekiedy 3, rzadko 5; 

 s. zetonętrsno-tylnych: 2 tęgie, długie. Tak pierwsze jak i drugie szczeciny, są 

 u scutellaris tęższe i dłuższe aniżeli u variegata. Na hrzegu tylnym jest 1 długa 

 ostroga, nieco dłuższa od s. zewnętrzno-tylnych, umieszczona na goleni, nieco wy- 

 żój aniżeli u A. variegata Mg, t. j, na granicy dolnych Vł cz. goleni. 



Skrzydła żóttawój barwy. Z. międzystojna zakończona małym, lecz zwykle 

 dość wyraźnym Icolcem; ż. łokciowa kończy się ściśle u wierzchołka ski-zydła, ko- 

 niec jój nieco odgięty; stosunek odcinków końcowych żyłki pleszkowej = 1:2 

 (najczęściój); odcinek końcowy ż. tylnej najczęściej mało co krótszy od szczebhka 

 tylnego; szczeblik środkowy stoi wprost ujścia ż. podramiennej i znacznie naze- 

 wnątrz środka komórki pleszkowej; szczeblik tylny prawie prosty, niekiedy 

 w środku (mniej lub więcój) lekko ługowato wygięty; u jednego okazu szczeblik 

 tylny jest na jednem skrzydle prawie prosty, na drugiem średnio łukowato poni- 

 żaj środka wygięty; oba szczeblilti czasami lekko żółtawo lub ciemnawo obrzeżone. 



Zapładniacz. U A. scutellaris Fali = popuU Mg, zob. T. V, fig. 37, 39 z gó- 

 ry, fig. 38, 40 z boku; u var. A. scutellaris = stólata Ilond = popidi Zett, zob. Tab. 

 V, fig. 35 z góry, 36 z boku; u var. A. scutellaris = denominata Ztt, zob. T. V, 

 fig. 41 z góry, 42 z boku. 



Cęga górna formy kwadratowej, a raczój krótko-poprzeczno-prostolcątnej; 

 u góry dość mocno kątowato wycięta; boki jej bardzo lekko łukowato wygięte; 

 szczelina tylna dość głęboka, docliodzi prawie do środka tarczy cęgowój; wyrostki 



