dzielinami. W masie tej zrzadka są rozrzucone blaszki błyskawki żelaznej, 

 częstsze natomiast są ośmiościany i ziarnka magnetytu. Mińsk litewski. 



77. Ciemno-szaro-zielony, o złożeniu zbitem. odłam płasko muszlowy, 

 przy rozbijaniu daje bardzo ostre odłamki. P. m. rozpoznajemy złożenie czysto 

 krystaliczne: jest to mieszanina drobnych igiełek amfibolu z wązkiemi listewka- 

 mi plagijoklazu, do których się gdzieniegdzie jeszcze ziarnka magnetytu dołą- 

 czają. W masie tej zrzadka są rozrzucone drobne, ostro zarysowane kryształki 

 amfibolu i ziarnka felspatu. Felspat w masie dijorytowej nigdzie wyraźnie nie 

 wykształcony, z wyjątkiem większych wydzielin tegoż, pomiędzy temi ostatnie- 

 mi widziałem ostrozarysowany Karlsbadzki bliźniak ortozu. Większe kry- 

 ształki amfibolu zawierają cząstki tla, połączone kanałem z tem ostatniem, 

 w pobliżu tego kanału - wszystkie igiełki amfibolu są doń ostrzami zwrócone, 

 tworząc jakby strumień wpływający do środka kryształu. Połońsk koło Róża- 

 ny w pow. Słonimskim. 



78. Czarny, drobnoziarnisty, na zwietrzałej powierzchni widnieją drobne 

 listewki felspatu obok większych kryształków amfibolu. P. m. składa się głó- 

 wne tło z bardzo drobnoziarnistej mieszaniny jasno-szmaragdowego amfibolu 

 i plagijoklazu. Strumienie tej masy opływają naokoło porfirowe wydzieliny. 

 "Wydzieliny amfibolu są silnie dwubarwne, włókniste, o brzegach ząbkowanych, 

 częstokroć poszarpane lub na dwoje rozdarte, zawierają w sobie cząstki felspatu, 

 łączące się kanałem z resztą tła. Plagijoklaz niema wyraźnie zakreślonych 

 kształtów, brzegi jego są, wskutek wciskania się do substancyi fełspatowej igie- 

 łek amfibolu, ząbkowane, lub grzebykowate. Magnetyt rzadki, Mińsk lit. 



II. RODZINA PORFIRYTÓW MIKOWYCH. 



79. Tło zielonkawo-czarne, w którem gęsto są wydzielone cieliste lub 

 żółtawo -brunatne do 3'" długie kryształki plagijoklazu. Tło składa się z ziar- 

 nek delikatnie prążkowanego plagijoklazu, przerośniętych gniazdkami silnie 

 dwubarwnego jasno-zielonego aktynolitu, dalej z płatków czarnej w bardzo 

 cienkich płatkach oliwkowo przeświecającej miki oraz znacznej ilości globuli- 

 tów odszklonego tła. Czarne globulity dają niekiedy rozpoznać kształty ma- 

 gnetytu. Ziarnka felspatu zawierają bezbarwne, tylko w polaryz. św. wi- 

 dzialne cząsteczki kwarcu. 



Porfirowe wydzieliny plagijoklazu zawierają liczne igiełki lub płatki amfi- 

 bolu, rzadziej gniazdka aktynolitu i cząstki szkliste. Wpośród tła dają się roz- 

 poznać piękne kryształki tytanitu. Warszawa. 



I. PORFIRYTY WŁAŚCIWE. 

 I 2 kwarcem. 



80. Tło jasno-popielate, w którem wydzielone 7 ciemne ziarnka kwarcu 

 i cielisto "czerwone kryształki felspatu, z których największe 8'", większość zaś 

 od 1—3"' długości dochodzą. Przecięcia felspatu sa zwykle sześciokątne lub 

 rombiczne; p. m. mętne, o konturach niewyraźnych. 



