płytki od. strony Żółtej Turni; dno zawalone złomami kamieni, które niejako są 

 dalszym ciągiem idących z Żółtej Turni F i Koziego Wirchu 5. Przy końcu 

 zwału od strony Żółtej Turni istnieje odpływ wody C tworzący potok. Pomię- 

 dzy ujściem wody a końcem zwału E, w odległości około 20 m od brzegu, znaj- 

 duje się mała wyspa, która jest skałą, wystającą nad powierzchnię wody, mająca 

 kształt podobny do ósemki (8). której długość wynosi około 30 ra . Naokoło tej 

 wyspy głębokość wynosi około -h> . Wyspa ta na mapie sztabu gieneralnego 

 jest fałszywie oznaczona tak co do swego położenia na stawie, jako też i co do 

 wielkości. Wprawdzie dla przechodnia stojącego w punkcie E, zasłania ona 

 znaczną część Stawu, jako bardzo blizko położona, jednakże ten fakt nie może 

 służyć za miarę jej wielkości. 



W polowie długości Stawu brzeg jego wschodni językiem wciska się do 

 Stawu, tak że szerokość jego w tern miejscu wynosi 300 m , kiedy przy zwale 

 przenosiła 400m — ów wyskok H jest zakończony skałą, stromo spadającą do wody 

 na wysokości około lOm; w tem miejscu już w odległości 80m od brzegu znajduje 

 się głębokość 30"> . Część pozostała brzegu wschodniego od H do dopływu wo- 

 dy jest stokiem Koziego Wirchu, który jest daleko bardziej stromy niż położysty 

 spadek Żółtej Turni, zarysowujący staw na przestrzeni od E do F. 



Brzeg zachodni tworzy więcej niż stromo wznoszący się Kościelec, który 

 przy G nagle uciętą skałą, wysoką na kilkadziesiąt metrów, zbiega do wody. 

 Po stokach Kościelca ciągną się strome zlewy, które jednakże nie są w stanie 

 jeszcze wytworzyć nieznacznych głębokości przy brzegu, dopiero zleb oddziela- 

 jący Wielki Kościelec od Małego, spadając w dalszym ciągu pod poziom wody 

 daje już z tej strony mniejsze głębokości. Na jego brzegu głębokość na środku 

 Stawu nie dosięga już 30* . 



Staw Gąsienicowy jest otoczony od wschodu, południa i zachodu stromemi 

 granitowemi skałami. Kościelec, ściśle rzeczy biorąc, ciągnie się w kierunku 

 z południo-wschodu na północo-wschód, a ponieważ Staw leży u podnóża tej 

 góry, przez większą część dnia przeto cień rzucony przez wyniosły Kościelec 

 pada na powierzchnię stawu. Ilość ŚAviatła, przenikająca do masy wód tego sta- 

 wu przypartego pod Kościelec, jest stosunkowo bardzo mała. W go- 

 dzinach rannych ołowiankę mogłem widzieć do głębokości 15 m , po połu- 

 dniu w cieniu Kościelca tylko do ł0'». Z tych to powodów woda tego Stawu 

 jest barwy ciemno-niebieskiej. Wszystkie stawy znajdujące się na hali Gąsie- 

 niców, noszą nazwę Gąsienicowych, staw w mowie będący również tak jest 

 nazwany, a jako posiadający wodę ciemną, dla wyróżnienia od Stawów „pod 

 Lilijowem" otrzymał przydomek „Czarnego 1 '. W Tatrach bardzo wiele sta- 

 wów nosi miano „Czarny ', staw Gąsienicowy Czarny niekiedy dla wyróżnie- 

 nia od innych stawów czarnych nazywają „Czarny pod Kościelcem". 



Temperatura wody podczas mego pobytu (w końcu Sierpnia 1881 r.), 

 na powierzchni na środku stawu wynosiła 11°C, kiedy na dnie w miejscu naj- 

 większej głębokości tylko 5°C. Temperaturę wody na dnie wyznaczyłem ter- 

 mometrem maximum i minimum Sixa i Belloniego, który pozostawał do 10 minut 

 ha dnie. Dłużej utrzymać go nie mogłem, ponieważ wicher, jaki pod koniec 

 moich badań panował, wytwarzał olbrzymią falę, która nie pozwalała z tratwą 



