— 110 - 



mnóstwem niikrolitów amfibolu i rdzawo-brunatnych pojedynczo światło łamią- 

 cych płatków, którym kryształy felspatu ciemną swą barwę zawdzięczają. 

 Przy silnem ( 30 %) powiększeniu dostrzegamy w nich jeszcze liczne ciemne 

 igiełki. Kwarc jest bardzo czysty, zawiera tylko pęcherzyki płynu i cząsteczki 

 szkliste. Mińsk litewski. 



61. Drobnoziarnisty, czarny, biało-plamisty. Planiki plagijoklazu gęsto 

 rozrzucone, mają około 2"' średnicy. Okaz przecięty jest czarną matową żyłą. 



Czarny, p. m. oliwkowo-zielony amfibol w postaci krótkich słupków wy- 

 pełnia razem z ziarnkami kwarcu próżnie pomiędzy gniazdkami białego, w wyso- 

 kim stopniu przejrzystego, ubogiego w obce zawartości plagijoklazu. Kwarc 

 zawiera liczne bezbarwne krystality, mikrolity amfibolu i pęcherzyki gazowe. 

 Amfibol silnie dwubarwny włóknisty, przy obracaniu preparatu przechodzi 

 z oliwko wo-żółtego w ciemno-zielony, kryształy jego zawierają obficie ziarnka 

 magnetytu. Bardzo nielicznie reprezentowany jest ortoz w postaci drobnych, 

 mącznisto zmąconych ziarnek, ortoz zawiera pęcherzyki płynu. 



Czarna żyła rozpada się pod mikroskopem na ziarnka amfibolu. plagijokla- 

 zu i magnetytu. Mińsk lit. Tukum. 



62. Złożenie porfirowe. Tło ciemno-szare, bardzo drobnoziarniste, w niem 

 rozrzucone zrzadka zielonkawo-białe listewki plagijoklazu dochodzące l«m dłu- 

 gości, zwykle ugrupowane w gniazdka, oraz nieliczne okrągłe lub sześciokątne 

 ziarnka kwarcu. Tło składa się z białego plagijoklazu i ortozu, żółtawo-bruua- 

 tnego lub trawiasto-zielonego amfibolu, błyskawki żelaznej, magnetytu i kwarcu. 



Ten ostatni oprócz wspomnianych wyżej porfirowych wydzielin, zapełnia 

 wszystkie próżnie pomiędzy listewkami plagijoklazu, tam gdzie one krzyżują 

 się z sobą tworząc niekształtne gwiaździste gniazdka. Zawiera on liczne mi- 

 krolity, którym swą ciemną barwę zawdzięcza i które nagromadzając się razem 

 tworzą w nim czarne plamki. Z mikrolitów tych najliczniejsze są zielone mi- 

 krolity amfibolu, blado-różowe kryształki piroksenu oraz ciemne ziarnka magne- 

 tytu. Bardzo rzadkie natomiast są zawartości bezbarwnego szkła. Kwarc wy- 

 pełniający próżnie w gniazdkach plagijoklazu zawiera jeszcze oprócz opisanych 

 wyżej mikrolitów, długie, często krzywe, blado-zielonkawe przejrzyste igiełki, 

 równie częste są w nim drobne pęcherzyki płynu, z tych niektóre napełnione 

 kwasem węglanym. Mikrolity brudno-różowego, rzadziej zielonego piroksenu 

 zawierają w sobie czarne, stosunkowo do ich wielkości bardzo znacznych roz- 

 miarów ziarnka magnetytu. Porfirowe wydzieliny plagijoklazu są mocno ziarni- 

 sto zmącone, o bardzo niewyraźnem prążkowaniu w polar. Św., zawierają w sobie 

 czarne ziarnka magnetytu oraz mikrolity amfibolu, epidotu i kwarcu. 



Ciekawym jest zresztą faktem, że się w tej skale piroksen, jakkolwiek 

 w postaci mikrolitów tylko, obok zbitego, nie włóknistego amfibolu znajduje. 

 Skała ta odpowiada w zupełności porfirytowi z Wilmanstrand w południowej 

 Finlandyi. Znaleziony koło Orszy. 



63. Zielonkawo-szary, o złożeniu pozornie afanitycznem, w preparacie 

 daje niespodzianie rozpoznać złożenie porfirowe, gdyż tenże przedstawia się 

 w postaci zielonkawo-białego pola, pociętego zielonemi żyłkami na mnóstwo wie- 



