- 111 — 



l&kątnych pól, które przy bliższem rozpatrzeniu dają rozpoznać niewyraźne kon- 

 tury kryształów felspatu. 



Felspat ten zapewne trójskośnoosio>vy, przezroczysty, jest tak dalece prze- 

 pełniony drobnemi jasno-zielonemi płatkami amfibolu i ziarnkami kwarcu, że 

 charakterystyczne prążkowanie prawie nigdzie rozpoznać się nie daje, felspaty 

 zaś polaryzują nakształt ziarnistych agregatów. Obok mikrolitów amfibolu 

 i kwarcu zrzadka rozrzucone są w nich sześciokątne rudo przeświecające tablicz- 

 ki hematytu. Amfibol wypełnia próżnie pomiędzy felspatami, nie jest nigdzie 

 wyraźnie krystaliczny, odmiana jasno-zielona odznacza się silniejszą dwubarwno- 

 ścią aniżeli ciemna. Ziarnka kwarcu odegrywają bardzo podrzędną rolę, są 

 przezroczyste, zawierają nieliczne mikrolity amfibolu, natomiast znaczną ilość 

 cząstek szklistych i pęcherzyków powietrznych. 



Dodatkowo znajdujemy jeszcze gdzieindziej gniazdka łuseczek czerwonego 

 hematytu. Dorpat, 



II. Dijoryty właściwe (bez kwarcu). 



64. Drobnoziarnisty, czarno i biało upstrzony. Żółtawo-białe kryształki 

 plagijoklazu mają kształt nieregularnie sześciokątnych tabliczek o słabym po- 

 łysku szklistym; prążkowanie wyraźnie pod lupą rozpoznawać się daje. Kruczo- 

 czarne, w preparacie brudno-zielonkawo-szare graniasto słupy amfibolu są zło- 

 żone z cienkich blaszek, p. m. odznaczają się nadzwyczaj silną zdolnością po- 

 chłaniania światła, tak iż łatwo wziąć je można za blaszki miki, gdyby badanie 

 mikroskopiczne stanowczo temu nie przeczyło. Metoda zatem profesora Ino- 

 strancewa proponowana w celu odróżnienia amfibolu od miki w dijorytach nie 

 jest bynajmniej wystarczająca. Dodatkowo znajdujemy w skale powyższej 

 ziarnka magnetytu, oraz nowotwory białej miki. Eóżana w powiecie Sło- 

 nimskim. 



65. Skała o ziarnie dość grubem, jest zwietrzałą i sypką jak rappa-kiwi. 

 Plagijoklazu widzimy w niej dwie odmiany, jedna z nich o szerokiem prążkowa- 

 niu, wyglądają świeżo; p. m. przepełnione mnóstwem bezbarwnych krystalitów 

 i okrągłych cząstek szklistych, zawierających niekiedy ciemne igiełki i ziarnka. 

 Druga do tego stopnia jest przepełniona drobnemi ciemnemi pałeczkami i igieł- 

 kami, iż kryształki jój są prawie zupełnie nieprzejrzyste i w najcieńszym 

 nawet preparacie zachowują barwę popielatą. Mikrolity w niej są jak 

 zwykle ułożone w podłużne szeregi, leżące tuż przy sobie które przecinają kry- 

 ształy plagijoklazu w dwu kierunkach, krzyżując się z sobą pod kątem około 

 80". Amfibol mocno zwietrzały, zaledwie gdzieniegdzie jeszcze dwubarwny, 

 wszędzie przeobrażony w nowotwór wiry dy tu, przyczem wydzielił się że- 

 laziak magnesowy. Ten ostatni przedstawia się w postaci niekształtnych, meta- 

 licznie błyszczących płatków i ziarnistych agregatów, które bądź otaczają 

 w kształcie ramek ziarna wirydytu, bądź też są wewnątrz tychże zawarte, gdzie- 

 niegdzie przez utlenienie przeobrażone w błyskawkę żelazną. Krządka koło Rze- 

 szowa w Gralicyi. 



66. Drobnoziarnisty, złożony z ciemno-zielonych blaszek silnie światło po- 

 chłaniającego amfibolu, który przy badaniu zapomocą jednego tylko polaryzatora 

 z ciemno-szmaragdowo-zielonego w zielonkawo-żółty kolor przechodzi, przepeł- 



