8 



DZIAŁ IV. ANTROPOLOGIJA. 



ły za przejścia dla małych sztyftów, byrtemi tę blaszkę przytwierdzić do drzewa, 

 którego ślad pozostał na rękojeści. 



Osobnego rysunku tój blaszki nie podaję, ponieważ na niej niema żadnój 

 szczególnej ozdoby, a dwie linije równoległe do brzegów, zaledwie znaczne, stano- 

 wią, całkowite jój upiększenie. 



Średnice tćj skówki, gdyż za taką uważam tylko co opisaną blaszkę, dłuż- 

 sza o 0,03 m, krótsza 0,024 m '), cała jej długość 0,1 m, gruba 0,001 m, w jednym 

 końcu szeroka 0,017 m, w drugim 0,008 m. Dziurki po sztyftach dwie znajdują 

 się w i'ogach przy szerokim końcu, a jedna w połowie długości blaszki na środku. 



Blaszki, które uważam za ozdobę pochwy, są dwojakiego rodzaju: jedne 

 z ozdobami h', h", h" i te leżały z jednój strony — z drugiej /i° bez ozdób. Przy 

 końcu klingi leżał dobrze zachowany koniec pochwy h"'', a z boku, przy tylcu 

 blaszki h°°°°, Ponieważ blaszki te są bardzo cienkie, bo nie dochodzą na- 

 wet jednego milimetra, zatem mimo naj ostrożniej szego obchodzenia się z niemi 

 przy przewożeniu, część ich się poniszczyła i niektóre poobłamywały się, lecz po- 

 zostałość jeszcze daje dostateczne wyobrażenie o całości. 



Naj ozdobniej sza jest blaszka oznaczona lit. h', którój rysunek podaję raz 

 w naturalnc^j wielkości, dla uwydatnienia ozdób, a drugi raz w połowie natural- 

 nój wielkości, dla pokazania wzajemnego stosunku. 



Ozdoby na tój blaszce są wykonane ostrem narzędziem i składają się z linij 

 i kresek wgłębionych. Widzimy tu figurę kwadratową, ograniczoną z czterech 

 boków fj^eden uszkodzony) szlakiem składającym się z dwu liuij równoległych, 

 przestrzeń między któremi wypełniają Icrótkie kreski równoległe do siebie, a pio- 

 nowe do linij długich. Małe kwadraciki powstałe na rogach, przy zbiegu linij 

 okalających ten kwadrat, nie są wypełnione kreskami. Po obu brzegach szlaku 

 górnego znajduje się szereg małych trój kącików, opartych swoją podstawą o linije 

 ograniczające szlak, wewnątrz mające małe, wypukłe punkciki, które wypełniają 

 prawie cały trójkącik. Zdaje się zupełnie prawdopodobnem, że i przeciwległa 

 strona kwadratu była taka sama, co wskazują pozostałe tu trój kąciki. Środek 

 kwadratu wypełniają krążki, składające się każdy z trzech bardzo regularnych, 

 współśrodkowych kółek. Krążki te są ułożone w trzy szeregi, z których dwa 

 krańcowe mają ich po pięć, a środkówy cztery, tak rozmieszczone, że te ostatnie 

 znajdują się na linii przeprowadzonej między krążkami szeregów skrajnych. 



Na blaszce tćj są dwie dziurki od sztyftów, a trzech innych pozostał ślad. 



Blaszka jest tak samo ozdobiona, z tą tylko różnicą, że kwadrat otoczony 

 takim samym szlakiem, jest zupełnie gładki. 



Blaszka h'" i blaszki h°°, h°, z przeciwnćj strony mają tylko ślady linij 

 wzdłuż dłuższych brzegów. 



Część dość dobrze zachowanego końca pochwy h"" składa się ze skóry obję- 

 tej blachą bronzową, na której równolegle do brzegów^idą linije, a na nich szere- 

 gi trójkącików takich,fjak na blaszce h'. 



Blaszka A^oo" jest jakby dalszym ciągiem ozdoby, będąc^jTua końcu pochwy, 

 leżała jednak u tylca klingi tak jak blaszka k'^ i _jra; ostatnia |jest zgięta 



1) Przy opisaniu przedmiotów które zbliżają, się kształtem do owalu, podaję dwie średnice. 



