Przeciwne własności posiadają antycyklony. Środek, w którym powietrze 

 zimne opuszcza się ku powierzchni, przedstawia maximurn ciśnienia barometrycz- 

 nego, izobary coraz niższego ciśnienia otaczają go zamkniętemi krzywiznami; 

 kierunki rozlewających się na wszystkie strony wiatrów zbaczają odśrodkowo 

 od stycznej izobarów, tworząc linije spiralne z kierunkiem odśrodkowym. (Tab. 

 II. Fig. 2). Izobary antycyklonów są zwykle jednostajniejsze, co pochodzi od 

 natury utworu. Zasila go jeden prąd powietrza z góry, rozlewa się więc bar- 

 dziej jednostajnie, oddaliwszy się od środka dopiero ogrzewa się stopniowo i za- 

 leżnie od warunków ciepła okolicy, po której przechodzi. Obfitość oziębionego 

 powietrza w górnych warstwach atmosfery czyni te zjawiska stalszemi, trwają 

 one dłużej, a pozbawione znacznych różnic ciepła właściwych cyklonom, mniej 

 różnic przedstawiają na całym obszarze działalności i okolice przez nie zajęte 

 mniej zmian w swych warunkach klimatycznych doznają. Wytwarzają one 

 zimą stałe mrozy i jasne niebo, latem zaś są przyczynami długotrwałych susz. 

 Tworzenie się cyklonów i antycyklonów na całej powierzchni kuli ziemskiej za- 

 leżne jest przedewszystkiem od położenia słońca, zmieniającego się z porami 

 roku, niemniej jednak ważnemi czynnikami w ich ukształtowaniu są stosunki 

 lądów i oceanów, modyfikujące wpływ słońca. 



Wielkie cyklony tak zwane stałe, rozwijając się pod wpływem długotrwa- 

 łego działania ciepła słonecznego na ogólną masę atmosfery, trwają całemi mie- 

 siącami w miejscach swego powstawania, nieznacznie tylko modyfikując swe 

 działanie pod wpływem miejscowych czasowych przyczyn. Inne, przeciwnie, 

 tworząc się szybko, przesuwają się po powierzchni ziemi razem z otaczającemi 

 je spiralnie prądami, wpływając na nagłą zmianę stanu pogody i zacierając cha- 

 rakterystyczne objawy wielkich cyklonów stałych, w których kręgu działania 

 powstają. Najczęstszy kierunek ruchu cyklonów ruchomych w naszym kraju 

 jest od zachodu ku wschodowi z bardzo małem zboczeniem pólnocnem. 



Rzadko przedstawiają one w swej budowie tę regularność, jaka na schema- 

 tach tylko z jasnością występuje, tworzenie się depresyj drugorzędnych czyni 

 często kształt cyklonu jakby niedokończonym. Różność warunków ogrzania 

 powierzchni ziemi nieraz tak oddala od siebie izobary z pewnych stron, że za- 

 mknięcia tych linij daleko szukać trzeba, albo z braku spostrzeżeń wcale ich 

 znaleść niemożna, co ma miejsce często na oceanach. 



Rozpoznanie wielkich cyklonów stałych wymaga bardzo dużej ilości spo- 

 strzeżeń barom etrycznych, których zebranie, mianowicie na obszarach wielkich 

 oceanów jest rzeczą trudną i z tego powodu objaśnienie znaczenia tych wielkich 

 utworów atmosferycznych dość długo na siebie czekać dało. Najważniejsze 

 z nich dla nas, jako mające bezpośredni lub pośredni związek z klimatem nasze- 

 go kraju, przedstawione są na Tab. III. i IV. w taki sposób jak je uwidoczniają 

 zebrane dotychczas w tych częściach świata spostrzeżenia barometryczne i kie- 

 runki panujących wiatrów. Strzałki oznaczają kierunki wiatrów spostrzegane. 

 W krajach, nieposiadających spostrzeżeń, izobary dopełnione są przerywanemi 

 linijami na zasadach praw już poznanych dla jaśniejszego przedstawienia całości. 



Głoską A oznaczony jest cyklon około Islandyi trwający ciągle, z małemi 

 tylko zmianami od lata i zimy zależnemi. .Głoska B wskazuje środek cyklonu 



