— 113 — 



rozróżnić niewyraźne płatki brudno - zielonego amfibolu. Tnkum w Kur- 

 landyi. 



73. Dość gruboziarnisty, białemi i czarnenai plamkami jakby w szacho- 

 wnicę pocięty. Na zwietrzałej powierzchni sterczą z białej masy kaolinu 

 błyszczące czarne słupki amfibolu. Pod mikroskopem skała nadspodziewanie 

 dość świeżo się przedstawia, ostro zarysowane kryształy żółtawo-zielonego 

 włóknistego, silnie dwubarwnego amfibolu są przerośnięte ziarnkami plagijokla- 

 zu oraz licznemi krótkiemi słupkami apatytu, na większych kryształkach wy- 

 raźnie widzieć się daje pryzmatyczna łupliwość w postaci krzyżujących się pod 

 kątem 45° prążków. Ściśle zrośnięte z amfibolem szerokie listewki plagijoklazu 

 są bardzo czyste, delikatnie w polaryz. św. prążkowane. Mińsk litewski. 

 Kurlandyja. 



74. Gruboziarnisty, ciemny, złożony z czarnych blaszek włóknistego amfi- 

 bolu, pośród których z trudnością rozpoznać się dają ciemne ziarnka felspatu. 

 Zaledwie pod mikr. rozpoznajemy dokładnie, iż z właściwym dijorytem, nie zaś 

 ze skałą amfibołową mamy do czynienia. P. m. kryształy amfibolu włókniste, 

 w pol. św. (przy użyciu tylko polaryzatora) zielonkawo-żółte, ciemno-szmaragdo- 

 we, pochłaniają silnie światło. Obok przeważającego amfibolu widzimy drobne 

 tombakowo-brunatne blaszki miki, ziarnka błyskawki żelaznej i plagijoklazu. 

 Ten ostatni tak jest gęsto mikrolitami amfibolu i miki przerośnięty, że w zwy- 

 czajnem świetle nie daje się od pozostałej masy odróżnić i robi wrażenie masy 

 felzytowej, w której się łuszczki miki i amfibolu wydzieliły, w polaryzow. św. 

 jednak zdradza on swoją naturę przez szeregi szerokich pasów kolejno ciemnych 

 i jasnych, przecinające go w różnych kierunkach. Kolo Zagubią nad Ładogą 

 znaleziony. 



75. Drobnoziarnisty, ciemno-szary, na gładkiej powierzchni białawo pla- 

 misty, o złożeniu płynnem, widocznem już gołem okiem. P. m. niekształtne 

 ziarnka plagijoklazu są silnie ziarnisto zmącone, tak iż delikatne prążkowanie 

 tylko na najmniejszych okazach, które też najlepiej się zachowały, wyraźnie wi- 

 dzieć się dają. Strumienie ciemno-zielonych mikrolitów amfibolu opływają 

 ziarnka plagijoklazu, też same mikrolity znajdujemy zrzadka rozrzucone w fels- 

 pacie. Mińsk lit. 



76. Drobnoziarnisty, ci emno-zielonkawo szary, o złożeniu porfirowem 

 wskutek wydzielenia się na 3"' długich listewek szarego plagijoklazu. P. m. te 



| ostatnie są białe, o konturach niewyraźnych. Igiełkowe mikrolity amfibolu ota- 

 czają je zewsząd, wciskając się do ich środka, przez co brzegi ich wyglądają jak- 

 by po wystrzygane. Wewnątrz krystaloidów felspatu rozrzucone są również 

 liczne mikrolity i cienkie igiełki amfibolu; z tych dłuższe leżą wszystkie równo- 

 legle do trzech głównych kierunków lupliwości felspatu, pozostałe rozrzucone 

 bezładnie; obok nich dostrzegamy też liczne pęcherzyki gazu i cząstki szkliste, 

 z tych niektóre z pęcherzykiem powietrznym. Ciemno-trawiasto-zielony lub 



, oliwkowy, silnie dwubarwny amfibol zapełnia w postaci bezładnie nagromadzo- 

 nych włóknistych pęczków i pojedyńczych igiełek, razem z niewyraźnie zarysowa- 

 nemi ziarnkami plagijoklazu, całą przestrzeń pomiędzy porfirowemi wy- 



